Het was een vos. Zij was een elegante roodachtige schoonheid die langzaam over een smal bospad liep, haar heupen gracieus bewegend en met haar pluizige staart zwaaiend. Het karakter van de schoonheid was het tegenovergestelde van haar uiterlijk.
Haar sluwheid en arglistigheid waren zo ondraaglijk dat alle bosbewoners probeerden ontmoetingen met haar te vermijden. De vos liep en zocht duidelijk naar iemand. Ja, zij wilde iemand ontmoeten, alleen maar om haar stemming op te beuren, die sinds de ochtend niet goed was.
Stemming... Plotseling merkte de schoonheid op dat de vosserik haar charme al lang niet meer zag, niet de mooie nieuwe kleren die zo goed bij haar slanke figuur pasten, en hij gaf haar geen complimenten meer. Integendeel, hij begon vaak domme en absurde opmerkingen te maken zoals "...een huis is leeg zonder kleine dikbuikige vosjes" en "...het huis ruikt niet naar een huisvrouw...".
"Met de leeftijd worden alle vossen dom!" besloot zij, maar de stemming...
De beste remedie tegen somberheid voor een vos was voorhanden: iemand bedriegen, op een vals spoor zetten, of gewoon roddelen. Helaas was het pad leeg, het bos leek verlaten.
Plotseling bewoog het gras, en op het pad verscheen een slang. Haar verschijning was zo onverwacht dat de vos onwillekeurig schrok, maar na snel bij te komen, rechtte zij zich op, toonde haar slanke gestalte en begon meteen te spreken:
Hallo, wijste der wijzen! Hoe blij ben ik je juist tegen te komen! Ik heb natuurlijk veel haast, maar met jou spreken is een eer voor elke bosbewoner. Weet je... Ze zeggen dat er op de markt gemeste kippen en kalkoenen zijn verschenen, ik wil graag iets lekkers proeven! Laten we samen gaan en ons vermaken!
De vos was bang haar gesprekspartner kwijt te raken, sprak snel en werd daardoor nog aantrekkelijker. Zonder ook maar een seconde te stoppen, leidde zij haar monoloog snel naar persoonlijke problemen, alsof zij haast had om alles uit te spreken wat in haar hartstochtelijke ziel was opgehoopt.
Eindelijk spuwde de verhitte schoonheid bijna alles uit wat haar trotse vossenharte kwelde. Na even te wachten en geen antwoord te horen, vervolgde zij haar monoloog iets langzamer:
Maar als je me bent tegengekomen, zeg me dan, waarom zijn alle "mannetjes" zo saai? Mijn aanstaande probeert me al lang in een huisvrouw te veranderen, bevuild en onnodig voor iedereen. Maar nee!
De vos tilde haar neusje op.
Ik ben nog jong en mooi om in een hol te zitten...
Slangen, zoals we weten, onderscheiden zich inderdaad door wijsheid en weinig woorden.
Zo is het leven.
Zei zij.
Elk plezier eindigt ooit, en we blijven alleen met ons geweten. En niemand kan dit zware gesprek vermijden, niemand.
Deze woorden, in het niets gesproken, waren niet lerend en riepen geen storm van protest op in het eigenzinnige hart van de vos, maar iets roerde zich in de ziel van de trots, een onbekende kracht dwong haar op een nabije boomstronk te gaan zitten.
De opgesmukte schoonheid verloor de zin om haar kleren te tonen, ergens heen te gaan, iemand te zien en zonder ophouden te babbelen...
En plotseling verloor zij ook de zin om zich te verheugen in andermans verdriet.
Langzaam liep de vos naar huis, trok een eenvoudige bescheiden jas aan en begon het lang onschoongemaakt hol schoon te maken...
