กาลครั้งหนึ่งในดินแดนผลไม้อันห่างไกลที่ชื่อว่าฟรุตแลนด์ มีอโวคาโดน้อยน่ารักคนหนึ่ง ทุกคนเรียกเขาสั้นๆ ว่า อโว
คุณแม่อโวคาดิฮาและคุณพ่ออโวคาโดรักและตามใจอโวมาก จนคงไม่มีผลไม้ตัวไหนในฟรุตแลนด์ที่ถูกตามใจมากกว่าอโว
พ่อแม่พยายามทำทุกอย่างตามใจลูก ขอแค่ให้ลูกชายมีความสุขและไม่เคยเสียใจ
ในครอบครัวอโวคาโดมีประเพณีที่น่ารัก ทุกวันพวกเขาจะไปเดินเล่นด้วยกันในสวนผลไม้วิเศษ เพราะที่นั่นอบอุ่นตลอดทั้งปี
ความวิเศษของสวนนี้คือ เมื่อผลไม้ทุกตัวมีความสุข แสงอาทิตย์จะส่องสว่าง หญ้าจะเขียวขจี และนกจะร้องเพลงไพเราะมาก
แต่เมื่อผลไม้ตัวไหนไม่พอใจ งอแง หยาบคาย หรือเศร้า แสงอาทิตย์ก็จะหายไป เมฆดำก่อตัว ลมแรงพัดมา และฝนพร้อมฟ้าคะนองก็จะตกลงมา
วันหนึ่งขณะเดินเล่นในสวน อโวเห็นร้านขายไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีก้อนใหญ่ที่โรยด้วยเกล็ดช็อกโกแลต เขาอยากกินมาก จึงขอให้พ่อแม่ซื้อให้
ตอนแรกคุณพ่อคุณแม่ปฏิเสธ เพราะกลัวว่าอโวจะเจ็บคอจากการกินของเย็นมากขนาดนั้น อโวเริ่มงอแง พ่อแม่จึงยอมและซื้อไอศกรีมก้อนใหญ่ให้
หลังกินไอศกรีมเสร็จ อโวก็ป่วยแทบจะทันที ทั้งครอบครัวต้องรีบกลับบ้าน
ในขณะนั้น แสงอาทิตย์ในสวนก็หายไป และนกก็หยุดร้องเพลงอันไพเราะ เพราะรู้สึกกังวลถึงพ่อแม่ที่เป็นห่วงลูกน้อย
พ่อแม่ของอโวดูแลรักษาอยู่นาน ด้วยน้ำเชื่อมยา ยาต้มรสขม และการประคบต่างๆ ในที่สุดอโวก็หายดี และครอบครัวก็กลับไปเดินเล่นในสวนผลไม้ที่รักได้อีกครั้ง
อโวเล่นไล่จับ ซ่อนหา และทำหน้าตลกๆ คุณพ่อถ่ายรูปให้ลูก จากนั้นคุณแม่ก็หยิบแซนด์วิชอร่อยมาให้ลูกชายทาน ทุกคนมีความสุข
แต่แล้วอโวก็เห็นเพื่อนของเขา กล้วยน้อย ถือลูกโป่งรูปกล้วยลูกใหญ่ อโวเสียใจมากที่เพื่อนมีลูกโป่ง แต่เขาไม่มี
เขาเดินไปหาพ่อแม่และยืนกรานให้ซื้อลูกโป่งรูปอโวคาโดให้ และลูกโป่งนั้นต้องใหญ่กว่าของกล้วยน้อยด้วย
ตอนแรกพ่อแม่ปฏิเสธที่จะซื้อลูกโป่งขนาดใหญ่ อโวไม่ได้แค่สะอื้น แต่ร้องไห้โฮเสียงดังมาก พ่อแม่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมให้ลูกชายที่ถูกตามใจอีกครั้งและซื้อลูกโป่งให้
อีกครั้งที่สวนผลไม้มืดลง ใบไม้บนต้นเหี่ยวเฉา ลมแรงพัดขึ้นจนอโวเกือบจะปลิวไปพร้อมลูกโป่ง โชคดีที่พ่อแม่คว้าตัวเขาไว้ทัน
อโวตกใจและเสียใจมาก แต่พอกลับถึงบ้าน เขาก็ลืมเรื่องนั้นอย่างรวดเร็วและกลับไปทำตัวเหมือนเดิม
วันเวลาผ่านไป อโวต้องการของขวัญมากขึ้นเรื่อยๆ และความสนุกที่แพงขึ้นเรื่อยๆ พ่อแม่ต้องทำงานหนักเพื่อตอบสนองความต้องการของลูก ทั้งสองเหนื่อยมากและกลับจากที่ทำงานดึก บางครั้งแม้แต่แรงจะอ่านนิทานก่อนนอนให้อโวฟังก็ไม่มี ส่วนการไปเดินเล่นและเล่นด้วยกันในสวนผลไม้ที่รักนั้น ไม่ต้องพูดถึงเลย
วันอาทิตย์เช้าวันหนึ่ง ครอบครัวอโวคาโดก็ยังคงไปที่สวนผลไม้วิเศษ แต่ที่นั่นกลับเศร้า
พ่อแม่เงียบและดูครุ่นคิด มีเพียงอโวที่ยังสนุกสนาน ในใจของอโวแวบความคิดขึ้นมาว่าในสวนหนาวกว่าปกติ และแสงอาทิตย์แทบจะโผล่ออกมาจากเมฆไม่ได้ แต่เขาก็ลืมมันไปอย่างรวดเร็ว
สวนรู้ทุกอย่างและรับรู้ทุกสิ่ง สวนเป็นแบบนั้นเพราะพ่อแม่ของอโวรู้ตัวว่าการเลี้ยงลูกของพวกเขาไม่ถูกต้อง ว่าตามใจลูกมากเกินไป แต่ก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป
ขณะเดินครุ่นคิด พวกเขาเห็นประกาศว่า «ร้านขายของเล่นได้รับเครื่องบินรุ่นล่าสุด! รีบมาซื้อก่อนหมด! จำนวนจำกัด!!! »
ตาของอโวเป็นประกาย เขาอยากได้เครื่องบินลำนั้นมากจนทนไม่ไหว เขาขอให้พ่อแม่ซื้อให้ คุณพ่อคุณแม่พยายามอธิบายว่าเครื่องบินแพงมาก และต้องใช้เงินเดือนทั้งเดือนในการซื้อ แต่อโวไม่ยอมฟังอะไรเลย
เขาทิ้งตัวลงกับพื้น ร้องตะโกนและดิ้นกับพื้น คนที่เดินผ่านไปมามองเขาด้วยความประหลาดใจ พ่อแม่รู้สึกอับอายลูกชายอย่างมาก
ส่วนสวนผลไม้ล่ะ? ที่นั่นเศร้าสร้อยมาก เมฆดำก่อตัว ลมพัดใบไม้ร่วงจากต้น ฟ้าร้องคำราม และฝนตกหนักจนครอบครัวอโวคาโดเปียกโชก
อโวร้องไห้และขอเครื่องบินลำนั้นตลอดทั้งสัปดาห์ และยังปฏิเสธที่จะกินข้าวอีกด้วย
ลูกจ๋า ถ้าเราซื้อเครื่องบินลำนี้ เราต้องทำงานหนักขึ้นอีก เราจะไม่มีเวลาเล่นด้วยกันเลย คุณแม่พูด
แต่อโวไม่สนใจ
พ่อกับแม่เป็นพ่อแม่แบบไหนกัน ถึงซื้อเครื่องบินให้ลูกชายคนเดียวไม่ได้! ผมไม่อยากเดินเล่นกับพ่อแม่แล้ว ผมต้องการเครื่อง-บิน! เขาตะโกนตอบ
พ่อแม่ทนไม่ไหวและยอมให้ลูกชายอีกครั้ง โดยเอาเงินที่เหลือทั้งหมดไปซื้อของเล่นชิ้นนั้น ตอนนี้พวกเขาต้องทำงานหนักกว่าเดิมอีก
อโวมีของเล่นชิ้นใหม่ๆ แต่เขาแทบไม่ได้เห็นพ่อแม่อีกแล้ว ครอบครัวเลิกใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เล่น เดินเล่น หรือแม้แต่สนุกสนานด้วยกัน
ดูเหมือนว่าอโวจะมีทุกอย่างที่เขาต้องการ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดกลับหายไป นั่นคือความสนใจจากพ่อแม่ ไม่มีใครให้ปล่อยเครื่องบินบินด้วยกัน ไม่มีใครเดินเล่นในป่าวิเศษด้วยกัน ไม่มีใครให้เล่าเรื่องตลกที่เกิดขึ้นในวันนั้น ไม่มีใครจูบหรือกอดเขาเลย
วันหนึ่ง อโวเดินไปที่สวนวิเศษคนเดียว แต่เขารู้สึกเศร้ามาก
สวนเหมือนหยุดนิ่ง รอคอยสิ่งพิเศษบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
อโวเดินไปตามสถานที่ที่เคยมีความสุข และนึกถึงความทรงจำ ที่นี่เขาเคยไปปิกนิกกับพ่อแม่ ตรงนี้เขาเคยปล่อยว่าวกับพ่อ ตรงนั้นคุณแม่นั่งอยู่บนม้านั่งร้องเพลงกล่อมเขาพร้อมกอดแน่นๆ และต้นไม้ต้นนั้นคือที่เขาเคยซ่อนตัว จนทุกคนหาเขาไม่เจอนานมาก
เมื่ออโวคิดถึงเรื่องเหล่านี้ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า แต่แล้วเขาก็ร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย เขาร้องจนน้ำตาหมดและตาเริ่มเจ็บ ดูเหมือนว่าน้ำตาจะชะล้างสิ่งที่ไม่ดีออกไปจากตัวอโว และสิ่งที่งดงามกำลังเริ่มงอกงามขึ้นมาแทน
เมื่อหยุดร้องไห้ อโวก็เข้าใจในที่สุดว่าตัวเองได้ทำอะไรลงไป เขาได้ทำลายช่วงเวลาอันงดงามเหล่านั้นด้วยมือของตัวเอง แลกกับของเล่นและความสนุกที่ไร้ค่า ทั้งที่สิ่งที่มีค่าที่สุดคือพ่อแม่
เขาทำให้พ่อแม่เสียใจมากเพียงใด เขาเป็นเด็กที่ไม่รู้คุณและถูกตามใจจนเคยตัว ที่เอาแต่เรียกร้องแต่ไม่เคยให้อะไรตอบแทนเลย
อโวตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าเขาต้องขอโทษพ่อแม่ เขาวิ่งกลับบ้านด้วยความตื่นเต้น จนไม่ได้สังเกตสวนเลย
สวนเริ่มกลับมามีชีวิต แสงอาทิตย์สีทองกระโดดเล่นไปทั่ว ดอกไม้ที่ไม่เคยขึ้นที่นี่มาก่อนก็บานสะพรั่ง นกก็ร้องเพลงในแบบใหม่
อโวนั่งไม่ติด เดินวนไปมาในห้องและมองออกไปนอกหน้าต่าง รอคอยพ่อแม่ เมื่อคุณพ่อคุณแม่กลับมา เขาวิ่งออกไปต้อนรับและกอดพวกท่านแน่นๆ คุณพ่ออโวคาโดและคุณแม่อโวคาดิฮาแปลกใจมากกับพฤติกรรมของลูกชาย
ลูกจ๋า เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่ไหม คุณแม่ถาม
แม่ พ่อ ผมรู้สึกผิดต่อพ่อแม่มาก! อโวพูดทั้งน้ำตา เพราะผมพ่อแม่ต้องทำงานทั้งวันทั้งคืน วันนี้ผมเข้าใจแล้วว่าผมไม่ต้องการของเล่น ผมต้องการพ่อแม่ ความรักและความใส่ใจจากพ่อแม่ โปรดให้อภัยผมด้วย และอย่าทำงานหนักขนาดนี้อีกเลย
ลูกจ๋า พ่อแม่รักลูกมาก ปรารถนาแต่สิ่งที่ดีให้ลูก และไม่เคยโกรธลูกเลย การที่ลูกเข้าใจด้วยตัวเองว่าครอบครัวสำคัญกว่าสิ่งของนั้นดีมาก คุณแม่และคุณพ่อตอบ
ทุกคนกอดกันและร้องไห้ไปด้วยกัน
ตั้งแต่วันนี้ทุกอย่างจะเหมือนเดิม! ไม่สิ จะดีกว่าเดิมอีก! คุณพ่ออโวคาโดอุทาน
เรามาเก็บของแล้วไปเดินเล่นในสวนผลไม้วิเศษที่เรารักกันเถอะ? คุณแม่เสนอ
เมื่อครอบครัวอโวคาโดมาถึงสวน ทุกอย่างดีกว่าที่เคยเป็นมา ทั้งที่ข้างนอกเป็นฤดูหนาว แต่ในสวนวิเศษกลับเป็นฤดูร้อน แสงอาทิตย์ส่องสว่าง มีรุ้งกินน้ำพาดอยู่บนท้องฟ้า ดอกไม้ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนหอมฟุ้งไปทั่วสวน และนกร้องเพลงที่ไพเราะที่สุด ทุกคนยิ้มและทักทายครอบครัวอโวคาโดด้วยความเป็นมิตร
อโวและพ่อแม่มีความสุขอย่างแท้จริง เพราะพวกเขามีกันและกัน อโวให้คำมั่นกับตัวเองว่าจะไม่ทำให้พ่อแม่เสียใจอีกเลย
