ในประเทศไกลโพ้นที่มีชื่อแปลกประหลาดว่า "ประเทศสามเหลี่ยม" มีสี่เหลี่ยมคนหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น ชาวบ้านทั้งหมดของประเทศนี้คือสามเหลี่ยม ซึ่งพวกเขามักจะเป็นมิตรและอยู่ด้วยกันเสมอ ด้วยเหตุนี้ สี่เหลี่ยมจึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแปลกหน้าและไม่มีใครต้องการ และในวันที่ดีวันหนึ่ง สี่เหลี่ยมจึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อค้นหาประเทศที่มีเพียงสี่เหลี่ยมเท่านั้น ไม่มีสามเหลี่ยมหรือชาวบ้านอื่นๆ
สี่เหลี่ยมเดินไปในป่า มองหาทางไปยังประเทศใหม่ และจู่ๆ สามเหลี่ยมคนหนึ่งเดินมาหน้าเขา
โอ้ สี่เหลี่ยม สวัสดี!
สามเหลี่ยมทักทายก่อน
สวัสดี สามเหลี่ยม!
สี่เหลี่ยมตอบอย่างดีใจ
แล้วเธอเดินอยู่คนเดียวตรงนี้ทำไม? กำลังหาอะไรหรือ?
สามเหลี่ยมถาม
ใช่! ฉันอยากจะหาประเทศสี่เหลี่ยมและอยู่ที่นั่นตลอดไป
สี่เหลี่ยมตอบ
ว้าว! แล้วเธอทำไมถึงตัดสินใจแบบนั้น? เธอไม่สบายใจในประเทศของเราหรือ?
สามเหลี่ยมแปลกใจ
ฉันไม่มีใครที่จะคุยด้วยเลย รอบตัวฉันเต็มไปด้วยสามเหลี่ยม แต่ไม่มีสี่เหลี่ยมเลย ฉันจึงรู้สึกว่าตัวเองอยู่คนเดียวและไม่มีใครให้เป็นเพื่อน สามเหลี่ยมมีหัวข้อการสนทนาของตัวเอง แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพวกเขา
สี่เหลี่ยมตอบอย่างเศร้า
ก็ใช่ เธอพูดถูก ตัวอย่างเช่น ฉันมีมุมสามมุม และทั้งหมดต่างกัน แต่เธอมีมุมถึงสี่มุม และยังเหมือนกันทั้งหมด ดังนั้นเธอควรจะภูมิใจที่ไม่เหมือนเราทั้งหมด
สามเหลี่ยมพูดอย่างสมเหตุสมผล
เธอพูดถูกแน่นอน แต่ฉันยังคงอยากจะหาประเทศที่มีเพียงสี่เหลี่ยมเท่านั้น เพราะฉันจะมีหัวข้อที่น่าสนใจมากมายให้คุยกับพวกเขา คุณช่วยฉันค้นหาได้ไหม? เพราะว่าสองคนก็สนุกกว่า!
สี่เหลี่ยมตอบ
ไม่มีปัญหา! เธอโชคดีเพราะฉันรู้ว่าประเทศสี่เหลี่ยมอยู่ที่ไหน!
สามเหลี่ยมบอกข่าวดีให้สี่เหลี่ยม
เส้นทางนั้นยาวและเหนื่อยมาก และในที่สุด เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด สี่เหลี่ยมและสามเหลี่ยมก็เห็นทุ่งหญ้า
ในที่สุดเราก็พบมันแล้ว!
สี่เหลี่ยมร้องเพลงอย่างดีใจ
เขาเดาได้ว่านี่คือประเทศที่เขากำลังมองหา เพราะว่าในทุ่งหญ้านั้นมีเพียงสี่เหลี่ยมเท่านั้น ไม่มีสามเหลี่ยมเลย
และฝันของเธอก็สำเร็จแล้ว!
สามเหลี่ยมพูด
ขอบคุณมากมาย! เธอเป็นเพื่อนแท้ และฉันจะจำเธอไว้ตลอดไป!
สี่เหลี่ยมพูดอย่างจริงใจ
ไม่เป็นไร ฉันอยากจะช่วยเธอมาก ตอนนี้เธอจะอยู่กับสี่เหลี่ยม และฉันจะกลับไปหาสามเหลี่ยม และพวกเราทั้งหมดจะมีความสุขและอยู่ด้วยกันอย่างสันติ!
