Muisjes, Mieren en echte vrienden! Hoofdstuk vijf
2 198

Muisjes, Mieren en echte vrienden! Hoofdstuk vijf

Auteur:
Het vijfde hoofdstuk van een modern sprookje over kinderen. In dit hoofdstuk zoekt Vasja verder naar de computermuis, maar het blijkt dat alle kinderen hun muisjes zijn kwijtgeraakt. Dima belandt in het ziekenhuis met een gebroken been. En ze maken kennis met het meisje Dasja en de groep vrienden groeit.

Vasja bleef nauwelijks ademend staan bij het appartementengebouw waar Kolja woonde. Hij keek naar Marisja, maar die was niet eens buiten adem. Ze stond daar met haar handen in haar zij en bestudeerde aandachtig de ramen van het flatgebouw. Je zou denken dat op het raam zou staan geschreven - HIER WOONT KOLJA BOKOV!

Kom mee, waarom sta je daar? — duwde ze Vasja aan.

Ja, waar moeten we heen? Wil je alle appartementen afgaan?

Waarom alle appartementen afgaan? Laten we naar de oma's op het bankje bij de ingang gaan. Zij kunnen ons vertellen waar we Kolja Bokov kunnen vinden. Zij weten alles van iedereen.

Marisja en Vasja liepen naar het bankje, de oma's zaten in de schaduw van de bomen en spraken zachtjes met elkaar.

Wat willen jullie, kinderen? — vroeg een van de oma's.

We zoeken onze kennis, — zei Vasja, — Hij is mijn klasgenoot, maar ik ben vergeten in welk appartement hij woont. Kolja Bokov — weet je niet hoe we hem kunnen vinden?

Ah, Kolenka! Natuurlijk, natuurlijk, een aardige jongen, zo slim! Vandaag heeft hij een tentoonstelling in het Huis van Kinderlijke Creativiteit. Ga daar heen, daar verzamelde zich vandaag veel volk.

Een tentoonstelling? — Vasja en Marisja keken elkaar verbaasd aan, bedankten de oma en renden naar het Huis van Kinderlijke Creativiteit, zich afvragend wat voor tentoonstelling hij kon hebben.

Bij het Huis van Kinderlijke Creativiteit stond een menigte, boven de ingang hingen ballonnen. Vasja en Marisja liepen naar een groep kinderen die bij de ingang stonden en vroegen:

Kunt u ons alstublieft zeggen hoe we Kolja Bokov kunnen vinden?

Hij is in de tentoonstellingszaal, — antwoordden de kinderen en begonnen weer enthousiast iets te bespreken.

Vasja twijfelde of ze naar de juiste jongen zochten. Misschien was er nog een ander Kolja Bokov, talentrijk en uniek.

In het Huis van Creativiteit was het koel, Kolja en Marisja liepen door een lange gang naar de tentoonstellingszaal. In de zaal was het erg zonnig, kinderen spraken zachtjes en lachten, en op verschillende voetstukken waren houten modellen van oude schepen tentoongesteld. Ze waren verschillend - kleine kopieën in glazen flessen en enorme fregatten.

In het midden van de zaal stond een scheepsmodel met rode zeilen - en daar stond Kolja. Hij glimlachte en sprak met andere kinderen, stellende details van het schip aan hen.

Vasja en Marisja liepen naar hen toe.

Kolja, hallo, — begon Vasja, — We moeten met je praten.

Hallo, — zei Kolja verbaasd, — Ik wist niet dat je ook modelbouw beoefent!

Nee, ik beoef het niet, het gaat om iets anders.

Praat later! — protesteerde een meisje, — We hebben hier een tentoonstelling, bespreking van werken, we hebben het hele jaar voorbereid!

Kom op, Olja, misschien hebben deze kinderen iets belangrijks! — verdedigde Kolja haar, — Trouwens, maak kennis. Dit is mijn klasgenoot Vasja, en dit zijn mijn vrienden - Olja, Dima en Vadim!

Vrienden?... — zei Marisja verward, — Dan hebben we je voor niets opgehaald.

Ja, vrienden. We zijn sinds de kleuterschool bevriend en zitten in de modelleringclub. Wat is er gebeurd? — vroeg Kolja zich af, terwijl hij zag dat de kinderen neerslachtig werden, — Laten we naar buiten gaan, het is hier te luidruchtig.

De kinderen gingen naar buiten en gingen op een bankje achter de hoek zitten.

Zijn jullie echte vrienden? — vroeg Vasja, — Echt heel goed bevriend?

Heel goed bevriend, — antwoordde Kolja verbaasd, — We zijn al meer dan zes jaar bevriend. We gaan bij elkaar op bezoek - onze ouders zijn ook al jaren bevriend. Wat is er gebeurd?

Maar je spreekt op school met niemand, iedereen plaagt je, ik dacht dat je helemaal geen vrienden had!

En ik ben ook niet bevriend met degenen die plagen. Waarom heb ik zulke vrienden nodig? Ik heb niet eens tijd om me door hen beledigd te voelen - ik heb een jaar met vrienden aan de tentoonstelling gewerkt, daarna gaan we ons voorbereiden op de regionale competitie, als we uit het kamp terugkomen. We vertrekken volgende week allemaal samen.

Vasja en Marisja keken elkaar triest aan. Ze hadden zich vergist. Kolja had veel vrienden, en het was onwaarschijnlijk dat hij bevriend was met het Muisje uit de computer.

Heb je onlangs niets verloren? — vroeg Marisja hoopvol.

Nee! Jongens, ik begrijp niet wat er is gebeurd?

Het doet er niet toe, — antwoordde Vasja, hij pakte Marisja's hand en ze gingen weg.

Kolja keek hen alleen maar verward na.

De kinderen keerden terug naar het speelplein in hun buurt en zaten verdrietig op een bankje. Er waren geen opties meer om te zoeken naar andere kinderen die hun Muisjes waren kwijtgeraakt.

Marisha, wat als dit allemaal een droom was? — vroeg Vasja.

Zowel jij als ik? — protesteerde Marisja, — Dat gebeurt niet, het was geen droom. Misschien zijn we gewoon speciaal, maar ik weet niet waar ik zulke kinderen kan vinden. Misschien moeten we een advertentie schrijven?

Welke? Wie vrienden heeft verloren - bel?

Vasja keek in de verte van het plein en huiverde. Daar zat op de schommel zijn klasgenoot - Artem Dolgov, de eerste pestkop en vandaal. Vasja hield niet van ontmoetingen met hem. Artem en zijn vrienden pestten altijd iedereen, noemden hen namen en maakten zich lustig. Daarom wilden veel mensen niet met hem omgaan. Artem zat op de schommel, maar zijn vrienden waren nergens te zien. En hij zag er zo triest uit, alsof er iets was gebeurd.

Laten we toch een advertentie schrijven, — bleef Marisja aandringen, — Want wie het nodig heeft, zal het begrijpen, — Toch weten we nu niet wat we moeten doen, en als we niets doen, zullen we niemand vinden.

Oké, — stemde Vasja in, — Laten we het proberen. Kom mee naar mijn huis, we schrijven nu een advertentie en morgenochtend gaan we hem ophangen. Vandaag is het al laat, mama laat me niet naar buiten.

De kinderen gingen naar huis. Vasja keek om naar de schommel - Artem zat er nog steeds, met zijn hoofd verdrietig omlaag. 'Wat kan er met hem zijn gebeurd?' dacht Vasja, maar Marisja trok hem haastig naar de ingang.

Thuis drukten de kinderen een advertentie af waarin stond: KINDEREN! WE ZOEKEN DEGENE DIE EEN VRIEND HEEFT VERLOREN! EEN ONGEWONE, MAAR ERG BELANGRIJKE VRIEND! WE MOETEN ELKAAR ONTMOETEN! BEL! En verder gaven ze hun telefoonnummer.

Toen belde Marisja's vader en riep haar naar huis voor het avondeten. Vasja keek naar buiten. Daar liep Artem rond de zandkuil, met zijn handen in zijn zakken en zijn hoofd omlaag. Wat kon er met hem zijn gebeurd? En waar waren zijn vrienden?

Vasja zette de computer aan en staarde naar het scherm. Stilte. En deze stilte drukte. Mama keek de kamer in:

Zoon, ben je ziek? — ze liep naar haar zoon en voelde zijn voorhoofd, — Wat is er met je?

Alles is oké, mam, ik eet en ga weer naar buiten. Heb je er bezwaar tegen?

Oké, maar alleen als je de hele kom soep opeet. Ga je handen wassen en kom aan tafel. Het avondeten staat al klaar.

Vasja prikkte triest met zijn lepel in zijn kom, hij had geen zin, en geen gedachten in zijn hoofd. Waar? Nou, waar moet je zoeken naar kinderen wiens Muisjes verdwenen zijn? En wat als zulke kinderen helemaal niet bestaan, en hij en Marisja verspillen hun tijd? Misschien zullen ze het Muisje en de Mier niet meer zien, en is de Prinsesje Spinneweb gewoon een droom geweest?

"Je mag niet opgeven!" — besloot Vasja en ging naar buiten, wachtend op Marisja.

Artem zat weer op de schommel. Vasja's nieuwsgierigheid overwon. En wat als Artem hulp nodig had? Misschien had hij zijn huissleutel verloren? Vasja liep voorzichtig naar hem toe.

Hallo, Artem. Is er iets gebeurd?

Wat gaat jou dat aan? — snauwde Artem, — Je kunt toch niets helpen.

Vertel het me, misschien kan ik? Misschien heb je iets verloren?

Misschien heb ik iets verloren? Wat gaat jou dat aan? — draaide de jongen zich om, en Vasja zag dat hij tranen in zijn ogen had.

Waar zijn je vrienden? Ze kunnen je toch helpen? Daarvoor heb je vrienden nodig! — hield Vasja aan. En toen riep Artem uit:

Wat weet jij van vrienden? Echte vrienden zijn niet gemakkelijk te vinden! Misschien heb ik mijn beste vriend verloren! En er zal nooit zo iemand anders zijn!

Ja, over wie heb je het? Dima? Pavlik? Of Serezja? — Vasja somde de jongens op met wie Artem constant klasgenoten plaagde en iedereen pestte.

Ha! Zijn dat vrienden! Je kunt alleen maar rondspelen met hen! Ze noemen iedereen uit, en noemen elkaar achter elkaars rug uit! Je kunt niet met hen praten of spelen! Maar het Muisje is niet zo!... Oh! — Artem keek Vasja bang aan.

Wat? — riep Vasja verbaasd uit, — Een Muisje?! Jij ook? Is het ook verdwenen???

Artem keek Vasja verbaasd aan.

Hoe weet jij van het Muisje? Hoe? En welk Muisje?

Een computermuisje! — antwoordde Vasja blij, — Een echt computermuisje! Net als dat van Marisja! Ze zijn gisteren verdwenen!

Ja… Gisteren. — Artem keek Vasja hoopvol aan, — Wat moeten we nu doen?

Vasja! — rende Marisja uit de ingang, — Ik ben er!

Marisja! We hebben gevonden! — Vasja greep haar handen en sprong rond het meisje, — We hebben er een gevonden!

Marisja keek naar Artem. Hij glimlachte verlegen, hoopvol naar de kinderen kijkend.

Had jij een Muisje? Maar jij hebt veel vrienden! — Marisja keek Artem wantrouwend aan, wetende wat voor pestkop hij was en wat voor groep hij had.

Zijn dat vrienden? Ze kunnen alleen maar pesten en elkaar uitschelden. En ik doe mee, zodat ze mij niet pesten. Maar ik was bevriend met het Muisje. Het verscheen een jaar geleden, toen mama en papa ruzie hadden. Ik maakte me veel zorgen, huilde vaak, en toen verscheen het Muisje. Met hem bracht ik alle avonden door. Het maakte me aan het lachen en kalmeerde me altijd. En soms, als ik geen tijd had, deed het zelfs mijn huiswerk voor me.

Waarom heb je niets gezegd? — vroeg Vasja.

Aan wie zou je het vertellen? Ze zouden denken dat ik gek ben. Dus ik had een klein geheim en een echte vriend!

Ik zou nooit hebben gedacht! — zei Vasja verbaasd.

Maar vertel jij me, wat is er gebeurd? Waar moet ik naar het Muisje zoeken?

Marisja en Vasja zetten hem op een bankje en begonnen te vertellen hoe de Muisjes verdwenen, hoe ze naar Prinsesje Spinneweb gingen, en wie ze moeten vinden om hun Muisjes terug te vinden. Artem opende zelfs zijn mond van verbazing. Wat een verhaal!

Terwijl de kinderen spraken, liep Kolja Bokov zachtjes naar hen toe en bleef opzij staan.

Wat wil je, Kolobka? — zei Artem onvriendelijk, en schaamde zich meteen, — Sorry, ik ben gewend.

Hallo, jongens, — begon Kolja, — Excuseer me, maar ik heb de hele dag nagedacht wat er met jullie kon zijn gebeurd, en ik dacht dat ik met mijn vrienden kan helpen.

We kunnen je niet vertellen, — haalde Marisja haar schouders op.

Ik heb alles al gehoord, excuseer, jullie spraken erg luid, en 's avonds hoor je stemmen op het plein veel beter dan overdag.

Aha, en nu ga je ons uitlachen?

Nee! Nee! — zwaaide Kolja met zijn armen, — Ik wil juist helpen! Ik heb een idee! Ik denk dat ik weet wie nog een Muisje heeft verloren.

Zeg het, zeg het snel! — sprongen de kinderen van ongeduld.

In ons huis woont een groot gezin, — begon Kolja.

Wat hebben een groot gezin en een eenzaam kind ermee te maken? — schudde Marisja ongelovig haar hoofd.

Luister eerst, — zei Kolja en vervolgde, — Ze hebben vier kinderen. Twee oudere meisjes - tweelingen, ze zijn allebei 12 jaar. Ze zijn altijd samen, spelen, wandelen en gaan naar school. Maar Dima - hij is 7 jaar, ze nemen hem niet mee om mee te spelen, hij is immers geen meisje, en de kleine broertje Vanyushka - hij is nog maar twee jaar oud. Met hem kun je ook niet veel spelen, en mama brengt hem nog steeds in een kinderwagen naar buiten. Dus Dima is altijd alleen. Hij kwam vaak naar mij om naar schepen te kijken en vertelde vaak dat hij droomde van een wereldreis op een groot schip - alleen hij en matroos Muisje! Ik dacht dat het zijn fantasie was, maar als jullie zeggen dat Muisjes bestaan - misschien heeft hij zo'n Muisje, en als dat zo is, is het ook bij hem verdwenen! Daarom zat Dimka gisteren bij de ingang op een bankje en huilde - je kunt niemand vertellen dat zo'n ongewone vriend verdwenen is.

We moeten onmiddellijk met hem praten! — zei Marisja, al klaar om naar Dima te gaan.

Het is al laat, het wordt donker buiten. Morgenochtend gaat hij naar buiten om te spelen, dan kun je met hem praten.

Tot morgen wachten? — was Marisja teleurgesteld.

Tot morgen, — knikte Kolja, — En morgen zal ik mijn vrienden meenemen en zullen we verder zoeken!

Zullen je vrienden ons niet uitlachen? — vroeg Artem.

Nee! Wat zeg je! Ze zijn goed en lachen niet om anderen, niet zoals sommigen! — keek Kolja naar Artem, en Artem werd rood van schaamte.

Dus ze besloten. Het werd donker buiten en de kinderen gingen naar huis. Vasja woelde lang in bed, kon niet slapen, en toen hij eindelijk in slaap viel, droomde hij van Muisjes die op schommels schommelden en grote ballonnen in de lucht lieten. Mama ging Vasja's kamer in, voelde opnieuw zijn voorhoofd. Zij begreep ook niet wat er met haar lieve zoon aan de hand was - al enkele dagen speelde hij niet op de computer, was hij ergens mee bezig, maar vertelde haar niets. Ze rechtte het dekbed van haar zoon en verliet de kamer, de deur open latend.

Ochtends sprong Vasja uit bed, mama was al naar het werk. Op tafel in de keuken stond afgekoelde thee en broodjes. 'Hoe laat is het?' dacht Vasja met afgrijzen en keek naar buiten. In de buurt wachtten Kolja en zijn vrienden al op hem. Vasja aarzelde niet - goot de thee in de gootsteen, geen tijd voor thee, hij had alles al verslapen! Springend op één been trok hij shorts en een shirt aan, greep een stapel advertenties, terwijl hij de trap af rende - streek zijn haar glad met zijn handen. Hij duwde de deur van de ingang open - de zon begroette hem met warme stralen, en Vasja wist zeker - vandaag zal het lukken. Want niet voor niets wachtten zoveel kinderen hem op straat.

In de buurt was Marisja al, Artem was ook gekomen. Ongeduldig werkten ze allemaal een actieplan uit. Het werd besloten - Kolja's vrienden gaan op fietsen advertenties ophangen, en Vasja, Marisja en Artem gaan naar Dima. Ze moeten zeker met hem spreken. Elkaar veel sterkte wensend gingen de kinderen verschillende kanten op.

Op het speelplein bij Dima's huis liep een jonge vrouw met een kinderwagen.

Dit is Dima's moeder! — zei Kolja, — Laten we vragen waar Dima is. Misschien slaapt hij nog, we moeten hem wakker maken. Ik zal zeggen dat we iets belangrijks voor hem hebben.

De kinderen liepen naar Dima's moeder, trouwens, ze heette Natalya Aleksandrovna.

Goedemorgen. Kunt u ons zeggen wanneer Dima naar buiten gaat? — vroeg Kolja.

Goedemorgen, kinderen. Dima is in het ziekenhuis. Hij brak gisteren zijn been. Uit een boom gevallen. Ik begrijp helemaal niet waarom hij daar in klom. Nu hebben ze zijn been ingegipst, ik weet niet wanneer ze hem ontslaan, — Natalya Aleksandrovna veegde een traantje weg, en vervolgde, — In het kinderziekenhuis, derde zaal. Je kunt hem bezoeken. Bezoeken zijn toegestaan van 10 tot 12 uur, of 's avonds.

De kinderen gingen meteen naar het ziekenhuis. Wat een tegenslag! Hoe kan hij met een gebroken been naar Muisjes zoeken. En misschien heeft hij het Muisje helemaal niet verloren?

In het ziekenhuis werd de kinderen gezegd dat slechts twee personen tegelijk de zaal in konden. Besloten - Kolja en Vasja gaan. Marisja en Artem bleven buiten.

De zaal was donker. Naast Dima was er nog een jongen met een gebroken arm. Zomer buiten, je zou willen rennen en springen, maar je moet hier in zwaar gips liggen.

Oh! Kolja! — riep Dimka uit, — Wat fijn dat je bent gekomen! Ik ben het al zat om hier te liggen, en mijn been doet nog steeds vreselijk pijn!

Hallo, vriend! Hoe ben je zo dom geweest om je been te breken? Je moeder is erg van streek, en jij - gips voor de hele zomer!

Hoe voor de hele zomer? Ik dacht - een week en klaar! Ik zal hem niet eens kunnen vinden… — Dima liet zijn hoofd hangen en tranen rolden uit zijn ogen.

Wie vinden? Wie? — vroeg Vasja ongeduldig.

Mijn vriend, mijn beste. Ik klom in de boom vanwege hem. Het leek me… — Dima keek Vasja wantrouwend aan, niet wetend of hij verder moest gaan.

Vertel, we zijn daarom naar je toe gekomen, omdat we misschien weten waar je vriend is. Misschien kunnen we elkaar helpen. Kom op, Dima!

Oké, — zuchtte de jongen en begon opgewonden te vertellen, — Twee jaar geleden werd mijn jongere broer geboren. Hij is erg aardig! Geweldig. Maar mama kreeg meer werk, de oudere meisjes zijn volwassen, en ik ging naar de eerste klas - mama heeft niet eens tijd om huishoudwerk te doen, en om met mij te spelen - daar is helemaal geen tijd voor! En ik zat vaak alleen, speelde of deed huiswerk, niet alles lukte. En toen, toen ik een taak niet kon oplossen, verscheen er op het computerscherm de oplossing van de taak! Ik was eerst verbaasd, keek onder de tafel of mijn zussen zich daar verstopten, en terwijl ik me omdraaide, schreven ze me de oplossing. Maar er was niemand onder de tafel! En niet in de kast, en niet onder het bed! En toen ik aan tafel ging zitten - keek een kleine jongen naar me! Zo hebben we kennisgemaakt. Hij hielp me met alles, en 's avonds, als mama mijn broer ging slapen leggen, en mijn zussen naar hun kamer gingen, las hij me sprookjes voor!

Nou! En verder! — haastte Vasja hem.

En toen verdween hij! — spreidde Dima zijn armen, — Hij verdween gewoon! Ik werd 's ochtends wakker en er is niemand meer! Ik zette de computer aan - en hij is er niet! Ik rende de hele buurt af, keek onder elke glijbaan - maar ik kon hem niet vinden. En ik klom in de boom omdat het leek alsof zijn harige hoofd uit de takken stak! Ik klom op een tak, stak mijn hand uit naar hem, en daar zat een kat! Hoe die me kraalde, ik kon me niet vasthouden en viel. En ik brak mijn been. En ik vond het Muisje niet, en ik belandde zelf in het ziekenhuis. Dat is alles.

Ik begrijp het. Wat moeten we nu doen? — haalde Vasja zijn schouders op, — Dima is in het ziekenhuis, we hebben nog een kind niet gevonden?

Nou, vertel jij mij, vertel me wat je weet! — Dima bewoog ongeduldig op het bed, zelfs zijn been deed pijn.

Lig stil. Ik kom vanavond terug en vertel je alles, — zei Kolja, — Maar nu moeten we gaan. We moeten nog iemand vinden!

Op straat wachtten Marisja en Artem ongeduldig op de jongens.

Nou, wat is daar? — rende Marisja naar Vasja.

Gevonden! Dima heeft ook zijn Muisje verloren. Er is nog één kind over, maar waar moeten we hem zoeken?

De kinderen keerden terug naar hun buurt, waar Kolja's vrienden al waren verzameld. Ze hadden alle advertenties opgehangen. Vasja haalde zijn telefoon tevoorschijn, maar die bleef stil. Helaas.

De kinderen liepen samen door de buurten, op zoek naar eenzame kinderen, maar iedereen speelde vrolijk op de speelplaatsen, renden rond, lachten. Het is immers zomer, vakantie. Zoveel redenen voor vreugde. En alleen Vasja en zijn vrienden liepen somber langs de trottoirs, starend naar de gezichten van voorbijlopende kinderen. Helaas.

Zo kwam de avond. Kolja rende naar Dima, zeggende dat hij een cadeau voor hem had voorbereid. Artem en Kolja's vrienden gingen ook naar huis, zeggende dat ze elk moment bereikbaar waren. Vasja en Marisja zaten op een bankje, met Vasja's telefoon in hun handen, maar die belde niet. Het werd donker en de ouders riepen hen naar huis.

Vasja at zonder enthousiasme. Zijn hart was triest. Hij ging naar zijn kamer, zette de computer aan - stilte. Waar moet je zoeken naar kleine vrienden, waar moet je heen? Vasja ging naar bed, trok het dekbed over zich heen. Mama kwam binnen, kuste haar zoon en ging naar haar eigen kamer.

Buiten ritselden de bladeren, donder klonk, een onweersbui begon. Vasja kroop onder het dekbed, zonder zijn telefoon los te laten, en begon langzaam in slaap te vallen. En toen voelde hij hoe de telefoon in zijn hand trilde. De slaap was weg! Vasja zag een onbekend nummer, zijn hart begon te kloppen, hij antwoordde snel op het gesprek:

Hallo. Hallo…Ik luister, — in de hoorn was stilte, — Hallo, ik luister.

Vasja was al van plan de hoorn neer te leggen, toen hij een dun meisjesstemsje hoorde:

Goedemorgen. Hebben jullie advertenties opgehangen, wie een vriend heeft verloren?

Ja! Ja! Wij! — Vasja schreeuwde bijna van opwinding, maar herinnerde zich op tijd dat mama sliep.

We gingen vanmorgen met oma naar muziekles, en toen naar de winkel, en ik las je advertentie. Terwijl zij met een buurvrouw sprak, leerde ik het telefoonnummer uit mijn hoofd en besloot te bellen.

Het is al nacht! En we hebben de advertentie vanmorgen opgehangen! — protesteerde Vasja, maar realiseerde zich toen, wat als het meisje ophangt.

Ik kon overdag niet bellen. Ik moest wachten tot de avond, toen oma in slaap viel, — sprak het meisje erg zachtjes, en Vasja, door de donderslag heen, luisterde aandachtig, bang om zelfs een woord te missen.

Ik zal je nu alles uitleggen, — vervolgde ze, — Het punt is dat ik met mijn oma woon. Mijn ouders werken ver weg, en ik ben bijna altijd bij oma. Mama en papa komen zelden, daarom mis ik hen erg en ben ik verdrietig. Dus verscheen mijn vriend - het Muisje!

Hoera! — sprong Vasja op zijn bed en bedekte zijn mond meteen met zijn hand. Mama slaapt!

En onlangs verdween hij. Ik heb het hele huis doorzocht, alle zandkuilen in de buurt bekeken - ik roep oma al twee dagen naar buiten om te wandelen, maar ik kan hem niet vinden! — het meisje snikte, — Zullen jullie mijn vriend helpen vinden?

Natuurlijk! Natuurlijk! — verzekerde Vasja haar, — En hoe heet jij?

Dasja.

En ik ben Vasja! We zijn nu met zijn vijven! We zijn met zijn vijven! — jubelde Vasja, hij sprong al op zijn bed van de emoties die hem overweldigden, — We zijn met zijn vijven! Vijf! Vasja, Marisja, Artem, Dima en Dasja! We zijn met zijn vijven!

En toen klonk er een oorverdovende donderslag! Bliksem verlichte de hele kamer! Witte, blauwe, gele ballen tolden in Vasja's ogen! Het raam vloog open met een knal, sterke wind greep Vasja en draaide hem rond in de kamer! Vasja schreeuwde en viel in het donker….

Het sprookje Muisjes, Mieren en echte vrienden! Hoofdstuk vijf is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 907 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 407 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑