Küçük çam ağacı çok küçükken her şey ilgisini çekerdi. Nereye baksa her şey ilginç görünürdü. Onun için en olağanüstü olanlar doğadaki değişikliklerdi.
Yazın bütün ağaçlar birbirinin aynıydı. O da diğerleri gibiydi. Ve hepsi büyük, birbirine kenetlenmiş bir aile gibiydi.
Ama bir gün sıcaklar azalıp yağmurlar başlayıp soğuklar gelince, arkadaşlarının başına bir şeyler gelmeye başladı. Yaprakları renk değiştirip rengârenk oldu. Küçük Çam Ağacı onlara hayranlıkla bakıyordu: ne kadar güzeller! Ve dikenlerinin de bu kadar parlak olmasını bekliyordu.
Sarı mı, kırmızı mı, yoksa turuncu mu? diye her akşam uykuya dalarken hayal kuruyordu, kıyafetinin değişeceğini. Ama sabah olunca hiçbir şey olmuyordu.
Ah! diye üzgünce iç çekiyordu Küçük Çam Ağacı. Kendine o kadar acıyordu ki. Değişmek istemeyen dikenlerine o kadar kızıyordu ki. Aksine, dikenler sertleşip dirençli oluyor, dalları ise kabarık ve yayvan oluyordu.
Küçük Çam Ağacı, güçlü rüzgarlar esmeye başlayana kadar böyle üzgün kaldı. Bir sabah uyandığında bir masala düşmüş gibi hissetti. Toprak sanki boyanmış gibiydi: sarı, kırmızı, turuncu... Sevdiği her renk oradaydı.
Ah, ne kadar güzel! Bakın! diye arkadaşı ağaçlara seslendi.
Evet, evet, dediler yavaşça, sanki uykuya dalar gibi, biz biliyoruz. Bu her sonbahar olur.
Sonbahar! İşte adı bu. Soooon-baharrr, diye şarkı söyledi Küçük Çam Ağacı, yapraklardan oluşan rengârenk halıya hayran hayran bakarak. Ve o an, bu güzel yaprakların arkadaşlarının dallarından koparak düştüğünü fark etti. Ağaçlar çıplak ve savunmasız kalıyor, dalları ve gövdeleriyle bütün rüzgarlara ve yağmurlara maruz kalıyordu.
Artık ağaçlara acıyordu. İşte o zaman, daha önce kötülediği dikenlerini sevdi. Çünkü tam da yeşil kalan bu dikenler, onun ince gövdesini rüzgardan ve soğuktan koruyup kurtarıyordu.
Dikenlerim renk değiştiremez ve benim o kadar görkemli bir güzelliğim yok, ama şu an kendimi iyi ve huzurlu hissediyorum, diye düşündü Küçük Çam Ağacı. Evet, hep aynıyım, ama bu bana daha da çok hoş geliyor: hep böyle kalsın!
Küçük Çam Ağacı, yeşil dallarının başkaları tarafından çok sevildiğinin farkında bile değildi. Çünkü kışın bu dallar yazı ve sıcağı hatırlatıyordu. Ayrıca çok hoş bir iğne yaprak ve reçine kokusu yayıyorlardı.
