Akşam olmuştu. Birden oturma odasındaki mobilyalar tartışmaya başladı.
Ben en önemliyim!
Dedi kanepe.
Çocuklara soru: Kanepe neden kendisinin en önemli olduğunu düşündü?
Benim üzerimde dinlenilir, kitap okunur, televizyon izlenir. Ben çok yumuşak ve rahatım.
Hayır, ben ana mobilyayım!
Dedi vitrin.
Çocuklara soru: Vitrin neden kendisinin ana mobilya olduğunu düşündü?
Ben çok büyük ve geniş kapasiteliyim. İçimde güzel çanak-çömlek duruyor, tamamı cilalı, pürüzsüz ve parlak. Bu çok güzel ve rahat.
Hayır, ben ana mobilyayım.
Yatak odasından küçük bir ses geldi.
Benim üzerimde yorgun bir günün ardından dinlenilir ve çocuklar güzel, iyi rüyalar görürler.
Çocuklara soru: Tartışmaya kim katıldı?
Ben çok geniş ve rahatım, sırtlığım var.
Hayır, biz hepinizden daha önemliyiz, mutfakta bizim olmadan olmaz. Ayakta durup elinde tabak tutarak yemek yemek hiç rahat değil...
Çocuklara soru: Tartışmayı kim destekledi?
Eski koltuk onları dinliyordu ve şaşırıyordu.
Çocuklara soru: Koltuk neye şaşırdı, sizce? Neden şaşırmıştı?
