ดินาไปเยี่ยมยาย
โทนยาและทอนนี่ยื่นมือออกมาและร้องพร้อมกันว่า:
ดินา ช่วยด้วย! ดินา ช่วยพวกเราด้วย!
เด็กชายและเด็กหญิงยืนอยู่กลางหนองน้ำ โคลนดูดพวกเขาลงไปถึงเข่าแล้ว และตอนนี้โคลนดำข้นก็ถึงเอวของพวกเขาแล้ว ไม่นานนักมีเพียงใบหน้าของพวกเขาเท่านั้นที่เห็นได้ ซึ่งหันขึ้นไปยังท้องฟ้าสีเทา พวกเขาไม่สามารถร้องได้อีกแล้ว มีเพียงริมฝีปากที่ขยับโดยไม่มีเสียง แต่เสียงร้องของพวกเขายังคงก้องอยู่ในหัวของดินา โคลนกลืนเด็กทั้งสองลง ฟองอากาศขนาดใหญ่สองลูกผุดขึ้นมาแล้วแตกออก เหลือเพียงผิวน้ำเรียบราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ดินาตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว แสงจันทร์เต็มดวงส่องผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มอยู่ ลมพัดผ่านเข้ามาทำให้ม่านไหวเบาๆ ทุกอย่างเงียบสงบ แต่ดินายังคงกลัว เพราะโทนยาและทอนนี่มาปรากฏในความฝันของเธอเกือบทุกคืน บางครั้งพวกเขาถูกพายุเฮอริเคนพัดพาไป บางครั้งถูกวังน้ำในแม่น้ำดูดลง บางครั้งถูกคลื่นสึนามิซัดหาย และคืนนี้ฝันถึงหนองน้ำ... ดินากลัวที่จะเข้านอน เธอผอมลงเพราะนอนไม่พอ
พ่อกับแม่เป็นห่วงลูกสาวมาก แม่ตัดสินใจพาเธอไปหาหมอ แต่ดินาขอไปเยี่ยมยายแทน เธอคิดว่าที่นั่นเธอจะหายดีและทุกอย่างจะเรียบร้อย
ดินาไม่ได้เล่าให้พ่อแม่ฟังเรื่องการเดินทางไปป่าต้องมนตร์ แต่ยายรู้ทุกอย่าง และดินาหวังว่ายายจะช่วยเธอได้
หลังอาหารเช้า ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทาง ดินาเอาทุกอย่างที่เคยพกไปป่าต้องมนตร์ตอนไปหายาให้แม่มาด้วย ได้แก่ เสื้อสเวตเตอร์สีเหลืองมีฮู้ด เป้สานจากเถาวัลย์ที่ปู่ถักขึ้นจากเถาที่ตัดในวันวสันตวิษุวัต ถุงเล็กๆ ที่บรรจุดินจากใต้พุ่มแบล็กเคอแรนต์ ผ้าเช็ดหน้าสีขาว กำไลที่มีเกือกม้าเล็กๆ ซึ่งม้าชื่อบูยันมอบให้ และขวดยาเปล่าของแม่
พ่อนำรถออกจากโรงรถ เอาของใส่ท้ายรถ แล้วทุกคนก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านข้างเคียงที่ยายอยู่
ยายรอครอบครัวของลูกสาวอยู่แล้ว ดินากอดยายและวิ่งไปหาบูยันทันที ม้าทักทายเด็กหญิงด้วยเสียงร้องครืนๆ อย่างร่าเริง แน่นอนว่าในกระเป๋าเสื้อกระโปรงของดินามีน้ำตาลก้อนอยู่หลายก้อน เพราะบูยันชอบของหวานมาก เธอยื่นฝ่ามือที่มีน้ำตาลให้มัน แล้วกอดคอและลูบแผงคอของมัน บนชั้นข้างคอกมีหวีวางอยู่ ดินาหยิบขึ้นมาแล้วเริ่มหวีแผงคอ ยายเดินเข้ามาแล้วพูดว่า:
ดินา มาดื่มชากันเถอะ เดี๋ยวพ่อแม่จะกลับบ้านแล้ว หลานจะได้กลับมาเยี่ยมบูยันอีก
ดินาจูบหน้าผากม้าแล้วเดินตามยายไป
พ่อแม่พักผ่อนหลังการเดินทางด้วยการดื่มชาหอมจากกาน้ำร้อนพร้อมขนมปังปิ้งแป้งแบบยาย แล้วก็ขับรถกลับไป
ดินา เล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น หลานดูเศร้าและซีดมาก ทำไมไม่ยอมไปหาหมอ?
ยาย หนูไม่ได้ป่วยนะ ทุกคืนหนูฝันถึงโทนยาและทอนนี่ พวกเขาตายไปทุกครั้ง และก่อนตายพวกเขาขอให้หนูช่วย หนูจำได้ไหมว่าพวกเขาเป็นเด็กจากป่าต้องมนตร์ หนูกลัวจนไม่กล้านอนแล้ว และหนูอยากช่วยพวกเขา แต่หนูไม่รู้จะทำอย่างไร
