Vasja zat aan zijn computertafel en, nerveus heen en weer schuifelend op zijn stoel, speelde zijn favoriete tankspel, waarbij hij vakkundig vijanden neerhaalde met één klik op de computermuis.
Hij was gek op computerspellen en zat er uren achter. Vasja was 100% zeker van zichzelf! Daarom speelde hij met zijn tong uit concentratie, zonder te luisteren naar de aanhoudende smeekbedes van zijn moeder om huiswerk te gaan maken. Hij had geen tijd voor huiswerk, dus studeerde hij verschrikkelijk, ging ook niet buiten spelen, en had geen vrienden. Wie wil er immers omgaan met iemand die onvoldoendes haalt en lui is?
Vasja begreep eerst niet eens wat er met zijn computerspel gebeurde. Iets hinderde duidelijk! Toen hij goed naar de vertrouwde afbeeldingen keek, sprong hij op van zijn stoel,
zijn koptelefoon viel van zijn hoofd en kletterde op de grond! En hij zag hoe vanuit de hoek van het scherm een ruige jongen met blauwe ogen naar hem keek!
Vasja wreef zijn ogen. De vreemde verschijning verdween niet! En keek hem aandachtig aan! En toen knipoogde deze 'iemand' naar Vasja! Van verbazing wilde Vasja eerst snel de computer uitschakelen. Maar omdat hij een nieuwsgierige jongen was, zuchtte hij en vroeg:
Wie ben jij?
Het schattige wezentje leek blij met de vraag en antwoordde glimlachend:
Ik ben een muis!
Vasja keek skeptisch naar de dikke, ruige en brutale 'muis' die in de hoek van het scherm zat.
Wat voor 'muis'? Ik weet wat voor muizen er bestaan: grijze, witte, kleine, met lange staarten! Nee.. Je ziet er niet uit als een muis!
Maar ik ben een computermuis! - herhaalde de jongen vrolijk.
Vasja keek naar zijn computermuis, die rustig op het muismat naast het toetsenbord lag.
Nee.. Je lijkt ook niet op die! Waarom zit je me voor de gek te houden?! - werd Vasja boos, - Ik zal de computer gewoon uitschakelen, dan zul je het weten!
Oh nee! Niet doen! - de 'muis' verplaatste zich van de hoek naar het midden van het scherm en bleek een behoorlijk grappige jongen te zijn, ongeveer even oud als Vasja, - Zet de computer niet uit. Ik ben het zat hier alleen te zitten! Ik heb hier al in alle hoeken rondgekropen, alle spellen gespeeld, al je foto's bekeken, al je muziek beluisterd, en zelfs je natuurkundeverslag geleerd!
Wow! - riep Vasja uit, - Als je het hebt geleerd, ben je geweldig! Weet je, ik heb er twee weken aan gewerkt. Weet je hoe moeilijk dat is!
Ja, ik weet het, - zuchtte het computermuisje, - Ik observeer je al lang.
Maar hoe ben je in de computer terechtgekomen?! - vroeg Vasja eindelijk zijn belangrijkste vraag.
In elke computer woont zijn eigen computermuisje! En net zoals in een huis - een huisgeest beschermt de vrede en zorgt voor het gezin, zo zorgen wij - computermuis'jes - voor het computerprogramma. Alleen werd het hier eenzaam. Daarom ben ik aan jou verschenen! Zullen we vrienden worden? - vroeg het Muisje met glinsterende ogen.
Maar hoe kunnen wij vrienden worden? - verwonderde Vasja zich, die nog nooit iemand had gevraagd vrienden te worden, - Als jij in de computer zit en ik hier in de kamer?
Dan print je me uit!
Vasja zette snel de printer aan, klikte op zijn vriend, en het muisje verplaatste zich van het scherm naar een vel papier. Het lag daar getekend, een minuut lang, knipperde toen met zijn ogen, nieste, sprong van het papier af, sprong op de grond en voor Vasja stond een grappig jongentje! Hij was wel iets groter dan een kat. Maar als een 'muis' groter is dan een kat - dat is al een sensatie! Zo kreeg Vasja zijn sensationele vriend!
Vasja sprong van vreugde en, rood van opwinding, vroeg zonder te weten hoe hij zijn vriend een plezier kon doen:
Wil je eten?
Ja! - antwoordde het Muisje, klom snel op de bank en keek Vasja aandachtig aan.
Die rende naar de koelkast en haalde het lekkerste wat hij kon vinden: ijs en een blik gecondenseerde melk.
Alsjeblieft!
Wat is dit? - keek het Muisje skeptisch naar de zoetigheden.
Eten! Ijs! Het lekkerste - chocolade! Eet, schaam je niet! - bood Vasja aan.
Nee! - lachte het Muisje, Ik eet dit niet! Ik ben immers een computermuisje? Computermuisje! Daarom voed ik me alleen met informatie! Dus haal je verslag en lees het me voor! Dan kan ik eten!
Vasja's mond viel open van verbazing. Trouwens, hij hield niet echt van lezen, of eigenlijk helemaal niet! Net als studeren. Want computerspellen spelen is veel interessanter dan de tafels van vermenigvuldiging leren en stukken schrijven! Maar omdat hij niet wilde dat zijn computervriendje 'hongerig' bleef, nam Vasja braaf zijn verslag en begon luid en expressief voor te lezen.
Het Muisje was een aandachtige luisteraar. Al de informatie 'kauwde' het, en als iets hem niet duidelijk was, vroeg hij het opnieuw, en Vasja, enthousiast geworden, legde zijn vriend het onderwerp van het verslag uit. En hij merkte niet eens hoe hij pagina na pagina het helemaal had geleerd!
Zo kwam de avond, en mama keek Vasja's kamer in, denkend dat haar zoon nog steeds computerspellen speelde. Maar Vasja sliep, met zijn verslag naast zich. De computer gloeide zachtjes blauw, de nacht was gevallen.
De volgende ochtend rende Vasja voor het eerst met plezier naar school en kreeg daar een '5' voor natuurkunde voor zijn goed geleerde verslag! De leraar kon alleen maar verbaasd zijn. Klasgenoten zaten verbijsterd stil. En Vasja's vreugde kende geen grenzen!
Thuis wachtte het computermuisje op hem. En zodra de gelukkige Vasja de kamer in rende, vroeg het Muisje meteen:
Waarmee ga je me vandaag voeren?
Vandaag zal ik je voeren met een opstel voor Russisch, een paar wiskundesom'metjes en als nagerecht eten we een gedicht!
Het Muisje was zo blij dat het bijna uit elkaar spatte en maakte zich klaar om aandachtig te luisteren.
Dag na dag 'voedde' Vasja zijn vriend met steeds nieuwe informatie. En op die manier verzamelde hij zelf ook kennis. De leraren op school waren verbaasd over de veranderingen die met Vasja waren gebeurd. Van iemand die onvoldoendes haalde en een lastpak was, was hij veranderd in een 'goede leerling'! Bijna zelfs een uitstekende leerling! Het derde leerjaar sloot hij, tot vreugde van zijn moeder en de leraren, af zonder onvoldoendes!
Maar hij vertelde niemand over zijn vriend. En als reactie op complimenten, werd hij rood en zei verlegen:
Ik heb gewoon goede leraren!