กาลครั้งหนึ่งในดินแดนแห่งเทพนิยาย มีครอบครัวมังกรน้อยขนาดใหญ่อาศัยอยู่ คุณอาจถามว่าทำไมจึงเป็นมังกรน้อย ไม่ใช่มังกรดุร้ายน่ากลัว ฉันเรียกพวกเขาด้วยความรักเช่นนี้เพราะพวกเขาใจดีและไม่ทำร้ายใคร
ในครอบครัวนั้นมีทั้งยาย ปู่ คุณแม่ คุณพ่อ และลูกมังกรน้อยหกตัว เป็นลูกชายห้าตัวและลูกสาวหนึ่งตัว
ลูกสาวชื่อดี เธอเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กช่างสงสัย ร่าเริง และชอบเข้าสังคมที่อยู่ไม่สุข
วันหนึ่ง ทั้งครอบครัวบินไปเยี่ยมญาติ
ดีมัวแต่มองดูและเพลินฝัน จนพลัดหลงจากญาติของตัวเอง
เธอมองลงไปข้างล่าง เห็นสวนที่มีพุ่มผลไม้และดอกไม้สวยงาม ในสวนมีผู้หญิงวัยผู้ใหญ่กับเด็กชายตัวน้อยกำลังเก็บผลเบอร์รี่สีแดงและใส่ลงในตะกร้าใบใหญ่
ดีอยากทำความรู้จักกับเด็กชายและลองชิมผลไม้เหล่านั้น เธอไม่เคยกินผลไม้แบบนี้มาก่อน ผลสีแดงเล็กๆ ที่ติดอยู่บนก้านเล็กๆ
ดีมองเห็นว่าผู้หญิงเดินจากไปแล้ว ส่วนเด็กชายผมสีทองยังคงเก็บผลไม้และใส่ลงในตะกร้าต่อไป ดีบินลงมาต่ำลงอีกนิดแล้วลอยอยู่กลางอากาศเหนือเด็กชาย
หนูน้อย หนูชื่ออะไรเหรอ? เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลากเสียงยาวๆ
โอ้โห มังกรน้อย! เด็กชายร้องขึ้น แกมาจากการ์ตูนเรื่องไหนเหรอ?
เธอชื่ออะไรเหรอ? ดีถามซ้ำ
ผมชื่ออาร์เธอร์ครับ แล้วคุณชื่ออะไร?
ฉันคือมังกรน้อยดี
แล้วเธอมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง มาจากติ๊กต็อกเหรอ?
อาร์เธอร์ ไม่ใช่หรอก แน่นอนว่าไม่ใช่ พวกเรามังกรน้อยอาศัยอยู่ในดินแดนแห่งเทพนิยาย
อ้าาา... เด็กชายพูดอย่างงงๆ
แล้วนี่คือผลไม้อะไรเหรอ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
นี่คือลูกเกดแดงครับ ผมกับคุณยายมาเก็บกันทุกปี
แล้วคุณยายของเธอไปไหนล่ะ?
คุณยายไปต้มน้ำหวานให้ผมดื่มครับ น้ำหวานของคุณยายอร่อยมากเลย! เดี๋ยวผมเรียกคุณยายให้ เดี๋ยวคุณยายก็จะเอามาให้คุณด้วย อาร์เธอร์พูดแล้วตะโกนเสียงดังว่า คุณยาครับ! เอาน้ำหวานมาสองแก้วนะครับ เรามีแขกมาหา!
ที่นี่มีลูกเกดขาว ลูกเกดชมพู และลูกเกดดำด้วย โน่นไงพุ่มนั่น! เด็กชายชี้มือไปทางหนึ่ง กินเลยครับ คุณยายล้างผลไม้ทุกลูกแล้ว ฉีดน้ำจากสายยางให้สะอาดหมดเลย ไม่มีเชื้อโรคหรือฝุ่นเหลืออยู่เลย เด็ดแล้วใส่ปากได้เลย ดูผมทำนะ!
อาร์เธอร์เด็ดผลไม้ลูกหนึ่งอย่างคล่องแคล่วแล้วใส่เข้าปากทันที
ขอบคุณนะ! ดีนั่งลงบนถังที่มีผลไม้
ส่วนผลสีแดงด้านบนนั่นคือราสเบอร์รี่ ระวังหน่อยนะ กิ่งของมันมีหนาม แต่มันหวานมาก หวานจริงๆ เด็กชายห้าขวบพูดต่อด้วยความกระตือรือร้น
ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณยาย
อาร์เธอร์ หนูตะโกนอะไรน่ะ?
คุณยาครับ ขอน้ำหวานสองแก้วหน่อย
ทำไมต้องสองแก้วล่ะ?
ก็มีมังกรน้อยมาเยี่ยมเราไงครับ!
โอ้โห คงดูการ์ตูนติ๊กต็อกมาอีกแล้วใช่ไหม? ดูตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
เปล่าครับ! ผมเก็บลูกเกดอยู่บนพุ่ม แล้วก็เจอมังกรน้อยดี! ผมแบ่งลูกเกดให้เธอกินแล้ว แล้วก็อยากให้เธอได้ดื่มน้ำหวานของคุณยายด้วย... ดี อยู่ไหน? ออกมาสิ!
โอ๊ย ช่างจินตนาการเสียจริง! คุณยาเดินเข้ามาแล้วยื่นแก้วน้ำหวานให้อาร์เธอร์
ตอนนั้นเอง ดีโผล่หน้าออกมาจากหลังพุ่มลูกเกดขาว
สวัสดีค่ะ! เธอพูดอย่างร่าเริง
โอ้โฮ! ไม่มีใครจะฝันถึงเรื่องแบบนี้เลย! คุณยาประหลาดใจ มังกรน้อยตัวเล็กน่ารักจริงๆ หนูมาถึงที่นี่ได้ยังไงกันจ๊ะ?
ฉันชื่อดีค่ะ พวกเรากำลังบินไปเยี่ยมญาติ ฉันพลัดหลงจากพวกเขาไป แล้วก็เห็นหัวสีทองของอาร์เธอร์ เลยลงมาทำความรู้จัก และก็ทำความรู้จักกับคุณยายด้วยค่ะ
คุณยาครับ พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ อาร์เธอร์พูดอย่างจริงจัง
ใช่แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ดีทวนคำ
เชิญกินลูกเกดของเราเถอะนะ ดี คุณยาเสนอ
อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากท้องฟ้า ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมอง
นั่นครอบครัวของฉันบินมาแล้ว พวกเขาคงกำลังตามหาฉัน ฉันต้องไปแล้ว เสียดายที่ได้อยู่กับทุกคนไม่นาน สวนของพวกคุณน่าสนใจมากเลย!
เอาลูกเกดไปบ้างสิ ไปให้ญาติของหนูกินด้วย คุณยาเสนอ
นี่ถ้วยเล็กๆ ของผมครับ คุณยา เราใส่ลูกเกดแดงลงไปแล้วให้มังกรน้อยกันเถอะ พวกเขาไม่เคยกินผลไม้แบบนี้มาก่อนเลย!
รีบใส่ลูกเกดลงถ้วยเร็วเข้า อาร์เธอร์ นี่ไงหนู ยายให้ของขวัญเธอ รีบกลับไปหาครอบครัวเถอะ เดี๋ยวพวกเขาจะเป็นห่วงเอา!
ดีคว้าถ้วยพลาสติกเด็กด้วยกรงเล็บแล้วบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
ขอบคุณค่ะ! ลาก่อนนะ! ทั้งสองได้ยินเสียงของเพื่อนใหม่ที่ค่อยๆ ไกลออกไป
มาเยี่ยมพวกเราอีกนะ! อาร์เธอร์ตะโกนเสียงดัง
คุณยากับหลานชายโบกมือให้มังกรน้อยนานจนเธอกลายเป็นจุดเล็กๆ บนท้องฟ้า
อาร์เธอร์ อย่าเพิ่งเล่าเรื่องเพื่อนใหม่ให้ที่บ้านฟังนะ คุณยากระพริบตาให้หลานชาย ไม่งั้นพ่อแม่จะไม่เชื่อพวกเรา เดี๋ยวจะบอกว่าพวกเราโดนแดดเผาจนเพี้ยนไปแล้ว
