Waarom deze dag zo somber uitviel, wist niemand. Eigenlijk, niet alleen deze dag, de hele stad was triest: grijze huizen, norske mensen. Hoewel de stad er dag in dag uit hetzelfde uitzag.
Moeder Natuur kon het niet aan en kon geen felle kleuren toevoegen. Ondanks het feit dat de zon helder scheen en de bladeren van de bomen hun liedje zongen, bleef de stad somber. Mensen met hangende hoofden die ergens haastig naartoe gingen, duwden Moeder Natuur succesvol naar de achtergrond.
Geen van de grijze, norske voorbijgangers, die op elkaar leken, merkte iemand of iets op. Een grijze massa liep over een grijze straat. Het leek erop dat ieder van hen alleen zijn eigen problemen zag. Niemand had interesse om rond te kijken en te zien wat er allemaal te zien viel.
Helemaal niemand, behalve één eenzame violist, die virtuoos speelde op straat onder een grote, vertakte boom bij een winkel. Hij alleen kleurde de ruimte om zich heen in met harmonieuze melodieën, wekte de natuur wakker en bracht haar ertoe mee te zingen met zijn viool.
Met zijn spel drukte hij tegelijkertijd verdriet en vreugde uit, onwelwillendheid en liefde, en gaf elke noot een stukje van zijn eigen veelzijdige ziel. Zijn instrument huilde soms wanhopig, als de wind in stormachtig weer, en zong dan weer teder een slaapliedje voor de natuur, als een zorgzame moeder die haar kind een liedje toezingt.
De mooie, stromende melodie van de viool bereikte die dag ook de jonge Mariam, die uit de winkel terugkwam met een boodschappetas in haar handen. Van verre hoorde zij het prachtige geluid van het instrument. Het liedje streelde haar, riep haar mee. En hoewel zij arm was, was zij bereid de violistmeester haar laatste munten te geven, die haar na het winkelen nog restten.
Zodra Mariam bij de muzikant bleef staan, omhulden de klanken van de melodie haar en begonnen haar oor zacht te strelen. Het meisje leek in een zacht bed te liggen. Nee, het geluid was als een wolk, zacht en luchtig, teder en warm, precies zoals de violist het wilde overbrengen.
Maar Mariam was ervan overtuigd dat de engelen zelf voor haar zongen. En de violist hield niet op, speelde voor zijn jonge luisteraarster. De lange vingers van zijn hand fladderden vakkundig over de dunne snaren, terwijl zijn andere hand virtuoos de strijkstok hanteerde. Het meisje herinnerde zich de munten die zij de violist wilde geven. Zij keek rond, maar zag naast de muzikant geen hoed, geen doos, geen instrumentenkoffer.
Het verwarde meisje vroeg de man zachtjes:
Waarom neemt u geen geld aan, u speelt zo mooi? U zou veel geld kunnen verdienen.
De meester stopte met spelen, en meteen keerde het meisje terug naar de grijze, sombere stad waarin zij altijd had geleefd. De vrolijke, felle kleuren van de natuur verdwenen onmiddellijk met de laatste noot van de viool.
Krijgen vogels geld voor hun vlucht?
Antwoordde de muzikant met een vraag op een vraag.
Maar hij zag de verwarde Mariam, en voegde meteen toe:
Muziek is een goddelijk geschenk dat ons omhoog roept. Het geeft leven, omhult alles om ons heen met vreugde, en als je ernaar luistert, groeien vleugels. Ik leg mijn leven erin, en zij legt haar leven in mij. Muziek leeft, wekt alles om ons heen tot leven, schept, maar kan niet vernietigen. Zij opent ons de poorten naar de eeuwigheid, laat onze ziel zweven. Vraag je jezelf nog af waarom ik geen geld aanneem voor het laten zweven van mijn ziel en droom?
Thuis aangekomen, dacht Mariam lang na over de woorden van de muzikant. De violist had ze diep in het hart van het meisje achtergelaten. Mariam verliefd zich op muziek. Het werd haar eerste liefde. De violist zag zij niet meer, maar zij beloofde hem in gedachten dat zij ook muzikant zou worden.
Maar Mariams familie was erg arm, dus er was geen geld voor een instrument, laat staan voor een leraar. Maar het meisje gaf niet op. Zij deed alles wat een dertienjarig kind kon doen om geld voor een instrument te sparen.
Zij was niet bang voor enig werk, hoewel zij er slechts een schijntje voor kreeg. Haar ouders zagen hoe het meisje niet liep, maar gewoon vloog naar haar gekoesterde droom. Zij waren goede ouders, dus hielpen zij het meisje het benodigde bedrag bij elkaar te brengen, en gaven haar zo een verjaardagscadeau.
De viool was de goedkoopste, maar voor Mariam werd zij de meest waardevolle, de meest dierbare. Het was haar eerste instrument, en zij hield ervan net zo veel als van de muziek zelf.
De tijd verstreek, Maria studeerde, leerde de beginselen en geheimen van de muziek, en speelde jaren later op dezelfde plek onder dezelfde vertakte boom bij de winkel. Zij nam ook geen geld aan voor het spelen, net als haar idool. Zij wist niet hoe hij heette en had hem maar één keer gezien.
Soms dacht Maria dat hij geen mens was, want zij had nooit eerder zo'n spel gehoord. En zij zelf speelde niet zoals die meester, hoewel zij haar best deed. "Wat is zijn geheim?" brak Maria zich het hoofd.
Deze dag had het meisje een bijzondere stemming. Zij had helemaal geen zin om voorbijgangers vloeiende en tedere melodieën toe te dragen. Vandaag zouden het levendige, vrolijke en snelle melodieën zijn. Zij raakte zachtjes met de strijkstok de dunne snaren aan, en er klonk iets bijzonders, wat alles om haar heen versierde.
Mariam begon bijna zelf te dansen terwijl haar viool levendig zong. Zij tikte met haar voet op het ritme van de muziek en glimlachte naar elke voorbijganger.
Toch, zelfs na veel jaren, was de stad niet veranderd, iedereen haastte zich ergens naartoe, slechts enkelen beantwoordden de muzikante met een glimlach. Plotseling kwamen vier sterke jongens naar Mariam toe. Je kon meteen zien dat zij inheemse bewoners van deze sombere stad waren, en het meisje violiste kon daar niets aan doen.
Ga weg hier!
Zei één van de jongens kwaad.
Je hebt hier vrolijkheid gebracht!
Het meisje was in de war, maar hield niet op met spelen. Alleen de melodie vertraagde, en Mariam deed voorzichtig een paar stappen opzij. Maar de dronken mannen kalmeerden niet, bleven haar plagen. Één kwam dicht bij het magere meisje, duwde haar in de schouder. Zij viel bijna, stopte met spelen en keek de onbekenden met grote bruine ogen aan.
Heb je het niet begrepen?
Zei één van de brutaliteiten met moeite.
Wat heb ik misdaan?
Zei de enigszins bange Mariam.
Als jullie geen zin hebben, betekent dat niet dat iedereen slecht moet voelen.
En het meisje deed een klein stapje naar haar belagers toe.
Wat zei je, vrouw?
Één van de jongens griste de viool uit Mariams handen, sloeg hem tegen zijn knie zodat de stukken van het instrument naar het meisje vlogen.
Laten we gaan!
Commandeerde hij, en alle vier gingen weg.
Het beledigd meisje begon de stukken van haar eerste en geliefde instrument te verzamelen. Zij viel op haar knieën en tranen stroomden uit haar ogen.
Nee, hoe durfden zij, hoe konden zij!
Mompelde de huilende Mariam tegen zichzelf. Tranen stroomden over haar wangen, zij drukte de gebroken viool tegen zich aan. Op dat moment werd zij deel van deze sombere grijze stad, en het vlammetje in haar hart, dat de violist haar jaren geleden had gegeven, doofde uit. Zij kon niet bedenken hoe zij nu zou spelen, en of zij überhaupt op een ander instrument zou kunnen spelen. Zij wilde geen ander, en deze kon niet meer gerepareerd worden.
Waarom huilt u, prachtige jonge schoonheid?
Hoorde Mariam achter zich.
Zij draaide zich om naar de voorbijganger. Een oudere man, in een grijze halfjaarlijkse jas en een donkere hoed met brede randen, stond over de gebogen muzikante gebogen. Hij verplaatste zijn wandelstok van de ene hand naar de andere en bekeek de gebroken viool. Hij keek naar het meisje en glimlachte nauwelijks merkbaar. Mariam wilde haar verdriet delen, het stoorde haar niet dat zij hem voor het eerst zag.
Dit is mijn eerste instrument.
Haar stem trilde.
Mijn ouders gaven het mij als verjaardagscadeau. Veel jaren zijn voorbijgegaan, maar ik ben er nooit van gescheiden. Zij was mijn beste vriendin. Ik ben niet zeker of ik een ander instrument in mijn handen kan nemen, of ik überhaupt nog kan spelen.
Haar stem werd heel zacht, en weer stroomden de tranen.
Muziek is een goddelijk geschenk dat ons omhoog trekt. Het geeft leven, omhult alles om ons heen met vreugde, en als je ernaar luistert, groeien vleugels. Dacht je echt dat die jongens ze samen met de viool hebben gebroken? Muziek opent ons de poorten naar de toekomst, geeft ons de mogelijkheid te zweven. Jij zult kunnen zweven met elk instrument, als je natuurlijk weet hoe je dat moet doen.
Elk woord van de vreemdeling gaf Mariam vertrouwen, haar ogen begonnen te glinsteren. Zij herkende de prachtige violist aan zijn woorden.
Het meisje glimlachte, zij werd overmand door emotie, maar vond de kracht om te vragen:
Bent u niet die virtuoze violist die deze woorden jaren geleden tegen mij sprak? Sinds die tijd ben ik viool gaan spelen, dank u daarvoor! Maar het lukt mij niet om zo mooi te spelen als u deed. Wat is het geheim van uw vakmanschap?
Vroeg Mariam.
Waarschijnlijk speelde je viool, niet je ziel. Probeer je ziel in vlucht te sturen en de melodie zal haar volgen.
Glimlachte de oude man nauwelijks merkbaar.
Nu begreep Mariam zijn woorden heel anders. Zij begreep dat niet de melodie en de viool moesten vliegen, maar haar ziel. De muziek had haar vleugels gegeven bij de eerste ontmoeting met de violist. En nu was het meisje ervan overtuigd dat zij net zo mooi kon spelen als haar inspirator. Nee, zij zou niet spelen, zij zou zweven.
Ja, u was het toch.
Zei de gelukkige Mariam stellig.
Ja, ik ben het. Maar nu moet jij degene worden die een jong meisje een droom kan geven, die haar kan wijzen waar zij haar vleugels kan vinden.
Na deze woorden te hebben gezegd, verdween de oude man, loste op. En Mariam keek naar de gebroken viool, maar deze was volkomen heel.
Muziek kan ieder mens vleugels geven. Hij wil een vogel worden om aan alle problemen te ontsnappen. Sommigen proberen met deze vleugels te fladderen, denken dat zij zweven, hoewel zij slechts zelfverzekerd over de aarde lopen. Maar alleen vogels kunnen vliegen. En de vleugels die muziek ons geeft, kunnen slechts weinigen gebruiken…
Dit zijn de gelukkigste mensen… Maar het is het waard, het is nooit te laat om te leren.
