เม่นน้อยกับเสียงใบไม้ไหว เรื่องเล่าจากป่า

ใต้ต้นยางที่ขึ้นอยู่ริมป่า มีครอบครัวเม่นอาศัยอยู่ ต้นยางไม่รังเกียจเพื่อนบ้านแบบนี้เลย เพราะหนูและแมลงเจาะไม้ที่รบกวนต้นยางมาก และพวกมันทั้งหมดต่างกลัวเม่น

แม่เม่นวุ่นวายทั้งวันเพื่อจัดรังให้เรียบร้อย พ่อเม่นนอนหลับตอนกลางวัน แล้วออกหาอาหารตอนกลางคืน ไม่นานลูกเม่นก็เริ่มโผล่จมูกเล็กๆ ที่อยากรู้อยากเห็นออกมาข้างนอก แต่ก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ เพราะรอบตัวมีสิ่งแปลกใหม่มากมาย

วันหนึ่งแม่ออกไปทำธุระ น้องหนาม ลูกเม่นที่กล้าที่สุด จึงปีนออกจากรัง เขาหรี่ตาอยู่นานเพราะแสงแดด และยิ่งชอบอยู่บนพื้นดินมากขึ้นเรื่อยๆ มีกลิ่นหอมชวนดมและเสียงใบไม้ไหวให้ฟังอย่างเพลิดเพลิน!

เขาไม่กลัวศัตรู เพราะแม่สอนให้ม้วนตัวเป็นลูกกลมๆ เมื่อเกิดอันตราย และชูหนามแหลมขึ้น เขาหาของอร่อยกินได้อย่างมีความสุข

เขานอนลงใต้ต้นยางข้างรัง แล้วเคลิ้มหลับไปพร้อมเสียงกระซิบของใบไม้ ใบยางใบหนึ่งเล่าให้เขาฟังถึงสิ่งที่มันเห็นจากที่สูง น้องหนามถอนหายใจเบาๆ เพราะเขาไม่อาจไปไกลจากบ้านได้

แต่แล้วแม่ก็กลับมา และด้วยความโกรธ จึงพาลูกกลับบ้าน แม่เป็นห่วงลูกๆ มาก และพยายามปกป้องพวกเขาจากอันตราย

ไม่นานลูกเม่นก็โตขึ้นและแยกย้ายไปขุดรังของตัวเอง มีเพียงน้องหนามที่ไม่เคยลืมต้นยาง และมักกลับมาใต้ร่มเงาเพื่อฟังเสียงใบไม้ไหว เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพวกมันพูดถึงอะไร

นุ่นกับเม่น

นุ่นเดินในป่า
สะดุดล้มลง
แล้วจู่ๆ บนใบไม้
เธอเห็นเม่นตัวหนึ่ง

“เจ้าช่างมีหนามเยอะจัง
ตลกแต่ไม่ดุร้ายเลย
มาเถอะ ฉันจะพาเจ้า
กลับบ้านไปด้วยกัน”

แต่เม่นโกรธจัด
ฟึดฟัดตอบกลับ
นุ่นได้ยินเสียงหนักแน่น
ว่า “ไม่!”

“ฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว
และนี่คือบ้านของฉัน
เธอควรหยิบ
ดินสอกับสมุดวาดภาพมาดีกว่า”

วาดภาพเหมือนนี้ไว้
สอนเด็กๆ ให้วาดตาม
เด็กๆ จะเอาไปให้แม่
ให้แม่ชื่นชมด้วยหัวใจ

เหตุการณ์ในป่า

วันหนึ่ง นกกางเขนนำข่าวมาบอกทั้งป่า
“ฝนมาแล้ว! ฝนมาแล้ว! ฝนมาถึงแล้ว!”
ป่าทั้งผืนตื่นขึ้น ส่งเสียงดังอึกทึก

สัตว์ทุกตัวและนกทุกตัวร้องขึ้นพร้อมกัน
“ทำไมเราไม่ได้ต้อนรับฝนเลยล่ะ?
ไม่เห็นร่องรอยของมันเลยหรือ?”

มีเพียงต้นสนที่เงียบอยู่ได้
มันยืนบนเนินดิน ใช้กิ่งคุ้มครอง
ดอกไม้ป่าสีขาวเล็กๆ ที่เพิ่งผลิขึ้น
ผลงานของฝน คือดอกไม้สีขาวน้อยๆ