ในป่าไกลโพ้นแห่งหนึ่ง ที่ริมป่าใต้ต้นยางนาต้นใหญ่ มีเม่นตัวหนึ่งอาศัยอยู่ ทุกเช้ามันจะคลานออกจากรูของตัวเองแล้วออกไปทำธุระต่างๆ
ธุระของเม่นมีมากมาย ทั้งทักทายดวงอาทิตย์ ทักทายต้นยางนา ทักทายเพื่อนสัตว์ป่า ออกกำลังกาย อาบน้ำ กวาดบริเวณหน้าบ้าน เก็บอาหารสำรอง และยังมีอีกเรื่องสำคัญ นั่นคือการฝัน เม่นจะหาเวลาฝันเสมอ
วันหนึ่ง ขณะที่เม่นนั่งอยู่บนม้านั่งเล็กๆ ของมันและกำลังฝันอยู่ตามปกติ ต้นยางนาก็ส่งเสียงใบไม้ลู่ไหวกระซิบกับมันว่า
“เม่นน้อย เธอเล่าความฝันให้เพื่อนอย่างฉันฟังได้ไหม หรือว่าเป็นความลับ?”
“ไม่ได้เป็นความลับอะไรหรอก เพียงแต่ไม่มีใครช่วยฉันได้”
“ทำไมล่ะ เธอมีเพื่อนตั้งมากมายนี่นา!”
“เพื่อนมีเยอะก็จริง แต่ฉันไม่มีปีก” เม่นตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า
“เม่นตัวเล็กๆ สีเทาอย่างเธอจะต้องการปีกไปทำอะไร เธอไม่ใช่นกนี่นา” ต้นยางนาแปลกใจ
“นั่นแหละคือปัญหา ฉันไม่ใช่นก และไม่มีปีก ฉันจึงบินไปทางใต้ไม่ได้ ทุกฤดูหนาวฉันต้องนอนอยู่ในรูของฉันตลอดไป! ฉันไม่อยากแบบนั้น ฉันอยากเห็นทะเล อาบแดดบนผืนทรายใต้แสงอาทิตย์อุ่นๆ และกินผลไม้หวานฉ่ำ เช่น มะม่วงสุก”
“แล้วพวกเราล่ะ? ถ้าไม่มีเธอ พวกเราจะเศร้านะ”
“แต่ฉันก็ไม่ได้ไปไหนนี่นา”
บทสนทนาของเพื่อนสองคนนี้ถูกดวงอาทิตย์ได้ยินเข้า ดวงอาทิตย์กำลังจะไปนอนแล้ว แต่ก็ยังอยู่บนท้องฟ้าต่ออีกสักพัก
“แล้วความฝันของเธอล่ะ?” ดวงอาทิตย์ถาม
“ใช่ แล้วความฝันของเธอล่ะ? ต้องคิดหาทางสิ” ต้นยางนากระซิบอย่างครุ่นคิด แล้วใบไม้ใหญ่ที่สุดใบหนึ่งก็ร่วงลงมาตรงหน้าเม่นพอดี
“นี่คือใบไม้ลอยฟ้าที่จะพาเธอไปยังที่ที่เธออยากไป” ต้นยางนาพูดต่อ “ขึ้นไปนั่งบนใบนี้เร็วเข้า แล้วบินไปหาความฝันของเธอ”
ดวงอาทิตย์ดีใจจนส่องแสงระยิบระยับกระจายไปทั่วลานป่า
“ฉันจะขอให้ลมพัดเธอขึ้นไปเหนือก้อนเมฆเลย ขอเพียงเธอเกาะให้มั่น และสัญญาว่าต้องกลับมาหาพวกเราในฤดูใบไม้ผลินะ เม่นน้อย”
ดวงอาทิตย์ส่งความอบอุ่นลูบไปบนหนามของเม่น ส่วนต้นยางนาก็กระซิบว่า
“ขอให้เดินทางโชคดี!”
แล้วเม่นก็บินขึ้นไป ผ่านเหนือรูของตัวเอง ผ่านเหนือต้นยางนา ผ่านเหนือลานป่า จนไม่มีใครเห็นมันอีกเลย
ขอเล่าล่วงหน้าสักนิดว่า ความฝันของเม่นได้เป็นจริง หลังจากนั้นมันก็กลับบ้านและยังคงหาเวลาฝันอยู่เสมอ เพราะตอนนี้ความฝันของมันเปลี่ยนไปแล้ว แต่เป็นความฝันอะไร มันยังไม่ได้บอกพวกเราเลย
