Vasja staarde betoverd naar prinses Spinnetje, terwijl Mariska naar haar toe rende en zonder schroom begon te huilen.
"Zoals een klein kind," dacht Vasja, maar hij voelde zelf ook een prikking in zijn neus. Hij kon zijn tranen nauwelijks inhouden bij de gedachte dat hij zijn kleine Muisje nooit meer zou zien.
Prinses Spinnetje luisterde aandachtig naar Mariska's gehaakte verhaal:
En toen we vanmorgen wakker werden, waren onze muisjes weg! Geen briefje, geen bericht.
Rustig maar, Mariska, — zei Prinses langzaam, haar stem was zacht en melodieus, en zij wiegde zachtjes in de lucht — Nu gaan we alles oplossen.
En toen gebeurde er iets vreemds: in de lucht klonk gesis, gekraak, vliegende letters vielen naar beneden en er viel een gruwelijke stilte.
Prinses Spinnetje! Prinses Spinnetje! — klonk van ver weg een bezorgde stem en naar de kinderen rende een buiten adem zijnde meneer. Hij hield een grote zaklamp in zijn handen die blauw licht uitstraalde, en er gingen felle gele stralen naar de zijkanten.
Wat gebeurt hier??? Gaat het goed met jullie? — vroeg hij, terwijl hij probeerde op adem te komen.
Maak je geen zorgen, dokter Virus, onze vrienden hebben ons om hulp gevraagd. Hun muisjes zijn verdwenen. En gezien het feit dat er volledige duisternis over ons koninkrijk is gevallen — is er onheil gekomen. We moeten dit onmiddellijk uitzoeken. Geef me je zaklamp — we gaan naar de geheime kamer, ik hoop dat de energie ervan genoeg is om de situatie op te helderen. Laten we gaan!
Prinses Spinnetje nam de zaklamp van dokter Virus over en zwom weg, verlichtend de weg. Dokter Virus liep naast haar, kreunend en zuchtend, terwijl de bange Cursor zich in Mariska's armen nestelde en zachtjes piepte.
In het donker naderden zij een grote tunnel. Ze liepen door een lange gang, en hun voetstappen weerkaatsten ver vooruit, het was een beetje eng, en Vasja's haren gingen overeind staan. Eindelijk verscheen er een enorme deur. Dokter Virus haalde een grote sleutel tevoorschijn en opende hem, erachter was een kleinere deur — dokter Virus haalde een ander sleutel tevoorschijn en opende die ook.
En daar — nog een deur — iets groter dan Vasja's lengte. Vasja begon van ongeduld en angst al te hikken. Prinses Spinnetje haalde een sleutel van haar nek en opende de laatste deur — Vasja slaakte een kreet!
In het midden van een grote ronde zaal stond een ronde tafel. Maar dit was geen gewone tafel — het was een enorm scherm. Erin waren verschillende gloeiende sterren zichtbaar, stralen, soorten paden en pijltjes, zelfs de ogen werden er wazig van.
Ik verzoek iedereen zijn plaats in te nemen! — zei Prinses rustig, en drukte op een knop bij de tafel, en meteen reden grote fauteuils — bijna als tronen — uit de vloer omhoog, en Vasja klom er met moeite op. Zodra Vasja zat — schoot de troon omhoog en bleef de tafel ver beneden, maar nu kon hij veel beter zien dat alle puntjes-sterretjes een soort ingewikkeld schema vormden, en bijna in het midden van dit schema waren vijf donkere vlekken.
Aha, dat is het! — riep Prinses uit en begon aandachtig naar het scherm te staren. Naast haar zat dokter Virus en wees met een lange aanwijzer van de ene donkere vlek naar de andere, zachtjes met Prinses sprekend.
Het was erg koud in de zaal, Vasja begon te trillen, Cursor hield niet op met piepen en drukte zich tegen Mariska aan. Prinses en dokter Virus legden niets uit, ze fronstten alleen hun wenkbrauwen en fluisterden met elkaar. De tijd leek in het donker bevroren.
Eindelijk drukte prinses Spinnetje op een knop, de tafel en stoelen zonden in de vloer, en ze stonden allemaal op hun voeten in het midden van een gloeiende cirkel.
Jullie zijn met zijn vijven — vijf eenzame kinderen die ons kunnen helpen bij het zoeken naar jullie vrienden, — zei prinses langzaam — Jullie zijn de eersten in deze keten! Zoek nog drie kinderen, drie eenzame kinderen. Ze zijn dicht bij jullie, je hoeft alleen maar aandachtiger te zijn. Zoek — en kom allemaal samen naar ons toe! Dokter Virus en ik zullen op jullie wachten! Vooruit, vrienden!
Voordat Vasja iets kon vragen, klonk er weer een gezoem, gekraak, paarse en zilveren cirkels zwommen om hem heen, hij vloog omhoog, tolde in de lucht en…….
Vasja schudde zijn hoofd heen en weer. De aanhoudende deurbel hield niet op, hij schoot rechtop in zijn bed en besefte eindelijk dat het de voordeurbell was. Hij wikkelde zich in zijn dekbed en liep naar de hal. Toen hij de deur opende, kwam Mariska de flat binnen en begon te protesteren:
Slaap je nog??? We moeten onmiddellijk gaan zoeken, en jij ligt onder je dekbed!
Waar heen, waarom?.. — en toen herinnerde Vasja zich de gebeurtenissen van gisteren. Blijkbaar had de prinses hen rechtstreeks naar huis in bed gestuurd, zodat zij krachten zouden opdoen voor de zoektocht.
Nu! Ik ben snel klaar! — zei Vasja en rende naar de badkamer om zich te wassen en zijn tanden te poetsen.
Waar gaan jullie heen? — keek mama vanuit de keuken.
Mam, we moeten! Het is dringend! Erg belangrijk! Erg belangrijk zaak!
Tot je thee hebt gedronken — ga je nergens heen. Anders loop je weer tot 's avonds rond. Gisteren merkte ik niet eens wanneer je thuiskwam, ik ging je kamer in en je sliep al als een roos, — mopperde mama liefdevol, terwijl ze thee zette en pannenkoeken op een bord schepte.
Vasja knikte naar Mariska — wat moeten we doen? Ze zwaaide met haar krullen, trok snel haar sandalen uit en liep naar de keuken.
Alleen snel! — fluisterde ze tegen Vasja.
Mama's ogen werden groot van verbazing — Vasja en Mariska aten snel de pannenkoeken met thee op, en met volle mond renden ze naar de hal om hun schoenen aan te trekken.
Kauw in ieder geval! — riep mama hen na, maar de kinderen waren al verdwenen.
Mariska en Vasja gingen op een bankje in de buurt zitten en begonnen hun plan op de grond te tekenen.
Herinner je je hoe de donkere vlekken op de kaart lagen? — vroeg Vasja.
In een cirkel. Dicht bij elkaar. Als twee donkere vlekken — wij met jou zijn, dan moeten we ergens nog drie kinderen zoeken, die ook hun muisjes moeten hebben verloren.
Muisjes, muisjes… — bromde Vasja — En hoe gaan we naar hen toe en vragen: "Hebben jullie geen muisje verloren?", of zo?
Vasja! — riep Mariska uit — De prinses zei dat de kinderen net zo eenzaam zijn — ze hebben geen vrienden! Laten we bedenken, wie van je bekenden heeft geen vrienden? Misschien heeft iemand uit je klas geen vrienden?
Vasja dacht na. In de klas zaten vijfentwintig kinderen, vroeger communiceerde Vasja met niemand, het was zijn Muisje dat hem leerde vriendschap te waarderen. Maar wie nog meer?
Dat klopt! — sprong Vasja van ongeduld op — In onze klas is er een jongen – Kola Bokov, hij is dit jaar naar onze klas gekomen. Hij is erg dik, daarom pestten ze hem altijd – Kolobkov, Kolobkov! Dus hij communiceert nooit met iemand! En hij leert niet goed. En na school rent hij meteen naar huis! We moeten naar hem toe! Snel!
Vasja greep Mariska's hand en ze renden snel naar Kola's huis, hij woonde in de volgende straat, alleen kende Vasja het huisnummer niet. Maar, dacht hij, we zullen het ter plaatse uitzoeken. De warme wind floot in hun oren, de kinderen renden zo hard ze konden, vooruit, tegemoet aan avonturen.