เจ้าฤดูหนาวเอ๋ย เจ้าลืมพวกเราไปหมดแล้วสินะ
เจ้าเคยชอบเล่นปาลูกหิมะกับเด็ก ๆ นักหนา!
เลื่อนที่พุ่งลงจากเนินเขาเร็วดั่งลูกธนู ―
เจ้าลืมไปหมดแล้วจริง ๆ หรือ?
ตอนปีใหม่เจ้าร้องไห้น้ำตาไหลพราก
เหลือแต่แอ่งน้ำ แล้วจะให้ทำอย่างไรต่อ?
พวกเราจะพาเจ้าไปหาหมอหิมะดีไหม
บอกมาเถอะ ข้าจะจ่ายค่ารักษาเอง!
ข้าเก็บเงินใส่กระปุกมานานแสนนาน
แต่น้ำแข็งบางเฉียบนี้ข้าเบื่อเต็มที!
เจ้ารู้ไหม ไม่มีใครยอมให้ข้าออกไปเล่นอีก
ข้าได้แต่นั่งเซ็ง เหมือนน้ำค้างบนกะหล่ำปลี
นอกหน้าต่างมีทั้งหิมะเปียก ฝน และน้ำแข็ง
ช่างน่ารำคาญ และลื่นอยู่ตลอดเวลา
ปิดเทอมนี้ข้าเหงาอยู่คนเดียวทั้งวัน
แถมยังเป็นหวัดอีก น่ารำคาญเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญ!
หมอบอกเมื่อวานว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
อีกไม่กี่วันก็จะหายป่วย
ฤดูหนาวเอ๋ย ข้าคิดขึ้นมาว่า
บางทีการดื่มยาก็ไม่ได้เสียเปล่าเลย
เจ้าดูเหมือนจะป่วยหนักเหมือนกันนะ
เศร้าอีกแล้ว แต่นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย!
หรือเจ้ากลัวการฉีดยา
จึงไม่ยอมออกจากบ้านเพราะเรื่องนี้?
อยากให้ข้าไปหาหมอกับเจ้าไหม?
ข้าเป็นเด็กชายที่กล้าหาญมาก และไม่ได้พูดเล่น!
เจ้าลืมไปหมดแล้วสินะ
ว่าเจ้าเคยชอบเล่นปาลูกหิมะ
ว่าเจ้าชอบพายุหิมะ
ไม่ใช่สายฝนฤดูใบไม้ผลิ
เอาล่ะ ฤดูหนาว รีบกลับมาเถอะ
อย่าเศร้าเลย จงเพลิดเพลินกับนิทานนี้!
เอาล่ะ จบแล้ว ข้าขอวางจุดตรงนี้
และรอคำตอบอย่างใจจดจ่อ ขอสักบรรทัดได้ไหม:
«รีบกลับมานะ ข้าไม่ป่วยแล้ว!»
ข้าเชื่อว่าเจ้าจะหายป่วยในไม่ช้า
