Mama, hoe groot is mijn hart? — vroeg Katja.
Ongeveer zo groot als je vuistje, — antwoordde mama.
En dat van Pulka?
Pulka — een sneeuwwit pluizig bolognese hondje, zodra het zijn naam hoorde, rende naar Katja en zwaaide vrolijk met zijn staartje in afwachting van een spelletje.
Dat van Pulka? — mama dacht even na. — Pulka's hartje is heel erg klein. Misschien zo groot als je duim.
Waar is een hart eigenlijk voor? — Katja hield niet op met vragen.
Mama glimlachte:
O, in het hart worden veel wonderbaarlijke dingen bewaard. Bijvoorbeeld moed. Het hart van een dappere persoon noemen we dapper. Een goed hart heeft iemand die altijd anderen helpt. Als iemand bereid is zijn laatste stuk brood te delen, dan betekent dat dat er een gul hart in zijn borst klopt. Je kunt altijd het kloppen van een trouw hart horen als je een echte vriend hebt.
En in het hart kan ook liefde wonen. Een liefdevol hart kan dapper zijn, gul, goed en trouw. Over zulke mensen zeggen we: "Hij heeft een groot hart".
Hoe interessant! — Katja was verrast en streelde het hondje, dat aandachtig naar hun gesprek luisterde. — Jammer dat ons Pulka zo'n klein hartje heeft. Daarin passen natuurlijk niet zoveel goede dingen tegelijk.
Wie weet, — antwoordde mama geheimzinnig en ging naar de keuken om het avondeten klaar te maken.
Katja speelde even met Pulka en besloot toen een erg interessant boek over trouwe vrienden af te maken. Ze nestelde zich in een stoel bij het raam en begon te lezen. In het boek werd verteld over toegewijde vriendschap, zelfopoffering en bereidheid om altijd te helpen. Pulka zat bij de stoel en keek aandachtig naar haar baasje.
Daar fronst ze haar wenkbrauwen, medelijdend met de helden die in nood verkeren, en daar straalt haar gezicht van blijdschap als de moeilijkheden voorbij zijn. Pulka was vreselijk benieuwd waar Katja zo geconcentreerd over las.
In de hal ging de deurbel. Dat was papa die van het werk thuiskwam. Katja legde het boek neer en rende naar de deur. Pulka wilde dolgraag weten hoe een boek iemand verdrietig of blij kan maken. Ze sprong op de stoel in de hoop het geheim te ontrafelen en raakte met haar staart een vaas met bloemen aan die op de vensterbank stond.
De vaas wankelde en viel op de grond. Glinsterende scherven vlogen door de hele kamer. Pulka verstijfde van schrik. Katja hoorde het lawaai, rende de kamer in, zag de gebroken vaas en stortte zich op de hond:
Jij ondeugd! Wacht maar, ik zal je wat geven!
Pulka rende weg op zoek naar redding. Jankend zocht ze naar een schuilplaats en zag een deur die papa net had opengelaten. Pulka glipte door de opening, rolde de trap af, rende de tuin in en stormde weg zonder om zich heen te kijken.
Haar hart klopte van angst, ze dacht dat ze werd achtervolgd. Ze stopte, hijgend, aan de andere kant van de tuin bij de vuilnisbakken. Ze keek achterom: niemand volgde haar. En toen verscheen achter een bak Ham — een enorme straathond die alle huisdieren bang maakte. Achter zijn ruige rug verstopten zich Butch en Korzhik.
Hams vrienden waren niet erg grote honden, maar naast hen leek Pulka heel erg klein en weerloos. Ze deinsde angstig terug, haar hart klopte van angst. En waar zou moed vandaan moeten komen? In zo'n klein hartje is immers geen plaats voor moed.
Zo-zo, — gronde Ham, — hebben ze je eruit gegooid?
Nee, ik… ik ben weggelopen, — antwoordde Pulka stotterend.
Dat is goed! — keurde Butch goed. — Met die baasjes alleen maar problemen.
Maar ik ben zelf schuldig, — probeerde Pulka zich te verdedigen. — Mijn baasje was altijd zo aardig voor me…
Wat weet jij van aardigheid? — onderbrak Ham haar scherp. — Het belangrijkste is dat iedereen bang is! Dat is leuk!
En voedzaam, — voegde Korzhik eraan toe, — want je kunt voedsel van de zwakken afpakken.
Pulka antwoordde niets en dacht dat aardigheid waarschijnlijk erg groot is, als het niet eens in de harten van zulke grote honden past als haar nieuwe vrienden. Wat te zeggen van een hartje ter grootte van slechts een vingertje van een klein meisje!
Intussen keek Ham aandachtig naar de angstige Pulka. Eindelijk, nadat hij iets met zijn vrienden had gefluisterd, zei hij:
Goed dan. We nemen je in onze bende op. Je bent klein, je kunt voedsel halen waar wij niet kunnen passen. Maar zorg ervoor: ik ben hier de baas! En als er iets niet klopt, bijt ik je doormidden! — Ham toonde zijn verschrikkelijke gele tanden.
Pulka had geen keus dan akkoord te gaan, want alleen zijn was nog veel erger. De rest van de avond bracht de ruige groep door zoals gewoonlijk. Eerst hielden ze de lokale katten bij de kelder in de gaten, en toen het donker werd, slopen ze naar de vuilnisbelt achter de supermarkt en vonden wat voedsel.
Korzhik had het geluk om behoorlijke worstjes te vinden. Hij rende een stukje weg en begon smakelijk zijn avondeten op te eten. Pulka hield erg van worstjes. Van de lekker geur liep het water haar in de mond. Ze vroeg Korzhik om minstens een klein stukje, maar die bromde alleen en draaide zich om.
Is er echt geen greintje gulheid in je hart? — vroeg Pulka.
Gulheid? — was Korzhik verbaasd. — Nee hoor! Als ik gulheid in mijn hart toelaat, is er geen plaats meer voor boosheid en sluwheid, en dan kan ik geen voedsel meer bemachtigen. Gulheid is voor dwazen!
«Nee, gulheid is goed voor iedereen», — dacht Pulka, maar zei niets.
Voor de nacht nestelde de straatbende zich achter de vuilnisbakken in kartonnen dozen. Pulka kreeg een doos van een waterkoker. Het was er krap in, maar het karton beschermde goed tegen nachtelijke tochten. Pulka keek lang naar het verlichte raam van Katja's kamer en dacht hoe triest het is om een klein hart te hebben.
Als ze maar een groter hart had, zou daar moed in passen, en dan zou Pulka de straatbende kunnen weerstaan en naar huis kunnen gaan. "En als ik ook nog plaats voor gulheid vind," dacht ze, "dan zou ik voedsel kunnen delen met daklozen, en zij hoefden niet te stelen." Maar het beste zou zijn om liefde in het hart te zetten, dan zouden gulheid, trouw, goedheid en moed vanzelf groeien.
Pulka viel pas in de vroege ochtend in slaap. Ze droomde van de gebroken vaas.
In de ochtend, zodra de zon de daken van de huizen vergulde, rende Katja de tuin in om Pulka te zoeken. Gisteravond zocht ze haar kleine vriendin totdat het donker werd, maar mama zei dat ze naar huis moest gaan. Katja kon lang niet in slaap vallen en huilde zelfs een beetje onder haar dekbed.
Ze maakte zich erg zorgen over wat er was gebeurd en verwijt jezelf dat je je kleine huisdier zo erg bang had gemaakt. Want een gebroken vaas is slechts koud glas, dat nooit de warmte van vriendelijke ogen kan vervangen. Katja begon methodisch de tuin te onderzoeken.
Pulka! Pulka! — riep ze, onder elke bank kijkend.
Eindelijk liep Katja naar die vuilnisbakken. Pulka, die pas in de vroege ochtend in slaap was gevallen, sliep diep. Maar haar nieuwe vrienden waren waakzaam.
Daar is de baasje, — siste Butch. — Ze zal de nieuweling meenemen, dat is zeker.
Dat zullen we nog zien, — gronde Ham.
Dat zullen we zeker zien! — beaamde Korzhik bereidwillig.
De honden, hun tanden ontbloot, sprongen op het trottoir. Ham nam een gevechtshouding aan recht voor Katja, terwijl Butch en Korzhik, grommend, van opzij naderden.
Ga weg! — blafte Ham zo hard dat Pulka meteen wakker werd.
Ze sprong uit de doos en zag Katja, omringd door woeste honden. Zonder een moment na te denken, rende ze naar haar baasje. Ze sloeg Korzhik omver en duwde Butch opzij, en Pulka stond nu tussen Katja en Ham. Haar vacht stond overeind, haar ogen glinsterden helder, en haar staart trilde nerveus.
Durf mijn baasje niet aan te raken! — riep Pulka wanhopig.
Ham keek haar in de ogen en zag een onbekende kracht, onwrikbaar en alles overwinnend. Zijn strijdlust verdween plotseling, en zijn hart werd gegrepen door de koude klauw van angst. Hij zakte ineen, draaide zich onhandig om en rende met ongelijke tred naar de hoek.
De verbijsterde Butch en Korzhik haastten zich achter hem aan. Pulka draaide zich naar Katja en zwaaide voorzichtig met haar staartje.
Katja greep het warme pluizige bolletje en drukte het tegen haar borst, terwijl glinsterende tranen in het ochtendlicht op de sneeuwwitte vacht vielen. Daarbinnen hoorde ze hoe snel-snel een klein stevig hartje klopte, en ze begreep dat dit een GROOT HART was.
