Dit verhaal speelde zich af in de tijd toen schoolkinderen met ganzenpennen schreven, waarbij ze het scherpe puntje van de pen in een inktpot doopten. Gewone balpennen bestonden toen nog niet. Ze waren simpelweg nog niet uitgevonden.
Schrijven met pennen was geen gemakkelijke bezigheid. Ze krasten tijdens het schrijven, en als je het puntje van de pen te diep in de inktpot doopte, kon er een inktlek op het papier druppelen.
Ja-ja, een dikke zwarte inktlek, waardoor je een onvoldoende kon krijgen.
De jongen Koen kende het gevoel wanneer er plotseling een inktlek op de meest ongeschikte plek terechtkwam. Hij moest dan een heel blad opnieuw schrijven. En omdat Koen een onrustige en vlugge jongen was, gebeurde dit hem erg vaak.
En ook deze keer, toen al een halve pagina van het schrift vol was geschreven, sprong er een grote zwarte Inktlek van de punt van Koens pen.
Vervelende inktlek! Door jou kan ik niet gaan spelen met de andere jongens. Ik zal alles opnieuw moeten schrijven.
Koen sprong van zijn stoel op en rende naar de keuken om zijn oudere zus over zijn verdriet te vertellen.
Ondertussen keek de Inktlek om zich heen en zag dat ze niet in de inktpot zat, maar op een wit schrift. Op de dunne lijnen stonden mooie letters, punten en komma's. Ze keken allemaal verbaasd naar de vreemdelinge en fluisterden tegen elkaar.
Kijk-kijk, dat is de Inktlek! Wat doet zij hier?
Vroegen de medeklinkers verontwaardigd.
Ze lijkt helemaal niet op ons!
Stelden de klinkers vast.
En ze verpest het hele schrift!
Zei het uitroepteken al luid.
De Inktlek voelde zich erg beledigd. Ze wilde hun roepen dat zij net als zij uit de inktpot was gekomen. Alleen zat er veel meer inkt in haar dan in hen. Maar het lawaai was zo groot dat niemand de Inktlek zou horen.
En ze besloot dit schrift te verlaten en ergens anders heen te gaan.
Voorzichtig verhuisde ze naar het wiskundeschrift. Maar ook hier was men niet blij met haar. De cijfers, netjes en ordelijk, waren niet enthousiast over zo'n buurvrouw. Snikkend van verdriet ging de Inktlek verder. En al snel bevond ze zich bij een schetsboek.
Op het opengeslagen blad van het schetsboek was een schilderij getekend met de titel 'Kosmos'. De Inktlek voelde haar hart stilstaan.
Wat is het hier mooi!
Op het schilderij waren geen letters of cijfers, maar hier pronkten prachtige sterren aan de hemel. In de verte was de blauwe planeet Aarde getekend, en naast haar de Maan. En dat was geweldig!
De kleine Inktlek kwam dichterbij het schilderij en vroeg:
Mag ik bij jullie horen?
Het schilderij kwam meteen tot leven, alle voorwerpen begonnen te bewegen. De zwarte nachtelijke hemel glimlachte naar de Inktlek en bood haar een plekje aan.
We hebben je echt nodig!
Fluisterde het Universum haar toe.
Maar mij hebben ze overal weggejaagd. Ik ben al wanhopig geworden om een plek in het leven te vinden!
Klaagde de Inktlek.
Wanhoop nooit. Iedereen heeft zijn eigen plek! Je hoeft alleen maar goed te zoeken, en dan zul je zeker daar terechtkomen waar je met vreugde wordt ontvangen.
Adviseerde het Universum.
De kleine Inktlek was gelukkig. Ze werd vrienden met de Sterretjes, met de Maan en de blauwe planeet Aarde, en werd een belangrijk onderdeel van dit prachtige schilderij!
