มีเด็กหญิงคนหนึ่งในโรงเรียนของเรา ชื่อน้องแพร
แต่พวกเราเรียกเธอว่า ขี้คุย
และขี้เหนียว แม้แต่ปาท่องโก๋ชิ้นเดียวก็ไม่ยอมแบ่ง
ไม่เคยแบ่งให้ใคร และโกหกอยู่เป็นประจำ เรื่องนี้น่าเศร้า
วันเกิดของเธอมาถึง
เธอก็จ้องมองทุกคนอย่างเข้มงวด ราวกับกำลังตัดสิน
ถ้าแจกลูกอมให้ทุกคน
ก็จะกลายเป็นห่อกระดาษเปล่า!
“ช่างเป็นคนขี้เหนียวจริงๆ เพื่อนๆ เอ๋ย!
น้องต้น น้องฟ้า และฉันก็จะพูดอย่างนี้”
เราจะไม่เล่นกับเธออีกแล้ว
จะไม่ชวนเธอไปบ้าน
จะไม่แบ่งลูกอมให้
เราจะไม่คบคนขี้เหนียวคนนี้!”
วันนี้แพรกลับมาโรงเรียนอีกครั้ง
น้องตุ้มไม่ทักทายตอนเช้า
น้องปอนด์ก็ไม่แบ่งลูกอมให้
เกิดอะไรขึ้นกันนะ เธองงมาก
เธอเดินไปหาน้องฟ้า ฟ้าก็เงียบ
น้องมิ้นท์มองเธอด้วยความเสียใจ
แพรนั่งคนเดียวทั้งวัน
คิดว่า “ฉันผิดตรงไหนกันนะ?”
ตอนเย็นแพรวิ่งไปหาแม่
แล้วถามพ่อด้วยเสียงสั่น
“วันนี้ที่โรงเรียนเกิดอะไรขึ้นคะ?
ตอนนั้นมันสนุกและตลกมากเลย
ตอนที่หนูแจกห่อกระดาษเปล่า
ทั้งที่สัญญาว่าจะให้ลูกอม
ตลกดีจัง เจ๋งที่สุดเลย
หนูฉลาดใช่ไหมล่ะ!”
ตอนนี้ทุกคนเดินผ่านหนูไป
แม้แต่น้องแนนก็เดินหลบ
หนูไม่รู้เลยว่าทำไม
หนูเป็นเพื่อนที่ดีนะ เก่งจัง!”
พ่อขมวดคิ้วอย่างเข้มงวด
สายตาแม่ปั่นป่วนดั่งทะเลพายุ
“ลูกไม่รู้สึกอายบ้างหรือ?
ลูกพูดอะไรออกไปน่ะ?
ลูกบอกว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน
แต่ลูกเป็นคนขี้เหนียวนะ!
ลูกทะเลาะกับทุกคน
แล้วลูกได้อะไรกลับมาล่ะ?
ไม่มีใครอยากเล่นกับลูกเลย…”
ลูกสาวร้องไห้เสียงดังสุดเสียง
“หนูเข้าใจแล้ว” เธอพูดออกมา
ไม่โทษเพื่อนๆ อีกแล้ว
เธอทำให้คนอื่นเสียใจเอง
ความผิดนี้เป็นของเธอคนเดียว
ในโรงเรียนอนุบาลของเรามีเด็กหญิงคนหนึ่ง
เพื่อนรักที่น่ารักคือน้องแพร
ที่ไม่โกหก ไม่ทรยศ
และจะแบ่งลูกอมให้เสมอ
“เธอกลับตัวแล้วนะเพื่อนๆ!”
น้องต้น น้องฟ้า และฉันจะบอกทุกคนแบบนี้
