ใครว่าถ้าเป็นแมวแล้ว
ต้องดื่มนมจากจานเล็กเสมอ
ต้องเกียจคร้านและทำท่าเชิดหยิ่ง
ไม่ว่าใครก็ต้องเป็นอย่างนั้น
ทำให้ลูกหนูน้อยหวาดกลัว
จนไม่กล้าออกมาจากรู
ทั้งวันทั้งคืนซุกอยู่ในโพรง
ได้แต่ร้องไห้น้ำตาตก
ใครว่าถ้าเป็นแมวแล้ว
นกกระจอกก็ต้องตกใจหนี
นกตัวอื่นๆ ก็เช่นกัน:
นั่นสัตว์ป่าน่ากลัวอะไรเช่นนี้!
ขโมยไส้กรอกจากในครัว
ข่วนโซฟาอีกครั้ง
ไล่จับแมลงวันอย่างสนุกสนาน
แล้วก่อความวุ่นวายทั้งบ้าน
ใช่ มีแมวแบบนั้นอยู่จริง
แต่น้องปุยนุ่นของเราตัวน้อย
ใจดีและไร้เดียงสา
ไม่แม้แต่จะทำร้ายหนูสักตัว!
เขาไม่แตะต้องนกแม้แต่ตัวเดียว
และไม่ฉีกผ้าม่านให้ขาดรุ่งริ่ง
เขาคงแปลกใจเป็นแน่:
«ทำไมต้องซนขนาดนั้นด้วย?»
เขาเป็นลูกแมวที่มีมารยาทดี:
เล่นลูกบอลกับลูกหมา
นมนั้นเขาไม่ชอบเลย น่าเสียดาย
กินหมูสับทอดกับขนมปังอบ
ไม่ทำร้ายแม้แต่แมลงวัน
เขามีเพื่อนอยู่รอบตัว
เรื่องแมวทั้งหมดนั่นก็แค่คำลือ
ฉันพูดให้ฟังตอนนี้แหละ
ใครว่าถ้าเป็นแมวแล้ว
ต้องเป็นสัตว์ป่าแน่นอน!
มีบ้านก็มีจานข้าว
เขาจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เชื่อเถิด!
ส่วนถ้าเขาซนขึ้นมาบ้าง
ก็เพราะรักเจ้าเท่านั้น
เขาหวงงานของเจ้าจริงๆ
และคิดถึงเจ้าเมื่อไม่อยู่!
