ในบ้านหลังน้อยมีความอบอุ่น
ยายนวลถักไหมอยู่ น้องปอเล่นเพลิน
คนแคระแต่ละคนค่อนข้างเงียบขรึม
ตั้งใจจริงจังกับงานของตนเอง
ข้างนอกหน้าต่างฟ้าคำรามดัง
เหมือนช้อนกระทะดังโครมครามกลางลม
ฝนเริ่มหยดเปาะแปะอยากซนเล่น
จะโทษเด็กน้อยได้หรือไม่เล่า?
เหมือนคอนเสิร์ตใหญ่ที่พวกเขาจัดเอง!
ถ้าอยู่กลางถนนก็รีบวิ่งไป
หลบเข้าใต้หลังคาให้ทันเดี๋ยวนี้
จะเป็นกวีหรือนักดำน้ำก็ต้องรีบ
รองเท้าอาจแช่น้ำจนซึมเปียก
เปียกโชกเหมือนใบไม้ร่วงหล่นลงดิน
เกาะติดต้นไม้เพื่อให้อบอุ่น
ต้องรีบเข้าบ้าน ทันหรือไม่หนอ!
กระต่ายน้อยเกือบจะหมดหวัง
แต่แล้วก็เห็นบ้านหลังงามตา
ในบ้านหลังน้อยมีความอบอุ่น
ยายนวลถักไหมอยู่ น้องปอเล่นเพลิน
ใครกันที่เคาะประตูอย่างเขินอาย?
บางทีอาจเป็นฝนหรือเปล่า เพราะไม่มีเสียงตอบ
แต่เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง ไม่มีข้อสงสัย
ใครกันมาหนอ? ต้องการคำตอบจากแขกผู้มาเยือน
ยายนวลวางลูกไหมไว้บนเก้าอี้
ตะโกนถามว่า “ใครน่ะ?” ไม่รีบเดินออกไป
“ยายจ๋า เปิดให้หนูด้วย หนูเป็นกระต่ายน้อย
เปียกโชกไปหมด หนีจากหมาป่ามาได้อย่างหวุดหวิด”
ยายนวลไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“หลานรัก พวกเราคนแคระไม่ค่อยชอบคบใคร
อีกทั้งปัญหาก็ไม่อยากให้เข้ามาในบ้านเรา…”
“ยายจ๋า หนูจะไปหาใครได้อีกเล่า?
หนูหลงทาง หนาวจนตัวสั่น
บางทีความกลัวอาจจางหายไปในความฝัน
แต่จะนอนที่ไหนได้ รอบตัวมีแต่น้ำ
คงไม่ได้กลับบ้านอีกเลยตลอดกาล…”
น้องปอปอวิ่งมาที่ประตูทันที
“พวกเราเป็นคนแคระแน่นอนครับยาย ขอโทษนะ
แต่พวกเราไม่ใช่ก้อนหิน ใครตกทุกข์ก็ช่วยเสมอ
ไม่ว่าที่ไหนหรือเมื่อไรก็ตาม”
ยายนวลถอนใจแล้วพูดว่า
“หลานพูดถูกแล้ว ยายลืมไปเสียสนิท
กระต่ายน้อยที่รัก เข้ามาเถิด รีบเข้ามา
อย่าเกรงใจ หยิบขนมเค้กไปทานก่อนได้เลย”
จริงอยู่ คนแคระบางครั้งก็ห้าวหาญเกินไป
เราไม่ชอบยุ่งกับใคร และไม่ชอบเรื่องร้ายๆ
แต่เราจะไม่ทอดทิ้ง จะช่วยเหลือกันเดี๋ยวนี้
“ขอโทษนะกระต่ายน้อย ได้โปรดให้อภัยพวกเราด้วย”
ในบ้านหลังน้อยมีความอบอุ่น
ยายนวลถักไหมอยู่ น้องปอเล่นเพลิน
กระต่ายน้อยเล่นรถบรรทุกคันเล็กอยู่ข้างๆ
ความสุขแห่งมิตรภาพอันล้ำค่าช่างหวานชื่น
