ในครอบครัวรถบรรทุกสีน้ำเงิน มีลูกน้อยเกิดมา เมื่อเทียบกับพ่อแม่ของเขา เขาเป็นรถบรรทุกสีน้ำเงินตัวเล็ก ๆ พ่อของเขาขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ แม่ของเขาก็ไม่ยอมแพ้ คนต่าง ๆ ไว้ใจให้เธอขนส่งสิ่งของที่สำคัญและหนักของพวกเขา เวลาผ่านไป รถบรรทุกเทมาโตขึ้น และทุกวันเขาก็อยากจะโตขึ้นและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น "แล้วคนต่าง ๆ ก็จะไว้ใจให้ฉันขนส่งสิ่งของสำคัญ!" เขามักจะหมุนตัวอยู่หน้ากระจก
แม่ค่ะ แม่ค่ะ เมื่อไหร่ฉันจะโตขึ้นคะ
อย่าเพิ่งรีบร้อน ลูกชาย ทุกสิ่งมีเวลาของมันเอง
ใช่ สำหรับคุณแล้วมันง่าย คุณได้ขนส่งเฟอร์นิเจอร์และสิ่งของอื่น ๆ แต่ฉันไม่ได้ — เทมาถอนหายใจ
แม่ของเขามักจะยิ้มตอบ
สิ่งที่ทำให้เราโตขึ้นคือการกระทำของเรา ไม่ใช่ขนาดของกระบะเหมือนของฉันหรือพ่อ!
แต่เทมาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าการกระทำจะทำให้ล้อใหญ่ขึ้นหรือกระบะโตขึ้นได้อย่างไร
แต่วันหนึ่งในช่วงฤดูร้อน เทมาก็ได้รับหน้าที่สำคัญ: ส่งลูกเต่าไปยังโรงเรียนอนุบาล เขาภูมิใจและดีใจที่ได้ไปทำหน้าที่นี้ แต่ถนนที่นำไปยังจุดหมายปลายทางของเขาถูกปิด มีการก่อสร้างอยู่ เขาต้องไปเส้นทางอื่น ซึ่งจะทำให้เขาเสียเวลาเพิ่มเติมทั้งชั่วโมง! เทมาเสียใจมากจนเกือบจะร้องไห้ แต่แล้วเขาก็นึกถึงถนนอีกเส้นทาง ผ่านป่าเล็ก ๆ เขาอาจจะเสียเวลาเพียงไม่กี่นาที แต่เขาจะอยู่ตรงหน้าโรงเรียนอนุบาล
การขับรถบนถนนป่าเป็นความสุขในวันที่ร้อน แต่รถบรรทุกมีงานสำคัญ และเขาตัดสินใจไม่ให้ตัวเองห分ลาย จู่ ๆ กระรอกตัวน้อยก็กระโดดออกมาหน้าเขา
ดีที่ความเร็วไม่สูง เขาเบรกลง ทำไมคุณถึงกระโดดออกมาบนถนน — เทมาเริ่มตำหนิกระรอกตัวน้อย
ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันหลงแม่ของฉัน! — และลูกน้อยก็ร้องไห้
เทมาเพิ่งรีบไป แต่เขาไม่สามารถทิ้งกระรอกตัวน้อยไว้ได้
อย่าร้องไห้ เราจะหาแม่ของคุณ นั่งในห้องโดยสารสิ ฉันจะส่งสัญญาณแตร แล้วเธอจะได้ยินเราเร็วขึ้น
กระรอกตัวน้อยหยุดร้องไห้ เขาสนใจที่จะมองออกจากห้องโดยสาร — เมื่อไหร่จะได้ขับรถอีก! เทมาส่งสัญญาณแตรอย่างเต็มที่ ซึ่งดึงดูดความสนใจของนกกระสา
คุณกำลังทำอะไรที่นี่ คุณกำลังสร้างความวุ่นวาย?
ไม่ใช่ค่ะ ป้านกกระสา เรากำลังหาแม่ของกระรอก มันหลงไป!
อ่า — นกกระสาอยากรู้อยากเห็นพูด — แล้วฉันจะช่วยหาด้วย
กระรอกกำลังหาแม่! กระรอกกำลังหาแม่! กระรอกกำลังหาแม่! — นกกระสาพูดไม่หยุด บินไปมาในป่า
ที่ไหน ที่ไหนลูกของฉัน — แม่กระรอกพบตัวเองและอยู่ข้างลูกของมัน
ขอบคุณคุณ ที่รักของฉัน! — แม่กระรอกจูบรถบรรทุกตัวน้อยอย่างระมัดระวัง
ไม่เป็นไร ไม่มีอะไร — รถบรรทุกสีแดงเสียงเบาๆ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเขาอายมาก
หลังจากลาจากเพื่อนใหม่ เทมาเร่งรถ ไม่ควรจะมาสายเมื่อมีหน้าที่สำคัญ! เขาขับรถไม่ไกลนัก เมื่อเขาได้ยินเสียง呻น
รถบรรทุกหยุด ฟังเสียง เสียงนั้นอ่อนมาก เทมาเริ่มตรวจสอบถนนอย่างระมัดระวัง และแล้วเขาก็เห็นลูกกบตัวน้อย กิ่งไม้ขนาดใหญ่ทับมันไว้ และจนแม้กระทั่งหายใจได้ยาก
น่าสงสาร ฉันจะช่วยคุณเดี๋ยวนี้! — เทมาเอากิ่งไม้ออกอย่างระมัดระวัง — คุณเป็นอย่างไร ไม่เป็นไร?
ลูกกบ หลังจากนอนอยู่สองสามนาที ก็กระโดดอยู่ข้างรถบรรทุก
เควา-เควา ขอบคุณ เพื่อนของฉัน! คุณอยากฟังเพลงสนุก ๆ ของเพื่อนกบของฉันไหม?
ด้วยความยินดี แต่ครั้งหน้าเท่านั้น ฉันรีบมากเลย! ลาก่อน ลูกกบ!
ลาก่อน รถบรรทุก!
เทมาลืมเวลาไปกับการผจญภัยในป่า เขามาสายถึง 30 นาที! ครูอนุบาลรอเขาอยู่ที่ประตูโรงเรียนอนุบาล
เทมา เทมา — เธอพูดอย่างเข้มงวด — ฉันคิดว่าคุณเป็นรถบรรทุกที่มีความรับผิดชอบ ทำไมถึงมาสายแบบนี้!
และรถบรรทุกสีน้ำเงินกลับกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง คราวนี้เพราะอายขายหน้า
ฉันจะต้องบอกพ่อแม่ของคุณว่าคุณเล็กเกินไป ไม่สามารถขนส่งสินค้าแม้แต่อย่างนี้ได้!
รอสักครู่ อย่าตำหนิเขา เขาไม่มีความผิด! — แม่กระรอกและลูกกระรอกรีบมาหาครูอนุบาลและรถบรรทุก และลูกกบ นกกระสานำพวกเขามา
พวกเขาพูดเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนถนนป่า ครูอนุบาลฟังด้วยความสนใจอย่างมาก โดยไม่ขัดจังหวะ และเทมา... เขารู้สึกเหมือนตัวจิ้งจกเปลี่ยนสี บางครั้งเป็นสีแดง บางครั้งเป็นสีน้ำเงิน ความรู้สึกทั้งหมดปะปนกัน ด้านหนึ่งเขาอายเพราะมาสาย แต่อีกด้านหนึ่งเขารู้สึกอายเพราะชาวป่าชมเชยเขา ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรพิเศษ เขาแค่ช่วยเหลือ!
ขอโทษนะ เทมา — ครูอนุบาลพูด — ฉันไม่รู้ว่าคุณมีเหตุผลสำคัญเช่นนี้ พ่อแม่ของคุณโชคดีมากที่มีลูกชายที่ใจดีและเต็มไปด้วยเมตตา!
ที่บ้าน พ่อแม่ของเขามองลูกรถบรรทุกของพวกเขาด้วยความภูมิใจ (ครูอนุบาลบอกพวกเขาทั้งหมด) ซึ่งหมุนตัวอยู่หน้ากระจก
และแม่รถบรรทุก เช็ดน้ำตาแห่งความสุขออกจากไฟ พูดว่า
เทมา ลูกของเรากลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว!
เทมามองภาพสะท้อนของตัวเองด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนจะเหมือนเดิม กระบะ ล้อ อะไรเปลี่ยนไป? และแล้วรถบรรทุกก็นึกถึงคำพูดของแม่ว่าการกระทำของเราทำให้เราโตขึ้น!
