Αυτή η ιστορία συνέβη σ' ένα μαγικό νησί που ονομάζεται Εκλειψη, όπου ζούσαν ασυνήθιστα ζώα με απίστευτες ικανότητες. Πιο συγκεκριμένα, στο χωριό των φουσκωτόκοιλων, των χαριτωμένων και αφράτων ζωάκιων, που από αμνημονεύτων χρόνων προστάτευαν τα Φτερωτά Δάση από κάθε είδους απειλή.
Στην κεντρική πλατεία επικρατούσε αναστάτωση. Είχε φτάσει η μέρα των μεγάλων αγώνων με τη γειτονική φυλή των νουντλογών. Όλοι περίμεναν το μεγαλειώδες γεγονός!
Κάθε χρόνο το καλοκαίρι στο δάσος έρχονταν στους φουσκωτόκοιλους οι φίλοι τους οι νουντλογοί, και μαζί διοργάνωναν κάθε είδους αγώνες. Οι οικοδεσπότες του δάσους περίμεναν με ανυπομονησία τους αντιπάλους τους και είχαν ήδη στρώσει ένα μεγάλο γιορτινό τραπέζι. Αλλά την καθορισμένη ώρα κανείς δεν εμφανίστηκε. Αυτό ανησύχησε πολύ τους κατοίκους του χωριού. Εδώ και πολλά χρόνια οι νουντλογοί ούτε μία φορά δεν είχαν χάσει τους αγώνες.
Μετά από δύο μέρες αναμονής και ανησυχίας, οι πρεσβύτεροι του χωριού αποφάσισαν να πάνε στα χρυσά χωράφια, όπου ζούσαν οι φίλοι τους, για να μάθουν τι συνέβη. Συγκεντρώνοντας μια ομάδα από δέκα θαρραλέους, ξεκίνησαν το ταξίδι. Πέρασαν την κοιλάδα των λιμνών και με το ηλιοβασίλεμα έφτασαν στον προορισμό. Η εικόνα που αντίκρισαν θα τρόμαζε ακόμη και τους έμπειρους φουσκωτόκοιλους, πόσο μάλλον τον νεότερο απ' όλους ― τον Φο.

Οι ταξιδιώτες είδαν μια τεράστια χελώνα με μια σκοτεινή πόλη πάνω στο καβούκι της. Από την πόλη ακουγόταν δυνατός μεταλλικός θόρυβος. Μαύρος καπνός έβγαινε από τις καμινάδες, μυρίζοντας καμένο. Ανάμεσα στα πολλά σπίτια έτρεχαν βιαστικά αφράτα καβούρια. Σε όλη την περιοχή δεν υπήρχε ούτε ένας νουντλογός, κι ας ζούσαν εκεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
Άρχισε να σκοτεινιάζει. Οι φουσκωτόκοιλοι αποφάσισαν να κρυφτούν στο κοντινό άλσος και να σκεφτούν τι να κάνουν στη συνέχεια. Φωτιά δεν τολμούσαν να ανάψουν. Κάτω από το φως του φεγγαριού, τα μικρά προσκοπάκια παρατηρούσαν από την κρυψώνα τους την παράξενη χελώνα.

Μετά από λίγη ώρα, ένας από τους πρεσβύτερους μίλησε σιγά:
Πρέπει να πάμε να ζητήσουμε βοήθεια. Εμείς μόνοι δεν θα νικήσουμε τους ανεπιθύμητους επισκέπτες. Έχω ακούσει για τα αφράτα καβούρια. Είναι πολύ δυνατά, έχουν άτρωτα καβούκια.
Μα τι γίνεται με τους νουντλογούς;! ― αναφώνησε ο Φο. ― Μάλλον είναι αιχμάλωτοι σε εκείνη την τρομερή πόλη.
Τώρα δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε, μικρέ μου ― άρχισε να ψιθυρίζει ο πιο μεγάλος φουσκωτόκοιλος, αλλά δεν πρόλαβε να τελειώσει, εξαιτίας ενός εκκωφαντικού κρότου που πλησίαζε πολύ γρήγορα προς την κρυψώνα των ταξιδιωτών.
Ο Φο έβγαλε το κεφάλι του από τα χόρτα για να δει τι είναι αυτός ο θόρυβος. Ξαφνικά, αυτός και όλοι οι υπόλοιποι μαζί με τα δέντρα αρπάχτηκαν από τη τραχιά γλώσσα της τεράστιας χελώνας και αποσπάστηκαν από τη θέση τους. Οι φουσκωτόκοιλοι πετούσαν κατευθείαν στο στόμα του τέρατος.
Βυθισμένοι στο απόλυτο σκοτάδι, οι άτυχοι κύλισαν σαν σβούρες κάπου προς τα κάτω. Κλαδιά και πέτρες τους γρατζούνιζαν και τους χτυπούσαν επώδυνα. Στην πραγματικότητα, έπεσαν για λίγο, αλλά εκείνες οι στιγμές φάνηκαν αιώνας.
Αφού πάτησαν σε σκληρό δάπεδο, πάντα στο σκοτάδι, βρώμικοι και γδαρμένοι οι φουσκωτόκοιλοι άρχισαν να ψάχνουν ο ένας τον άλλο από τη φωνή. Όταν ο πρεσβύτερος μέτρησε όλους, έλειπε ένας: ο Φο χάθηκε!
Στο μεταξύ, ο Φο κρεμόταν από το κεφάλι της χελώνας, κρατημένος με το χέρι του από τα λέπια της. Με κάποιο θαύμα κατάφερε να ξεκολλήσει από τη γλώσσα και να προσκολληθεί στο πρόσωπο του τέρατος. Συνειδητοποιώντας ότι ήταν μόνος, παρά τον φόβο του, ο φουσκωτόκοιλος ανέβηκε προς τα πάνω. Όταν έφτασε στο μάτι, έμεινε εντελώς έκπληκτος. Το μάτι ήταν γυάλινο.
Κοιτάζοντας καλύτερα, ο Φο είδε ότι το εσωτερικό ήταν γεμάτο νερό, και στη μέση, πίσω από το τιμόνι, καθόταν ένα κακότροπο χταπόδι. Ο φουσκωτόκοιλος κατάλαβε ότι η μεγάλη χελώνα είναι μηχανική, και πρέπει να παλέψει όχι μαζί της, αλλά με τον καπετάνιο που βρίσκεται μέσα της.

Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος. Ο Φο προσπαθούσε να καταλάβει πώς να μπει μέσα. Ο φουσκωτόκοιλος αποφάσισε να φτάσει στην πολυσύχναστη πόλη πάνω στο καβούκι. Ολόκληρη ώρα σκαρφάλωνε προς τα πάνω. Ήταν πολύ δύσκολο: η χελώνα γύριζε συχνά το κεφάλι της. Όμως οι φίλοι ήταν σε κίνδυνο, και ο Φο δεν μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό του να δείξει αδυναμία.
Φτάνοντας στην πόλη, ο φουσκωτόκοιλος είδε πολλά σπιτάκια από κοχύλια και άμμο με μεγάλες καπνοδόχους, από τις οποίες έβγαινε μαύρος καπνός. Σε κάθε σπιτάκι υπήρχαν καβούρια, οπλισμένα με βαριοπούλες, που σφυρηλατούσαν επιμελώς από σίδερο περίεργα γρανάζια. Ο θόρυβος δεν σταματούσε ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Αφού συνήθισε λίγο τον θόρυβο, ο Φο παρατήρησε ότι ανάμεσα στα σπίτια, υπό φρούρηση, κυκλοφορούσαν νουντλογοί με τεράστια καλάθια γεμάτα κάρβουνο. Να τους βλέπει ήταν πολύ λυπηρό, αλλά ο ήρωάς μας καταλάβαινε ότι δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνος του τόσα αφράτα καβούρια. Έπρεπε να φτάσει στον καπετάνιο χταπόδι, αλλά πώς;

Τελικά, ο Φο κατάλαβε πώς να μπει μέσα στη χελώνα. Κάθε ώρα τα καβούρια-σιδεράδες σταματούσαν ταυτόχρονα τη δουλειά και έβγαζαν τα προϊόντα τους στο δρόμο, προς ένα μεγάλο στρογγυλό καπάκι στο κέντρο της πλατείας.
Τα καβούρια άνοιγαν το καπάκι με αλυσίδες και έριχναν εκεί μέσα τα γρανάζια. Μέσα βούιζε νερό και εκτινάσσονταν σταγόνες. Αυτή ήταν η είσοδος στη μηχανή. Πώς όμως θα μπορούσε ο φουσκωτόκοιλος να αναπνεύσει κάτω από το νερό;
Ενώ στη φυλακή, όπου βρίσκονταν οι υπόλοιποι φουσκωτόκοιλοι, εμφανίστηκε ξαφνικά φως. Μια φωτεινή λωρίδα έσκισε το σκοτάδι που επικρατούσε μέσα. Άνοιξε η πύλη, από την οποία μπήκε ένα τεράστιο καβούρι, και πίσω του ακόμη πέντε, μικρότερα. Εννέα φουσκωτόκοιλοι κρύφτηκαν στην πιο μακρινή γωνία, όπου δεν έφτανε το φως. Όμως τα καβούρια δεν έψαχναν κανέναν, απλώς έκοβαν με τις πένσες τους δέντρα και έσερναν ξύλα προς την πύλη. Βήμα προς βήμα πλησίαζαν τους κρυμμένους.
Ξαφνικά ακούστηκε εκκωφαντική σειρήνα, και τα καβούρια γρήγορα εξαφανίστηκαν πίσω από τις δεύτερες πόρτες. Οι φουσκωτόκοιλοι μάζεψαν το θάρρος τους και τα ακολούθησαν.
Βγαίνοντας από τη φυλακή, οι κρατούμενοι έμειναν άναυδοι: γύρω τους ήταν τρομακτικά και ταυτόχρονα όμορφα. Βρέθηκαν σε έναν διάφανο σωλήνα, και γύρω τους νερό, σαν να είχαν δαγκώσει ένα κομμάτι ωκεανού και το είχαν βάλει εδώ. Πολλά χταπόδια στροβιλίζονταν γύρω από τεράστιες μηχανικές κατασκευές, εκατοντάδες μέδουσες φώτιζαν τα βάθη σαν λαμπάκια. Η σειρήνα δεν σταματούσε. Ξαφνικά ένας από τους φουσκωτόκοιλους φώναξε:
Κοιτάξτε, είναι ο Φο!
Ο μικρότερος των φουσκωτόκοιλων μέσα στο νερό πάλευε με ένα τρομερό χταπόδι: είχε πιαστεί από το χταπόδι και του γρατζούνιζε τα μάτια.

Όταν ο Φο βρισκόταν πάνω, δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να σκεφτεί πώς να αναπνεύσει κάτω από το νερό. Είχε σχεδόν εγκαταλείψει την ιδέα να φτάσει στον καπετάνιο της μηχανικής χελώνας, όταν ξαφνικά το βλέμμα του έπεσε στον καημένο νουντλόγο με το τεράστιο καλάθι κάρβουνο στην πλάτη.
Ο Φο άρχισε να θυμάται πώς αγωνίζονταν μαζί στα άνετα Φτερωτά Δάση. Ένας από τους αγώνες ήταν η κράτηση της αναπνοής για όσο περισσότερο χρόνο γινόταν ― ποιος αντέχει περισσότερο. Έτσι αποφάσισε: «Δεν βγαίνει να αναπνέω κάτω από το νερό, άρα δεν θα αναπνεύσω!»
Με αυτά τα λόγια, πήγε προς ένα από τα καπάκια και, περιμένοντας να του ανοίξουν τα καβούρια, άρπαξε ένα βαρύ κοχύλι και με φόρα πήδηξε στο νερό. Το κοχύλι τραβούσε τον φουσκωτόκοιλο προς τον πάτο, προς τον καπετάνιο που δεν υποψιαζόταν τίποτα.
Φτάνοντας κοντά, ο Φο άρπαξε το χταπόδι και άρχισε να το γρατζουνά με όλη του τη δύναμη. Από την έκπληξη, ο καπετάνιος κούνησε όλα τα πλοκάμια του και γύρισε το τιμόνι. Η χελώνα άρχισε να στρίβει στη θέση της, να σηκώνει τα πόδια και, τελικά, γύρισε στο πλάι.
Το νερό άρχισε να ξεχύνεται από τα καπάκια. Οι νουντλογοί πέταξαν τα καλάθια και σκορπίστηκαν στα χρυσά χωράφια, ενώ τα καβούρια σήκωσαν τα αφεντικά τους, τα χταπόδια, ανήμπορα, και τα έσυραν στη κοντινή λίμνη. Οι φουσκωτόκοιλοι προσγειώθηκαν απαλά πάνω στο μαλακό χρυσό γρασίδι.
Συνήλθαν και αμέσως έτρεξαν να ψάξουν τον Φο. Μετά από λίγα λεπτά ο ήρωας βρέθηκε αναίσθητος κοντά στο κεφάλι της χελώνας. Τον εξέταζαν ήδη οι νουντλογοί. Όλοι κράτησαν την αναπνοή τους και περίμεναν να συνέλθει. Ο πιο μεγάλος φουσκωτόκοιλος έτρεξε προς τον ξαπλωμένο Φο και άρχισε να τον κουνάει.
Σήκω! Σήκω! ― φώναζε ο πρεσβύτερος. ― Σήκω, Φο, δεν θα σε ξαναλέω ποτέ μικρό. Είσαι ο μεγαλύτερος ήρωας, το ακούς;
Μια βαριά σιωπή πίεζε σαν πέτρα. Ξαφνικά ο Φο κούνησε τα χείλη του και είπε σιγά:
Ο μεγαλύτερος;
Όλοι ανακουφίστηκαν, ενώ ο πρεσβύτερος συνέχιζε να φωνάζει:
Μεγάλος! Μεγάλος! Ο μεγαλύτερος, μεγαλύτερος κι από αυτή τη χελώνα!
Μία εβδομάδα αργότερα στα Φτερωτά Δάση διοργανώθηκαν οι ετήσιοι αγώνες με τους νουντλογούς, στους οποίους συμμετείχε και ο πιο διάσημος φουσκωτόκοιλος. Πλέον όλοι τον αποκαλούσαν Μεγάλο Φο.
