Ver van de felle stadslichten, het getoeter van claxons en het gepiep van remmen van voorbijrijdende auto's, het geratel van trams en de treinen die over de rails razen, ver van de eeuwig haastige, rennende, vliegende, lopende, kruipende bewoners van dit enorme bosgebied, bevond zich iets heel anders — een plek die daar het tegenovergestelde van was.
Namelijk: een klein, afgelegen dorpje met zijn vriendelijke, rustige, goedgelovige bewoners. Deze bosbewoners verlieten zelden hun woonplaats, ze waren heel tevreden met alles wat ze hadden: een bosschool, een markt aan de bosrand, een meer in plaats van een badhuis, een winkeltje op de open plek, waar ze elkaar vaak ontmoetten en lokaal en niet-lokaal nieuws bespraken.
Op een warme, heldere zomerdag trokken 's ochtends veel dieren en vogels naar de winkel voor boodschappen voor hun gezinnen en, volgens oude gewoonte, gingen ze na hun aankopen op bankjes zitten om uit te rusten en met elkaar te praten.
Hazenmoeder deelde haar recept voor koolschotel met haar vriendin Geit, Bever vertelde Otter over nieuwe trends in de bouw van woningen in waterrijke omstandigheden, Olifantenmoeder dommelde, zittend op een bankje, opgewarmd door de stralen van de warme en zachte zon…
Toen plotseling deze idylle werd verstoord door het luide gekras van Kraai. Zij was degene die alle nieuwtjes verkondigde die zich voordeden buiten dit kleine bosje.
Nou, wat is er? Jullie zitten te kletsen en je te vervelen! Verder dan je neus en dit bos hebben jullie niets gezien, beter dan deze winkel kennen jullie niets en zijn jullie nergens anders geweest?! Maar ik was niet lui, ik vloog naar het naburige enorme bos en zag daar een wonder: onbeschrijflijke schoonheid, enorme afmetingen, ongekende capaciteit — een supermarkt. Er is een ontelbare hoeveelheid goederen voor elke smaak, maat en geur. Er zijn ook veel bezoekers en kopers, en er is entertainment… Geen plek, maar een sprookje!
De dieren en vogels staarden betoverd naar Kraai en luisterden naar elk woord dat ze zei. En elk van hen was in hun fantasieën in gedachten in deze mysterieuze sprookjesachtige winkel.
Na het verhaal van Kraai tot het einde te hebben aangehoord, besloten de bosbewoners, gevleugeld door hun droom, beslist een bezoek te brengen aan het wonderbaarlijke winkel- en entertainmentcentrum. En om het geplande niet lang uit te stellen, werd besloten deze droom in het komende weekend te verwezenlijken.
En toen brak die dag aan. Alle geïnteresseerden verzamelden zich aan de bosrand om samen de lange reis te maken. Hier waren: Wolf, Vos, Haas, Beer, Egel, Uil, Specht en vele andere bewoners van het kleine bosgebied.
De weg was lang, maar het doel was gesteld — er waren geen obstakels, de dieren gingen op weg. Lang of kort, en kijk, in de verte verscheen al het gewenste object. De menigte versnelde haar pas en na enige tijd stapten ze allemaal samen over de drempel van de winkel waarover Kraai zo veel en gedetailleerd had verteld.
O, wonder! De schappen kraakten onder de lekkernijen en delicatessen, diverse geuren kietelden de neus, en kleurrijke etiketten lokten zo, alsof ze zeiden: "koop mij, koop mij".
Ongeveer een half uur dwaalden alle bosbewoners tussen de gangpaden en bewonderden de overvloed en diversiteit van het assortiment.
Ja-a-a, dit is niet ons winkeltje in het bos.
Zei Uil — haar toch al enorme ogen uitpuilend van verbazing.
Plotseling deed iemands verleidelijke stem iedereen opmerken en omkijken. In de tweede rij toonbanken, aan de linkerkant, stond de mooie Mierenegel in een elegante outfit met een microfoon in haar hand, en met een vloeiende, aangename stem nodigde ze iedereen uit hun afdeling te bezoeken. De menigte stormde op deze oproep af, en er vormde zich zelfs een hele rij, maar niemand wist wat ze daar zouden verkopen.
En Mierenegel bleef verkondigen:
Alleen vandaag, alleen nu, alleen bij ons, kunt u producten kopen met magische eigenschappen. Alleen met hen zult u de kracht van de magie voelen die met u gebeurt na het gebruik ervan.
De rij groeide steeds meer, er dreigde zelfs een kleine vechtpartij, er was druk van geïnteresseerden van alle kanten. Ze moesten de beveiligingsmollen roepen om de menigte te kalmeren en de situatie te normaliseren, alles in orde te brengen.
En Mierenegel ging verder:
We hebben een schoonheidsmiddel! Jonge dieren worden nog mooier, en volwassenen — jonger.
Vos luisterde hiernaar en verliet de rij, besluitend dat ze al jong en mooi genoeg was.
En hier is een middel voor het versterken van tanden! Ze worden sterk, stevig, gaan niet kapot, maar worden alleen maar sterker.
Bever en Otter wilden dit wonder kopen, maar na nadenken besloten ze dat er in hun bos genoeg heilzame en ecologisch schone producten waren om de gezondheid te ondersteunen, in het bijzonder de sterkte van tanden, en verlieten ook de rij, niet bezwijkend voor de overredingskracht.
Alleen Beer bleef staan en luisteren naar de zoete stem van Mierenegel, die een nieuw middel aanprees:
Geacht publiek! Voor iedereen die wil afvallen en de conditie van hun vacht en huid wil verbeteren, beveel ik dit magische wondermiddel aan. Na gebruik ervan zult u lichtheid in uw lichaam voelen, overtollig gewicht zal in een paar dagen verdwijnen, uw huid wordt glad en elastisch, en uw vacht krijgt een mooie glans.
Na deze voorspellingen te hebben gehoord, begreep Beer dat dit product precies voor hem was. Dit was precies waar hij van droomde, waar hij naar streefde. Maar omdat hij van nature lui was, besloot hij dat hij in korte tijd het gewenste resultaat zou bereiken, zonder enige inspanning van zijn kant.
Het middel was niet goedkoop, maar het verlangen om de droom te verwezenlijken was enorm. Beer legde het benodigde bedrag neer (en dit waren al zijn spaargeld) en kocht het begeerde product.
Thuisgekomen begon hij het ijverig te gebruiken. Maar er gingen dagen, weken, een maand voorbij, en er waren geen veranderingen te zien. Teleurgesteld en van streek door het ontbreken van het door Mierenegel beloofde resultaat, deelde Beer zijn verdriet met de wijze Bij, die op dat moment helende nectar verzamelde van geurige bloemen op het grasveld.
Neerstrijkend op een volgende bloem, keek Bij hem aandachtig aan en, haar hoofd schuddend, zei ze:
Beer, Beer, zo groot, en toch geloof je in sprookjes.
En, met haar vleugeltjes wapperend, vloog ze verder om te werken. En Beer, zo enorm, onhandig en goedgelovig, bleef staan, peinzend Bij met zijn blik volgend.
