Vasja landde in het donker. Onder zijn voeten voelde hij een hard oppervlak. Naast hem hoorde hij Artems kreet:
Ow! Dat doet pijn!
En meteen antwoordde Marisja hem:
Hou op met zeuren! Sta op! En je noemt jezelf nog wel een jongen!
Vasja sprong overeind en zag in het donker de kinderen - Marisja, Artem, Dima en nog een meisje. Ze keken angstig om zich heen en balanceerden onzeker op hun benen, probeerden naar de lucht te grijpen. Het was duidelijk dat ze erg bang waren.
We zijn in het koninkrijk van Prinses Spinnetje! - riep Vasja vol bewondering uit - Het is gelukt! Het is ons gelukt!!! We zijn hier! Met zijn vijven!!!
Wat gebeurt er? - huilde het onbekende meisje.
Dasja! - besefte Vasja, terwijl hij in het donker naar het magere kleine meisje van ongeveer zeven jaar keek - Wees niet bang! We zijn bij je! Ik ben Vasja! We spraken net met je via de telefoon! O! Wat moeten we nu doen! We zijn allemaal hier! Dimka! Jij bent hier ook!
Het gips aan Dima's been glinsterde wit in het donker, en onder zijn arm hield hij een prachtig schip met Karmozijnrode Zeilen. Vasja rende naar hem toe en pakte hem bij zijn handen.
Hoe gaat het met je! Laat me je helpen!
Dat hoeft niet! Ik sta prima. Het doet helemaal niet pijn! - glimlachte de jongen en sprong zelfs een beetje op - Maar waar zijn we terechtgekomen?
Ja, waar zijn we? - Artem zag er volkomen verward uit. Hij keek om zich heen en kromp zelfs een beetje in elkaar van angst.
Hmm! Ja, - hoorden de kinderen Kolia's stem - En op school ben jij de eerste vechtersbaas!
Kolia! Wat doe jij hier? - riepen Marisja en Vasja.
Ik weet het niet. Ik denk dat dit een droom is. En jullie dromen allemaal van mij! O! - riep hij plotseling uit - Waarom knijp je me?!
Zodat je begrijpt dat dit geen droom is! - antwoordde Marisja - Hou op met kletsen! De tijd wacht niet! We moeten handelen! Vooruit, naar Prinses Spinnetje!
Vasja keek in de verte. Daar in het donker gloeide een fontein met een bleek blauwachtig licht. Daarheen moesten ze gaan.
Vooruit! Volg mij! - zei hij en rende weg, stoutmoedig over de donkere, gewichtloze paden stappend.
De kinderen renden achter hem aan. Zelfs Dimka, ondanks het gips, rende net als de anderen. Alleen Dasja bleef achter, maar Marisja pakte haar hand en trok haar mee.
Een paar meter voor de fontein bleef Vasja staan. Het hele koninkrijk was donkergrijs, alleen de fontein gloeide nauwelijks, en bij de fontein, met haar hoofd en handen op de rand, lag....
Prinses Spinnetje! - riep Marisja uit en rende naar haar toe. Het haar van de prinses wapperde niet meer in alle richtingen, maar lag levenloos op de rand van de fontein. Ze was erg uitgeput en kon haar ogen nauwelijks openen toen Marisja voor haar op haar knieën viel - Prinses! Prinses! Wat is er gebeurd! ...
De prinses keek naar de kinderen met doffe ogen, en ergens diep in haar blik begon een vonkje hoop op te gloeien.
Je bent gekomen, - fluisterde ze - Eindelijk! Ik heb je zo lang gewacht, kinderen... Het hele koninkrijk staat onder de macht van de boze Suriw-de-Boze! Hij is een verschrikkelijke schurk! Hij is altijd alleen en erg boos! Hij heeft geen vrienden en hij houdt er niet van als iemand bevriend is. Hij heeft een klein geheim, maar niemand kent het. Hij heeft de macht gegrepen, hij dooft de sterren, hij neemt krachten weg, zodat iedereen machteloos is... De draden zijn verbroken, en de Ster moet branden! De Ster moet branden!!! Absoluut! Jullie moeten dit doen!
De prinses boog zich met moeite over de rand van de fontein en haalde een klein vijfhoekig sleuteltje uit het water en gaf het aan Vasja. Vasja legde de sleutel op zijn handpalm - hij was kleiner dan Vasja's pink en leek van kristal te zijn.
En toen sloot Prinses Spinnetje haar ogen en viel naast de fontein neer, zwaar ademend.
We mogen geen tijd verliezen! Laten we naar het koninkrijk gaan, we moeten dokter Wir vinden, misschien kan hij ons helpen! - verklaarde Marisja plotseling vastberaden - Nu ligt alles in onze handen! Hou vol, Prinses, we komen gauw terug! - Marisja streek het levenloos haar van Spinnetje glad.
Vasja klemde het kleine sleuteltje in zijn vuist, en de kinderen liepen met snelle stappen naar het koninkrijk. Het was erg donker, de fontein met zijn laatste bleke druppels gloed bleef achter, en naast hem lag Prinses Spinnetje, die dringend hulp nodig had. De kinderen zwijgen, zich bewust van hun verantwoordelijkheid en voelend een soort verenigde kracht die hun moed en zelfvertrouwen gaf. Ze waren samen - en ze hadden één doel - hun vrienden terugbrengen en het kwaad verslaan!
Zo kwamen ze bij de poorten. Vreemd genoeg - de poorten waren open, en ze gingen gemakkelijk het koninkrijk in. Achter hen bleef een prachtige tuin, waar Prinses op hun hulp wachtte. Ergens uit de diepte van het koninkrijk klonk een afschuwelijke melodie.
O! - hield Dasja haar oren dicht - Wie martelt de viool zo verschrikkelijk!
De kinderen bleven in verwarring staan - waar moesten ze heen? Naar het geluid van de viool? Of naar de geheime kamer?
En toen hoorden ze bijna onder hun voeten zacht gejank.
Cursorje! - riep Marisja uit en stapte vooruit - een hondje rende naar het meisje toe - Cursorje! Lieve schat!
Cursorje sprong rond de kinderen en zachtjes grommend, riep hen mee.
Vooruit! Vooruit, Cursorje! Leid ons! - fluisterde Marisja.
Cursorje, net als een jachthond die een spoor heeft gevonden, drukte zich tegen een van de muren en leidde de kinderen snel mee. De trap op - omhoog, een grote lege zaal - niemand! Op de vloer grote gebroken vazen en verwelkte bloemen van ongeëvenaarde schoonheid, die Vasja ooit zo hadden verbaasd. De kinderen bleven staan en staarden naar de verwoesting, maar Cursorje blafde, herinnerde eraan dat ze hoger moesten gaan! Nog hoger de trap op - nog een verlaten zaal.
Hier huilde de wind, en de kinderen voelden hoe de kou langs hun benen liep. En toen hoorden ze uit het donker - ergens van boven - weer dat vioolknerpen, en iemand onzichtbaars zuchtte zwaar en langzaam boos:
Eeeeh.... Uffff...
Nu stonden de haren van de kinderen recht overeind. Ze waren niet alleen hier! Ergens in de buurt was de schurk die het Koninkrijk met zijn kracht vernietigde. Toen Vasja merkte dat de kinderen achteruit gingen, riep hij zachtjes:
Stilstaan! Niet teruggaan! We zijn samen! Samen zijn we sterk! Angst hoort hier niet thuis!!!
Ha! Ha! Ha! - een afschuwelijke stem echode door de zingende stilte! - Angst hoort hier niet thuis??? Ik ben je angst!!! Ik ben je nachtmerrie!!! En ik hoor hier thuis!
De kinderen hielden het niet vol en renden naar het andere einde van de zaal naar de open ramen, waar tenminste een beetje licht van verwelkte bloemen scheen.
Een ijzige wind blies langs de benen van de kinderen, draaide de verspreide bladeren rond, wild gelach weerklonk van overal! De kinderen drukten zich tegen elkaar aan bij het raam, starend in het donker, en plotseling flitste er licht op.
De kinderen knepen hun ogen dicht van schrik, bedekten hun ogen met hun handen, en toen ze hun ogen openden, zagen ze dat in het midden van de zaal op een grote zwarte troon zat - hij - de Boze Suriw de Almachtige! Dasja gilde van angst en verstopte zich achter een van de vazen, Cursorje kroop op haar schoot en trilde helemaal.
De andere kinderen stonden als betoverd, durfden hun blik niet af te wenden van de schurk. Op de troon, op een enorme troon, zat de schurk - met afschuwelijk bodemloze zwarte ogen. Hij was erg, erg groot! Zijn lange grijze haar werd door de wind bijna tot het plafond opgetild, waar een grote kroonluchter hing - veel van zijn kaarsen verlichten de zaal met helder licht.
Met samengeknepen ogen en stijf gesloten lippen bekeek Suriw-de-Boze de kinderen. Vasja staarde betoverd naar de vreemdeling, niet begrijpend hoe het nu verder moest? Ze waren niet hoger dan de schurk's knie! Er viel een stilte, zo diep dat het geluid van metalen ketens deze stilte als in stukken sneed.
Ketens! Metalen ketens! Pas nu merkte Vasja op dat in de rechterhand van de schurk aan lange metalen ketens een kooi heen en weer zwaaide! En erin lagen bewegingloos, met gesloten ogen van uitputting, hun vrienden - de Muisjes!
Vasja werd zo boos dat hij nauwelijks kon ademen!
Schurk! - riep de jongen uit, en van waar haalde hij de kracht, hij rende en duwde met kracht een enorme bloemenvaas op de grond. De vaas viel langzaam en een donderend geluid weergalmde door de zaal - Vooruit, kinderen! Laten we gaan!!!
De kinderen aarzelden niet. Ze drukten hun handen tegen de vaas en begonnen deze als een groot logboek voort te rollen, recht op de troon van de schurk! De vaas rolde vooruit met een donderend geluid.
Stilstaan! - riep de boze Suriw uit, verstikt van schrik - Stilstaan!!! Wat voor eenheid is dit! Je mag niet samen zijn! Samen - mag niet!!!
Maar het was te laat! De vaas raakte met grote snelheid zijn troon en de troon, samen met zijn eigenaar, begon te vallen! De kinderen renden alle kanten op. Met een donderend geluid wankelde de troon en viel, de schurk viel op de grond, rolde vooruit en botste tegen de muur. De kooi met de Muisjes vloog uit zijn handen en rolde opzij. Marisja en Dima renden meteen naar de kooi en grepen deze vast aan de ketens.
Ren! Ren! - riep Vasja naar Marisja en Dima - Redden jullie de Muisjes! We redden het wel!
Hoewel op dat moment geen enkel idee in zijn hoofd was hoe ze het zouden redden van de schurk. Vasja draaide zich om naar het gekreun, de Boze Suriw, steunend op de muur, kwam overeind. Hij keek om zich heen in de zaal en nu besefte Vasja de omvang van het probleem: recht voor hen stond in volle lengte een enorm woedend monster - ja, ja, je kon het niet anders noemen - zijn ogen gloeiden rood, een zwarte zware mantel wapperde in de wind. Suriw de Boze hief zijn handen op en brulde:
Hoe durven jullie!!! Jullie.... Jullie... rrrAAAAA...a - zijn oorverdovende brul weergalmde door het hele koninkrijk zodat de muren trilden!
Rennen!!! - Vasja zwaaide met zijn hand en de kinderen renden allemaal naar de trap waar ze vandaan waren gekomen.
Niet durven!!! - de schurk zwaaide en sloeg met al zijn kracht op de grond - recht voor de kinderen ontstond een scheur in de grond, stenen en traptrede stortten naar beneden. De kinderen stopten net op tijd.
Omhoog!!! - commandeerde Vasja en de kinderen - Vasja, Artem en Kolia - renden naar de trap die omhoog leidde.
Ach, dat afschuwelijke gelach! De jongens' harten bonsden van angst, hun benen leken niet te gehoorzamen toen ze de trap op renden. Een lege zaal! En nu? Wild gelach weergalmde door het hele koninkrijk. De muren trilden. De ster aansteken, de ster aansteken - hamerde de gedachte in Vasja's hoofd. Als we hem maar kunnen vinden!
Recht voor de jongens flitste een schaduw voorbij. Eng! O, hoe eng!
Vooruit! Hoger! - commandeerde Vasja en ze renden weer naar de trap.
En wat nu? Achter de kinderen hoorden ze al zware stappen - de Boze Suriw achtervolgde de kinderen.
Hierheen! Hierheen! - de kinderen renden een kleine zaal in - en in de verre hoek ervan - stond dokter Wir en zwaaide met zijn handen! Eindelijk! Hij hield met moeite een open deur vast, waaruit het gele licht van zijn lantaarn zichtbaar was - Hierheen! Snel!
Nee! - klonk de stem van de schurk naast de kinderen.
Hij zwaaide met zijn mantel, een sterke windvlaag sloeg de geheime deur dicht, en dokter Wir viel om. Een wervelwind pakte de kinderen en gooide hen in het midden van de zaal. Buiten flitsten bliksemschichten, kaarsen langs de muren flitsten op.
Niet durven! - fluisterde de Boze Suriw dreigend, met samengeknepen ogen - Hoe durven jullie mij! Mij - Suriw de Boze - te proberen te verslaan! Met één vuist - tot moes! Tot moes! En er is geen vriendschap! Eenzaamheid - daarin ligt mijn kracht! Ik ben de enige heerser hier! Ik ben alleen!!!
De schurk haalde uit en bleef staan met zijn hand hoog opgeheven! Een vioolmelodie zweefde door de zaal. Droevig en erg ontroerend! De kinderen keken naar de trap. Dasja! Ze was de trap op geklommen en liep zachtjes naar het midden van de zaal, spelend op de viool.
Mijn viool!.. - kreunde de Schurk - Hoe prachtig zingt het!
De melodie zweefde door de zaal, het echo doorboorde met de fijnste noten elke hoek van het koninkrijk, en tot hun verbazing merkten de kinderen op dat tranen in de ogen van de schurk verschenen! Zijn gezicht kreeg een glimlach. Dasja stond recht voor het enorme monster, en die begon kleiner te worden. Met een zalige glimlach zat hij op de grond, zwaaiend met zijn gerimpelde handen op het ritme van de melodie, en werd kleiner! Net als betoverd keken de kinderen hoe de schurk, die hen tot aan zijn knie reikte, zelf nu slechts iets groter was dan hun knie!
Zo is het beter! De boosheid is verdwenen! - Marisja rende naar de Boze Suriw, met een lege kooi in haar handen, greep de schurk bij zijn nek en duwde hem in de kooi - Zit hier en denk na over je gedrag!
De deur van de kooi sloeg dicht, de schurk was gevangen. Alleen leek hij helemaal niet meer op een schurk. Hij glimlachte ontroerend, wiegend op het ritme van de melodie.
De kinderen verzamelden zich in een kring rond de kooi, Dasja stopte met spelen, en iedereen keek vragend naar de Boze Suriw. Die haalde zijn schouders op en zei:
Zoals de zon het dunne ijs smelt en sneeuwlawines, zo leeft muziek in het hart en smelt het kwaad weg...
Heeft muziek de boosheid in je hart gesmolten? - keek Marisja wantrouwend naar hem, de schurk knikte en stak zijn handen uit naar de viool.
Dasja gaf hem de viool en vroeg:
Laten we hem vrijlaten?
Nee! - antwoordde Vasja - We geven hem aan Prinses Spinnetje, laat zij zelf beslissen wat ermee te doen! O, Prinses Spinnetje! We moeten haar helpen!
De Muisjes zijn al bij haar, - antwoordde Marisja.
Kinderen! Kinderen! - hoorden ze dokter Wir's stem - We moeten de ster aansteken!
Juist! - Vasja opende zijn handpalm. Hij had het sleuteltje zo stevig vastgehouden dat het afdruk op zijn handpalm had achtergelaten - En waar is deze ster?
Heel dichtbij!
Dokter Wir probeerde de hoge deur te openen, maar hij was helemaal uitgeput. De kinderen grepen allemaal de gesmede deurklink vast en trokken - de deur ging open en verlichte hen met vriendelijk geel licht van dokter Wir's lantaarn. Cursorje rende als eerste vooruit. De kinderen ondersteunden dokter Wir en volgden Cursorje.
Grote stenen trappen omhoog, en ze bevonden zich op een klein platform onder de open hemel. De wind blies, maar het was niet meer zo ijzig. Dokter Wir hief zijn lantaarn uit zijn laatste krachten hoog op, en de kinderen zagen hoog boven zich op een enorme kristallen zuil - een grote gedoofde ster.
En wat moeten we doen? - vroeg Vasja.
De sleutel! De sleutel! En de geheime woorden! - fluisterde dokter Wir.
Vasja stak het sleuteltje in het kristallen slotje.
Welke woorden? - haalde Artem zijn schouders op.
Waarschijnlijk weet ik het, - fluisterde Vasja - Geef me je handen...
Vasja hield de sleutel vast en sprak als eerste:
Vasja...
Marisja... - het meisje legde haar handpalm op Vasja's hand.
Artem, - besefte de jongen en legde ook zijn hand erbovenop.
Dima! - glimlachend legde Dimka zijn hand erbovenop.
Dasja! - haar handpalm was het kleinst en het koudst.
Maar - er gebeurde niets.
Ach, - zuchtte Kolia en bedekte de handen van de kinderen met zijn handpalmen - Kolia!
En toen liep warmte door de handpalmen! Het sleuteltje begon zilver te gloeien, het slotje kraakte en ging open - en achter het kleine deurtje verscheen een klein kaarsje. Het begon hoger en hoger op te branden! De kristallen zuil begon in alle kleuren van de regenboog te gloeien! Hoger!
Hoger! - riepen de kinderen.
En eindelijk - flitste de Ster op in felle kleuren! Machtige lichtstralen verspreidden zich in alle richtingen! De kinderen staarden betoverd hoe het Koninkrijk tot leven kwam. Onbekende vogels begonnen te zingen, bomen ritselden, uit de hemel viel sprankelende regen, die levengevende vocht gaf, en het werd warm!
Wat voelt het goed! - hoorden de kinderen de stem van de Boze Suriw. Hij zat in de kooi, drukte zijn viool tegen zijn borst en glimlachte. En de gezichten van de kinderen lichtten op van glimlachen.
Laten we naar de Prinses gaan!
Dokter Wir doofde zijn lantaarn, sloot voorzichtig alle deuren en liep via de noodtrap uit het Koninkrijk de tuin in.
De magische fontein spoot met nieuwe kracht! Een melodie stroomde uit de spetters van sprankelend water. Naast hem stond de glimlachende Prinses Spinnetje, en op de rand van de fontein sprongen en klapten - de Muisjes! Hun dierbare Muisjes!
De kinderen renden naar hen toe. De Muisjes sprongen in hun armen, en met hun kleine neusjes drukten ze zich tegen hun handpalmen.
Muisje! Mijn kleine! - Vasja huilde van vreugde.
"Hoe klein," dacht Marisja, maar zij zelf voelde ook een tintelend gevoel in haar neus van al die emoties. En daar klikte Muurantsja met stroom, blij giecheld!
Dank je wel, vrienden! - zei de Prinses - Jullie samen zijn een grote kracht! Jullie samen zijn licht en warmte! Jullie samen - en dat is het belangrijkste! Maar nu moeten jullie kleine vrienden op weg!
Hoe? Waarheen? - Vasja keek verwaard naar het Muisje. Het sprong van zijn armen op de rand van de fontein, waar de andere Muisjes al stonden. Ze glimlachten en keken naar de verwarde kinderen.
De Prinses zwaaide met haar hand, een waterkolom steeg op, golfte en stroomde over de rand van de fontein - daar stond het model van het schip met Karmozijnrode Zeilen dat Dima had achtergelaten. De golf pakte het model en zie - het was niet langer een model, maar een schip voor de Muisjes.
Tijd om aan boord te gaan! - glimlachte de Prinses, en de Muisjes, tevreden, sprongen op het schip. Ze zwaaide naar de kinderen, en Vasja, Marisja, Artem, Dima en Dasja met Kolia - stonden, bijna huilend, niet begrijpend waarom hun vrienden op het grote schip door golven steeds verder weg werden gevoerd van de magische fontein!
Hoe kan dit? We hebben onze vrienden net gevonden! - Dasja kon haar tranen niet inhouden en begon te huilen.
Je hebt je vrienden al gevonden! Tot ziens! - Prinses Spinnetje klapte in haar handen, dokter Wir hief zijn lantaarn hoog boven zijn hoofd en sloeg hem met al zijn kracht op de grond. Er flitste helder licht op.
Tot ziens! - hoorden de kinderen van ver weg het dunne piepje van de Muisjes....
Vasja sprong op zijn plaats, probeerde het wegvarende schip met Karmozijnrode Zeilen in te halen, en... viel uit bed.
Vasja! Vasja! - hoorde hij.
Hij schudde zijn hoofd en keek verbaasd om zich heen - hij was in zijn eigen kamer! Het was ochtend, mama zong iets in de keuken, warm zonlicht scheen door het raam, en buiten hoorde hij een stem:
Vasja! Kom naar buiten!
Vasja rende snel naar het raam. Op het bankje bij de ingang wachtten zijn vrienden op hem - Artem, Marisja, Dasja en Kolia.
Waar is Dima? - riep Vasja uit het raam.
Ze geven hem nu uit het ziekenhuis. Hou op met slapen! Laten we gaan hem ophalen!
De kinderen glimlachten blij en zwaaide naar Vasja.
Ik kom! Ik ren! - riep de jongen.
Op straat scheen de zon helder. Het was het begin van de zomer. En op straat wachtten vrienden op Vasja. Vrienden! Echte vrienden!...