In een prachtige stad met de wonderlijke naam Wonderstad woonde er eens een klein meisje genaamd Lida. Het meisje was zes jaar oud en was net naar school gegaan, naar groep 3.
Lida was een heel slim meisje en erg nieuwsgierig. Wanneer er ergens interessante gebeurtenissen plaatsvonden, moest het meisje alles weten en in het middelpunt van de belangstelling staan.
Lida had nog een bijzonderheid — het meisje geloofde absoluut niet in sprookjes en dacht dat iedereen om haar heen haar voorloog.
Op een avond, toen mama haar dochter naar bed bracht en een sprookje vertelde over de Gouden Kip, zei het meisje verontwaardigd:
Mama, wat vertel je nou? Kan een kip dan een gouden ei leggen? Kijk, bij oma op het platteland leggen de kippen gewone eieren, en er zijn helemaal geen gouden eieren in haar kippenhok.
Lida, het is toch een sprookje! Maar je moet weten dat er in het leven vaak wonderen gebeuren en dat sprookjes echt alles weten en alles zien.
Antwoordde mama haar dochter.
Oh, ik kan het niet geloven! Ik ben misschien wel zes jaar, maar ik weet de hele waarheid over sprookjes. Kijk, Sophie van het huis hiernaast had een droom — mooi leren zingen. Nou, haar moeder beloofde haar dat op een mooie dag, wanneer ze een beetje ouder zou zijn, er een sprookje bij hen thuis zou komen dat haar zou leren zingen. En wat? Het is nu al drie maanden geleden, en Sophie kan nog steeds niet zingen.
Lachte het meisje.
Nou, misschien is de tijd nog niet gekomen, of misschien is dit helemaal niet het wonder dat met Sophie moet gebeuren.
Antwoordde mama aan Lida.
Elke avond vertelde mama haar dochter een nieuw sprookje, en elke keer twijfelde Lida eraan dat alles echt zo gebeurde zoals mama vertelde.
Op een dag luisterde Lida naar het sprookje over de Goudvis, die wensen kon vervullen. Mama deed haar best, koos de meest interessante verhalen en wilde heel graag dat haar dochter toch in wonderen zou geloven.
Maar Lida was koppig:
Mama, je vertelt weer onware verhalen! Hoe kan een vis nou praten? Dat is toch onmogelijk! En wie verzint deze sprookjes eigenlijk?
Vroeg het meisje verbaasd.
Mama haalde alleen maar haar schouders op, ze wist niet wat ze haar dochter moest antwoorden.
En Lida had ook een droom — leren zwemmen. Sommige van haar leeftijdgenoten gingen al samen met hun mama's en papa's naar de rivier, die niet ver van de stad lag, en zwommen al zonder zwemband, helemaal zelfstandig.
Het meisje stelde zich honderd keer voor hoe ze naar de warme rivier rende en met open ogen onder water dook, waar je de prachtige onderwaterwereld kon bekijken. Maar hoeveel mama haar ook uitlegde hoe ze haar armpjes en beentjes in het water moest bewegen, het lukte Lida niet.
Op een dag, toen de lessen waren afgelopen, besloot Lida niet langs de oever naar huis te lopen, maar over de houten brug boven de rivier. Klasgenoten renden er vaak overheen naar de overkant, maar Lida was bang — de brug leek zo breekbaar dat ze bang was eraf te vallen.
Maar op een mooie dag besloot het meisje de weg af te korten en via de brug naar huis te gaan, waarover haar klasgenoten al naar de overkant waren gegaan.
En zo stapte Lida op de rand van de brug, deed nog een stapje, nog een en nog een, en zo kwam ze tot het midden. Plotseling stortte een plank in, en het been van het meisje zat als in een val. Toen brak er nog een plankje en het meisje viel recht in het water.
Lida voelde hoe het koele water haar hoofd bedekte, en haar armpjes en beentjes helemaal niet meer luisterden naar het meisje.
Help!
Schreeuwde Lida uit alle macht, terwijl ze probeerde boven te komen, en weer onder water dook.
En plotseling zag ze onder water een helder licht, en toen verscheen er een prachtige zeemeermin voor haar. Haar ogen schitterden met een helder licht, goudkleurig haar golfde als golven door het water, en op haar gezicht was een glimlach.
Zwem, Lida! Je kunt zwemmen, je zwemt het beste van allemaal!
Sprak de zeemeermin.
Het meisje begon haar armen en benen te bewegen, kwam meteen boven en zwom naar de oever. Ze was helemaal niet meer bang, ze begreep dat ze had geleerd zwemmen en dat ze niets meer te vrezen had.
Toen ze op de oever kwam, keek ze in het water. Maar daar was geen mooie zeemeermin meer, geen helder licht van de stralende ogen van het mooie meisje dat Lida net had gezien. En alleen moed en zelfvertrouwen waren bij Lida verschenen.
Nadat ze een beetje was bijgekomen, ging Lida naar huis.
Waarom ben je helemaal nat?
Vroeg mama verbaasd aan Lida.
Mama, mama, ik heb een sprookje gezien! Het heeft me geholpen leren zwemmen en nu ben ik niet meer bang om via de brug naar huis te gaan. Het was echt een sprookje, daar ben ik zeker van. Ze was zo mooi, met vriendelijke ogen en een stralende glimlach. Hoe kon ik vroeger niet in wonderen geloven!
Vanaf die tijd wist Lida dat het sprookje altijd dichtbij zou zijn en altijd zou helpen. Het sprookje hielp het meisje geloven in wonderen, die in het leven van ieder mens gebeuren.
Vaak helpen sprookjes voor kinderen ons te leren geloven in wonderen, die elke dag gebeuren. Je hoeft alleen maar te geloven en dromen beginnen uit te komen!
