Erken bir ilkbahar günü gökyüzünde uçan Kartal, yükseklerden sığ suda uzun bacaklı, heybetli bir kuşun durduğunu gördü.
Sığlığa alçalıp suya eğilmiş kalın bir ağacın dalına kondu ve sordu:
Sen kimsin? Ne kuşusun? Daha önce seni görmedim.
Ben Turna'yım, dedi kuş, sıcak ülkelerden yurduma döndüm.
Ne kadar güzelsin, bana benziyorsun; iri ve zarifsin. Gel arkadaş olalım. Benim arkadaşım olur musun?
Neden seninle arkadaş olayım ki? diye sordu Turna.
Nasıl neden? diye şaşırdı Kartal. Burada, yurdunda bir arkadaşın var mı?
Var! Arkadaşlarım turnalar.
Onlar arkadaş değil, akraba. Başka arkadaşın var mı?
Yok.
Gel, bu ağacın dalına benimle otur; suda durmaya yeter. Arkadaşlar neden gerekli, birlikte konuşalım…
Oturamam. Biz turnalar ağaç dallarına asla konmayız.
Neden? diye şaşırdı Kartal.
Eskiden beri böyledir. Büyükler, ayak parmaklarımızın buna uygun olmadığını söyler.
Denedin mi peki?
Hayır, neden deneyeyim? Yapamıyorsak yapamayız, buna ihtiyacımız da yok. Biz suyun üzerinde yürürüz. Sen, Kartal, suyun üzerinde yürür müsün?
Ben uçarken suya sadece dokunurum. Arkadaşlık hakkında konuşalım. Arkadaşlar neden gerekli diye soruyorsun. İşte, gönülden sohbet etmek, başımızdan geçen hikâyeleri anlatmak ya da birbirimize yardım etmek için.
Madem istiyorsun, arkadaş olalım, diye kabul etti Turna.
Söyle bakalım, akrabaların nerede? Benimkiler şu dağda yaşıyor, diyerek kanadını uzaklara doğru salladı Kartal.
Benimkiler burada, yakınlarda, yiyecek topluyorlar, diye yanıtladı Turna.
Biliyor musun dostum, diye kurnazca konuştu Kartal, çok açım. Fareyi kovaladım ama yakalayamadım. Tavşan da beni kandırdı, bir mermi gibi yuvasına girdi. Avını benimle paylaşır mısın?
Neden paylaşmayayım ki? diyerek yeni arkadaşına yaklaştı Turna ve uzun gagasında bir kurbağa uzattı. Buyur, ye.
Böylesini hiç yemedim. Ama açlık akraba değildir, biraz atıştırmalıyım yoksa akrabalarıma dönecek gücüm kalmaz.
Kartal kurbağayı yedi, sonra bir tane daha, bir tane daha!
Teşekkürler dostum. Bir dahaki sefere sana bir hediye getireceğim!
Kartal kanatlarını çırparak hızla yükseldi ve gökyüzünde gözden kayboldu. Turna ise yeniden yiyecek aramaya koyuldu. Doyması ve güç toplaması gerekiyordu. Ertesi gün eş seçecekti ve kuş ailesinde bu münasebetle bir şenlik vardı.
Birkaç gün geçti. Turna, Kartal'ın kendisine doğru uçtuğunu ve pençelerinde bir şey taşıdığını gördü.
Dostum, dostum! diye bağırdı Kartal, sana bir hediye getirdim!
Ağacın dalına kondu ve tavşanı suya attı.
Geçen seferde beni doyurdun, şimdi sıra bende.
Teşekkürler, ama biz tavşan yemeyiz. Boğazımızdan geçmez. Biz küçük farelerle besleniriz.
Bir dene! diye ısrar etti Kartal.
Ölümümü mü istiyorsun?
Pekâlâ, senin memnun edilmen zor!
Kartal tavşanı yedi. Yemeğini bitirince sordu:
Nasılsın? Ne yapıyordun?
Kendime eş seçiyordum, bizde bir şenlik vardı. Şimdi yeni bir yuva yapıyoruz.
Tebrik ederim!
Sen ne zaman bir aile kuracaksın?
Daha erken. Bir yıl özgür uçayım.
Kartal ile Turna böylece vedalaştı. Birkaç gün sonra Kartal yine dostu Turna'yı ziyarete geldi.
Baktı ki Turna yine suda duruyor, uzun gagasıyla bir şeyler arıyor.
Ne yapıyorsun? diye sordu Kartal.
Su yosunları, yumuşakçalar ve kabuklu hayvanlar topluyorum, bir testiye koyup yuvaya götüreceğim. Orada eşim yumurtaların üstünde oturuyor, gelecekteki yavrularımız için.
Eşini ne ile besliyorsan bana da ikram et, diye rica etti Kartal.
Gel, diye kabul etti Turna, işte sana testi, ye.
Kartal testinin etrafında dolandı: boynu uzun ve dardı, kendi gagası ise o kadar uzun değildi, yiyeceğe ulaşamadı. Dolandı, dolandı, ama yiyeceğe bir türlü ulaşamadı.
Bana kurbağa avla. Çok lezzetliydiler, diye istedi Kartal.
Kurbağa yok ki, diye yanıtladı Turna, hepsi tükendi.
Kartal, Turna'ya kırıldı:
Sen benim dostum değilsin. Bir dosta yiyeceğini esirgemez insan!
Kanatlarını çırpıp uçup gitti. İşte böylece kurnaz Kartal ile Turna'nın dostluğu da bitti.
