ลูกหมาตัวน้อยเอาชนะความกลัวได้อย่างไร
10 446

ลูกหมาตัวน้อยเอาชนะความกลัวได้อย่างไร

ผู้เขียน:
นิทานบำบัดฉบับผู้แต่งสำหรับเด็กวัยประถมต้น เล่าเรื่องลูกหมาขี้กลัวและพี่ชายผู้กล้าหาญ แม่ลาบราดอร์ และเจ้าของที่อ่อนโยน เรื่องราวว่าด้วยการตามหาคนที่รักและความสุข สอนให้เด็กกล้าหาญมากขึ้น รู้จักมุ่งหาความสุข และเห็นคุณค่าของบ้านและคนที่รัก เป็นนิทานก่อนนอนที่เหมาะสำหรับอ่านก่อนเข้านอน

วันนี้เขาพาน้องไปอีกตัวแล้ว คุณตาหมาแก่ชื่อ เอ้อ เจ้า บอกว่าถ้าเป็นแบบนี้ ข้าจะเหลืออยู่คนเดียวแน่ เอ้อ เจ้าเป็นโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ แต่ขนของมันดูเหมือนหญ้าแห้งมากกว่า มันแทบมองไม่เห็นแล้ว เดินกะเผลกขาหลัง และมักกลั้นไม่ไหวจนกว่าจะถึงข้างนอก

แต่ก่อนมันเคยอยู่กับคนคนหนึ่ง มันมักยิ้มเวลานึกถึงคุณปู่ของมัน ซึ่งเป็นสิ่งที่มันเรียกเขาอย่างนั้น เรื่องที่มันชอบเล่าที่สุดคือเรื่องที่มันเดินเล่นกับปู่ “สนุกดีนะที่ได้เดินกะเผลกไปด้วยกัน” เอ้อ เจ้าพูดพลางยิ้มมุมปาก มันมักเริ่มเล่าจากเรื่องไกลๆ แต่ไม่เคยเล่าจบ เพราะมักหลับไปก่อน

ข้ามีคนของข้าตั้งแต่ตอนยังเป็นลูกหมา ตอนนั้นข้าโตกว่าเจ้าตอนนี้นิดเดียว ตอนที่ข้าเกิด แม่บอกว่าข้าส่องแสงเหมือนดวงอาทิตย์ โอ้ ข้าซนมากเลยนะ เจ้าจะเชื่อไหม ตอนที่ข้าเป็นแบบเจ้า ข้ากินรองเท้าแตะไปทั้งข้าง! ใช่แล้ว ทั้งสายรัดด้วย” คุณตาพยายามเลียอุ้งเท้าของตัวเอง แต่กลับเลียพื้นข้างๆ แทน

ตอนที่ข้าลืมตาดูโลก แม่บอกว่าข้าเป็นตัวที่เล็กที่สุด และต้องระวังตัวให้ดีเสมอ” ข้าพูดเบาๆ ขึ้นมาทันที พลางเลียอุ้งเท้าสีทองของตัวเอง “แต่ข้าก็ทำอะไรได้หลายอย่างแล้วนะ! ก่อนหน้านี้ข้าไม่กล้าโผล่หน้าออกมาเพราะแม่ แต่ตอนนี้ข้าปีนออกมาจากกล่องเองแล้ว

ฮึ” คุณตาหัวเราะเบาๆ “ถ้าเป็นแบบนี้ ที่นี่คงเหลือแค่เราสองตัวแน่ แล้วเจ้าก็จะพลาดอะไรไปเยอะ…

พลาดอะไรเหรอ พลาดอะไร เอ้อ เจ้า!” ข้าใช้หัวดันคุณตาไปที่ข้างลำตัวเบาๆ มันถอนหายใจดังแล้วก็กรนขึ้นมาทันที

หลับไปแล้วเหรอ” ข้ารู้สึกผิดหวัง เพราะเมื่อมันตื่นขึ้นมา มันคงลืมไปแล้วว่าจะพูดอะไร ไม่มีอะไรให้ทำ ข้าจึงตัดสินใจกลับไปที่คอกของตัวเอง

พวกเรามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่มีสวนมะม่วงเล็กๆ ซึ่งเราเดินเล่นกันทุกวัน ตอนที่ข้าเกิด มีพี่ชายกับน้องสาวอยู่ด้วย แต่พี่ชายสามตัวของข้าได้คนของตัวเองไปแล้ว

คนของแม่คือผู้หญิงที่มีมือนุ่มและอบอุ่นมาก ชื่อของเธอคือ น้ำฝน แม่รักเธอมากและดูแลเธออย่างดีเสมอ วันหนึ่งข้าเห็นแม่ปลอบน้ำฝนตอนที่หน้าเธอเปียกชุ่ม ต่อมาแม่อธิบายว่านั่นเรียกว่า “ร้องไห้” และคนเราทำแบบนั้นเมื่อรู้สึกเศร้า

แม่ของข้าชื่อ ซินดี้ ส่วนพ่อข้ารู้จักน้อยมาก ไม่แน่ใจว่าเขาชื่อชาติหรือชัย เขาอาศัยอยู่แถวนี้ และเมื่อเราพาไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใหญ่ เราก็จะได้เจอเขา บางครั้งเขาก็มาเล่นกับเราด้วย

ยังไม่ทันถึงคอก ข้าก็รู้สึกว่าขนบนหลังตั้งชัน ข้าเห็นลูกหมาตัวหนึ่งอยู่ใกล้ๆ ตัวข้าจากหางตา สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือมันไม่ส่งเสียงเลย และไม่มีกลิ่นอะไรเลย ข้าเกร็งไปทั้งตัวเหมือนสายพิณ อุ้งเท้าของข้าไม่ยอมเชื่อฟัง และข้าก็ยืนตัวแข็งรอให้มันโจมตี

เวลาผ่านไปหลายนาที แต่ไม่มีการโจมตีเกิดขึ้น ข้าได้ยินเสียงประตูห้องเปิด เป็นเสียงฝีเท้าเบาๆ ของน้ำฝน ตามมาด้วยเสียงเล็บกระทบพื้น

เรากลับมาแล้วจ้ะ” น้ำฝนพูดเสียงใส พลางถอดปลอกคอให้แม่ ข้าได้ยินเสียงปลอกคอกระทบเก้าอี้ และในที่สุดเธอก็เห็นข้า

กระต่ายน้อย ทำไมยืนนิ่งอยู่แบบนั้นล่ะ” คนของแม่พูดกับข้า

เธอเดินเข้ามาช้าๆ ข้ารู้สึกได้ว่ามือที่อบอุ่นของเธอประคองท้องข้าขึ้น และข้าก็เริ่มถูกยกขึ้นสูง

โธ่ ตัวสั่นไปหมดเลย” น้ำฝนพูดพลางกอดข้าไว้ใกล้ตัวอย่างอ่อนโยน ข้าซุกหน้าลงที่คอของเธอแล้วครางเบาๆ อย่างน่าสงสาร ถ้าแม่ไว้ใจเธอ ข้าก็ไว้ใจได้เหมือนกัน

ทันใดนั้นน้ำฝนก็สั่นตัว และข้าก็ได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ของเธอ ข้ามองเธออย่างงุนงงและมองด้วยสายตาน้อยใจ เธอไม่ได้หยุดหัวเราะ แต่เริ่มอธิบายให้ฟัง

เจ้าเป็นกระต่ายจริงๆ นั่นแหละ เจ้าตกใจกับเงาของตัวเองอีกแล้ว ขอโทษนะ” ตอนนั้นเธอหอมหน้าผากข้าเบาๆ คนเราเลียกันแปลกมาก คือนุ่มและแห้ง

ฉันจะย้ายกระจกออกจากที่ที่เจ้าคุ้นเคย แล้วลืมบอกไปน่ะ” น้ำฝนพูดต่อ พลางกอดข้าอีกครั้งแล้ววางข้าลงบนพื้น แม่นั่งอยู่ข้างๆ แล้ว เมื่อข้าลงมาอยู่บนพื้น แม่ก็หอมข้าตรงจุดเดียวกับที่คนของแม่หอม

เดี๋ยวจะได้กินข้าวกันแล้ว” น้ำฝนพูดพลางลูบหัวแม่เบาๆ แล้วเดินไปดูคุณตาเอ้อ เจ้า

ให้ฉันเล่าอีกทีไหมว่ากระจกคืออะไรและทำงานยังไง” แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางดมข้าตั้งแต่อุ้งเท้าถึงหัว

ไม่เอาแล้ว” ข้าบ่นเบาๆ ด้วยความน้อยใจ พลางเหลือบมองลูกหมาแปลกหน้าในกระจก ที่นั่นมีลูกหมาตัวหนึ่งที่เหมือนข้าทุกอย่าง มันมองข้าด้วยสายตาไม่พอใจ เป็นก้อนขนสีทองเล็กๆ กับตาดำกลมเหมือนกระดุม ตอนนั้นแม่ดันจมูกข้าจนข้าล้มหงายลงไป และในกระจกก็มีท้องสีชมพูผ่านไปวูบหนึ่ง

แม่ก็ อย่าทำแบบนี้สิ” ข้าลากเสียงพลางพยายามยืนขึ้นอีกครั้ง แต่แม่กลับเริ่มเลียข้าอย่างแข็งขัน

เย็นนี้จะมีคนมา บางทีเจ้าอาจจะได้พบคนของเจ้า แล้วเจ้าต้องทำอะไรบ้างล่ะ” แม่หยุดเลียข้า และมองข้าด้วยสายตาคาดหวัง

ข้ายืนขึ้นด้วยอุ้งเท้า สะบัดตัวแรงๆ แล้วพูดเบาๆ ก้มหัวลงกับพื้น และเงยตามองแม่เพียงแค่สายตา

ข้าต้องสะอาดใช่ไหม?

กระต่ายขี้ขลาด! กระต่ายขี้ขลาด!” ข้าถูกดันอีกครั้ง แรงจนแทบล้ม แต่อุ้งเท้านุ่มๆ ของแม่ช่วยรับไว้ได้ทัน ข้างๆ เรามีพี่ชายคนโตกระโดดอยู่ น้ำฝนตั้งชื่อให้เขาว่า ฟ้าแลบ ข้าไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร แต่สำหรับข้าแล้วเขาเป็นตัวแสบและชอบกวนมาก

ลูกจ๋า ระวังหน่อยนะ” แม่พูดกับพี่ชายพลางช่วยให้ข้ายืนได้ทั้งสี่ขา

แม่! วันนี้หนูจะเป็นตัวเองแล้ว หนูจะเอาชนะใจคนได้ แล้วจะไปจัดระเบียบบ้านของเขา” พี่ชายพูดรัวๆ วิ่งไปทั่วห้อง และบางครั้งก็สะดุดขาตัวเองจนกลิ้งไปกับพื้น โดยไม่ยอมลดความเร็วเลย

วิ่งแบบนั้นไม่มีใครจับได้หรอก แล้วเจ้าก็จะต้องอยู่ที่นี่” ข้าบ่นพึมพำ มากกว่าจะโกรธจริง และมากกว่าที่ข้าคิดจริงๆ

พี่ชายไม่สนใจข้า หรือไม่ได้ยินเลย เพราะกำลังกัดตุ๊กตาเป็ดยางตัวโปรดอย่างเต็มแรง บนหน้าเป็ดเหมือนเขียนไว้ว่า “ช่วยด้วย” ตอนนั้นข้ารู้สึกว่ามีอะไรเล็กๆ และอบอุ่นนั่งลงข้างๆ ข้า

ไม่ต้องสนใจเขาหรอก เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าเสียใจ” คือจุด เธอนั่งเรียบร้อยมองพี่ชายที่ตอนนี้ทำเป็ดหล่นแล้วไปจับมุมพรมแทน

จุดเป็นชื่อที่น้ำฝนตั้งให้ เพราะเธอคิดว่าจุดจะเป็นลูกหมาตัวสุดท้ายที่เกิด แต่หนึ่งนาทีหลังจากนั้น ข้าก็เกิดตามมา ชื่อนั้นเลยติดอยู่

จุดเป็นคนที่สงบที่สุด เธอชอบมองออกไปนอกหน้าต่างนานๆ หรือนั่งเฉยๆ บนหญ้า จุดไม่กังวลอะไรเลย เพราะเธอได้เจอคนของตัวเองแล้ว เป็นคนแรกในพวกเรา

คนของจุดคือน้องสาวของน้ำฝน เร็วๆ นี้เธอจะมารับจุดไปที่ทะเล ข้าไม่รู้ว่าทะเลคืออะไร แม่บอกว่ามันคือน้ำที่ใหญ่มาก

น้องสาวของน้ำฝนเป็นเพื่อนสนิทของข้า และเธอรักน้ำมากกว่าใครในพวกเรา ข้าจึงดีใจมากที่จุดจะได้ไปอยู่ในที่ที่เธอมีความสุข

น้ำฝนกลับมาพร้อมชามอาหารเต็มสองใบ แม่หอมข้าและจุด แล้วดุฟ้าแลบเบาๆ ที่กำลังกัดมุมพรมกินอยู่ จากนั้นแม่ก็เดินไปหาชาม พี่ชายและน้องสาวเดินตามแม่ไป ส่วนข้านั่งอยู่ข้างกระจกต่อ

จากในกระจกมีลูกหมาตัวเล็กๆ ที่มีตาหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลามองกลับมา ขนของมันวาวขึ้นเพราะแสงจากโคมกลมๆ ที่เพดาน ทำให้ดูเหมือนข้าเป็นแสงอาทิตย์ดวงน้อย

เมื่อข้าโตขึ้น แม่กับคุณตาเอ้อ เจ้าบอกข้าว่า ข้าเกิดมาเพื่อหาคนของตัวเอง เพื่ออยู่กับเขาอย่างมีความสุข และมอบความสุขให้เขาด้วย ตอนนั้นข้าถามว่า ความสุขคืออะไร

แม่บอกว่า ความสุขคือการที่เห็นคนของเจ้ายิ้มอยู่ข้างๆ และเพื่อจะรู้ว่าคนของเจ้ามีความสุขจริงหรือเปล่า ต้องลองดมกลิ่นดู คนที่มีความสุขจะมีกลิ่นเฉพาะตัว แต่ข้าจะรู้เรื่องนั้นก็ต่อเมื่อได้พบคนของตัวเองเท่านั้น

ส่วนคุณตาเอ้อ เจ้าบอกว่า ความสุขคือการที่เจ้ากับคนของเจ้ารักสิ่งเดียวกัน แล้วมันก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพราะหลับไปเสียก่อน

ข้าลุกขึ้นและเดินไปที่ชาม ฟ้าแลบคว่ำชามของตัวเองใส่ตัวเองแล้วเลียพื้นอย่างเพลิดเพลิน เก็บเม็ดอาหารที่กระจัดกระจายอยู่ จุดนอนอยู่ข้างชามน้ำตามปกติ เป็นครั้งคราวก็ก้มลงไปแตะน้ำด้วยลิ้นให้เกิดเป็นวงกลม แม่ใช้เวลากับน้ำฝน โดยวางหัวลงบนตักของเธอ ปล่อยให้เธอลูบตัวอย่างนุ่มนวล

ข้าเพิ่งเริ่มกินได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู แม่สะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ผ่อนคลายลงทันที น้ำฝนรีบวิ่งไปเปิดประตู

จุดลุกจากชามแล้วไปนอนบนพรมสีฟ้าที่เธอชอบ ซึ่งวางอยู่ตรงข้ามหน้าต่าง เธอไม่ได้ร่วมค้นหาคนของตัวเอง เลยพยายามไม่ให้ใครเห็น ฟ้าแลบนึกถึงเป็ดอีกครั้ง และนั่งอย่างภาคภูมิใจตรงหน้าประตู หางเล็กๆ ของเขาสั่นเร็วจนดูเหมือนพี่ชายกำลังจะบินขึ้นไปเหมือนใบพัด

ข้าอยากจะหลบไปหลังแม่ แต่แม่ไม่ยอมให้ทำแบบนั้น สิ่งเดียวที่แม่อนุญาตคือให้ข้านั่งอยู่ระหว่างขาหน้าของแม่ ราวกับเป็นประตูที่คอยปกป้อง

มีแขกมาหาจ้ะ” น้ำฝนพูด

มีบางอย่างที่ใหญ่และไม่รู้จักวิ่งเข้ามาในห้อง มันวิ่งไปวิ่งมา ฟ้าแลบคายเป็ดออกแล้วเห่าอย่างดีใจ วิ่งไล่ตามสิ่งนั้น ส่วนข้าก็กลัวจนพยายามซุกเข้าไปในขนแม่ให้ลึกที่สุด แต่ขาที่แข็งแรงของแม่ดันข้ากลับที่เดิม

มาซ์! ช่วยใจเย็นๆ และระวังหน่อยนะ! เรากำลังเป็นแขกอยู่นะ!” คุณมาลี พูดขณะเดินเข้ามาในห้องรับแขก คุณมาลีหน้าคล้ายน้ำฝน แต่ผอมกว่าและผมสั้นสีเข้ม ส่วนน้ำฝนของแม่มีผมสีอ่อนยาวและมักรวบไว้เหมือนหางของเรา

ฉันชื่อมาลี” เธอแนะนำตัว “และนี่คือลูกชายของฉัน ต้น

มาลีชี้ไปที่สิ่งที่สงบลงแล้วและดูเหมือนเด็กผู้ชายตัวเล็ก ต้นกำลังพยายามแย่งเป็ดจากฟ้าแลบ

นี่คือลูกสาวของฉัน มิ้นท์” แขกพูดพลางพยายามดึงใครบางคนที่คล้ายเด็กผู้หญิงออกมาจากด้านหลัง หัวกลมๆ ที่มีผมสีอ่อนโผล่ออกมาจากด้านหลังของมาลีอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าเร็วๆ แล้วก็หลบกลับไปทันที

ข้าอยากรู้มากว่าเด็กหญิงหน้ากลมคนนี้เป็นใคร เมื่อดมกลิ่น ข้ารู้สึกถึงบางอย่างใหม่ที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน มันทำให้ข้าประหลาดใจจนต้องชะโงกออกมาจากขาแม่

ทันทีที่ข้าทำแบบนั้น ข้ารู้สึกถึงแรงดึงเบาๆ ไปทางแขก ในวินาทีนั้นแม่ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โซฟาที่คนนั่งกันอยู่ แม่นั่งลงข้างน้ำฝน

น้ำฝนกับมาลีคุยกันเรื่องอะไรสักอย่าง ส่วนข้า แม้จะหดตัวด้วยความกลัวไปทั้งตัว แต่ก็อยากมองเด็กหญิงคนนั้นมาก และอยากรู้สึกถึงบางอย่างใหม่ๆ นั้นอีกครั้ง

ข้ามองแม่อย่างหวาดกลัว แม่ยิ้มและพยักหน้า ไม่มีทางถอยกลับแล้ว ฟ้าแลบกำลังเล่นกับคนของเขาอยู่แล้ว และนั่นน่ากลัวกว่าสิ่งแปลกหน้าอีกร้อยเท่า

ข้าคลานเข้าไปใกล้โซฟาอย่างช้าๆ โดยไม่ละสายตาจากมิ้นท์ และกางหูไว้เพื่อให้ได้ยินอันตรายให้เร็วที่สุด จมูกของข้ากำลังรับกลิ่นแปลกๆ ที่ดูเหมือนพยายามบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับแขก มิ้นท์ขยับห่างจากแม่เล็กน้อย เพราะคงอึดอัดที่นั่งชิดกันเกินไป และเหลือบมองมาทางข้าอย่างขี้อาย

ข้าหยุดนิ่งไป ด้วยความประหลาดใจมากกว่าความกลัว ข้านั่งลงบนขาหลัง เอียงหัวไปด้านหนึ่งเล็กน้อย และเริ่มมองแขก ขนสีเดียวกับขนของข้าที่ตกลงบนไหล่ของมิ้นท์ ดวงตาโตๆ ของเธอมองอย่างแปลกใจและหวาดกลัว

“เขากลัวข้าเหรอ?” ข้าคิดแล้วก็มองแม่อีกครั้ง แม่พยักหน้าแล้วนั่งลงระหว่างน้ำฝนกับมาลี เพื่อบอกว่าที่นี่ปลอดภัย

ด้านหลังมีอะไรบางอย่างตกลงมาดังปัง ข้าก้มลงกับพื้นและแนบหูชิดหัวให้มากที่สุด

มาซ์! ” มาลีร้องอย่างตกใจ แล้วเธอกับน้ำฝนก็วิ่งไปตามเสียงนั้น

ข้าค่อยๆ เงยหัวขึ้นและรู้สึกถึงกลิ่นเดิมอยู่ใกล้มาก เมื่อเปิดตาข้างหนึ่งขึ้น ข้าเห็นแม่กับมิ้นท์ แม่เดินเข้ามาหาข้า เลียที่กระหม่อมและกระซิบข้างหูว่า “จงกล้าหาญ ช่วยให้เธอกล้าหาญเหมือนลูกด้วยนะ”

แม่เดินไปที่ตรงที่มีอะไรบางอย่างตกลงมาเมื่อสักครู่ เหลือข้ากับมิ้นท์อยู่กันสองคน

มิ้นท์ย่อตัวลงนั่งยองๆ แล้วมองข้าอย่างตั้งใจ กลิ่นนั้นอีกแล้ว... ข้านั่งลงบนขาหลัง

“บางทีกลิ่นนี้อาจเป็นกลิ่นของความสุขก็ได้” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว “บางทีความสุขอาจเป็นการได้กล้าหาญไปด้วยกัน”

กลิ่นนั้นยิ่งชัดและน่าพอใจขึ้นเรื่อยๆ เด็กหญิงคุกเข่าลงและโน้มตัวลงหาข้า ข้ารวบรวมความกล้าทั้งหมดไว้ในอุ้งเท้า แล้วค่อยๆ เดินไปหาเด็กหญิงโดยไม่ยกหัวขึ้น และไม่ปล่อยให้หูตกลง ที่ไหนสักแห่งด้านหลังยังมีเสียงอึกทึก แต่ไม่มีใครโต้เถียงกันแล้ว ข้าเร่งฝีเท้า เพราะรู้สึกอยากไปให้ถึงเด็กหญิงก่อนที่ทุกคนในห้องจะกลับมา

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้าก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง นั่นคือมิ้นท์ที่ยื่นมือมาหาข้า ฝ่ามือของเธอมีกลิ่นเหมือนกระดูกอร่อยที่สุดเลย

เมื่อได้รับการสัมผัสนั้น ข้ารู้สึกตัวเองกล้าหาญที่สุดในโลก และในที่สุดก็เข้าใจว่ากลิ่นนั้นหมายถึงอะไร ข้าเข้าใจสิ่งที่แม่เคยพูด ความสุขมีกลิ่นของความรัก และที่ใดมีความรัก ที่นั่นก็ไม่มีความกลัว

ข้าวางจมูกลงบนฝ่ามือของมิ้นท์อย่างสบาย และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเธอยิ้ม มิ้นท์ค่อยๆ สอดมือใต้ท้องข้าอย่างนุ่มนวลแล้วยกข้าขึ้น ข้าได้มาอยู่บนตักของเธอ

ข้าหลับตาลงและสูดกลิ่นที่ข้าเข้าใจแล้วอีกครั้ง รู้สึกว่าข้าอยู่บ้านแล้ว เพราะบ้านคือที่ที่มีกลิ่นของความรัก ไม่ว่าเจ้าจะเกิดที่นั่นหรือไม่ก็ตาม

เมื่อกล้าหาญขึ้นอย่างสมบูรณ์ ข้าก็นั่งลงบนตักของคนของข้า และมองมิ้นท์ เธอยิ้มและพยายามลูบหัวข้า แต่ลังเลจึงหยุดมือไว้ “ข้าจะช่วยให้เจ้ากล้าหาญนะ” ข้าสัญญา แล้วยืดตัวขึ้นเอื้อมไปแตะมือเธอเอง

วันรุ่งขึ้น ข้าก็เริ่มตั้งรกรากในบ้านใหม่แล้ว ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียว ฟ้าแลบอยู่ในห้องข้างๆ

แม่ส่งพวกเราไปอย่างสงบ แม่บอกว่าภูมิใจในตัวข้า แม่พูดอะไรบางอย่างกับฟ้าแลบด้วย แต่ข้าไม่ได้ฟัง ข้าไม่กลัวที่จะจากไป เพราะรู้ว่าเราจะได้พบกันที่สวนสาธารณะใหญ่ คุณตาเอ้อ เจ้าเดินมาบอกลา และพูดอะไรยาวๆ ที่ดูฉลาด แต่แล้วก็หลับไปอีก จุดกระพริบตาให้พวกเราแล้วไปดูทะเลต่อ

ข้าขดตัวบนที่นอนใหม่ของข้า และกำลังจะงีบหลับเล็กน้อย ก็ได้ยินเสียงประตูปิดลง

เพื่อน ฉันกลับมาแล้วนะ” เสียงของคนของข้าก้องไปทั่วห้อง และในวินาทีเดียวกันนั้นข้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร็วๆ วิ่งขึ้นบันได

ข้าวิ่งไปที่ประตู มิ้นท์คุกเข่าอยู่แล้วและยื่นมือมาหาข้า ข้าดีใจจนแทบบ้า แล้วก็กระโดดเข้าไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเธอ

ข้าอยู่บ้านแล้ว และที่นี่ไม่มีที่ให้ความกลัว มีแต่ที่ให้ความสุข และข้าไม่ใช่กระต่ายขี้ขลาดอีกต่อไป แต่เป็นเพื่อนแท้ตัวจริง!

นิทาน ลูกหมาตัวน้อยเอาชนะความกลัวได้อย่างไร มีให้ในรูปแบบ FB2 สำหรับโทรศัพท์ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ และเครื่องอ่านอีบุ๊ก.
นิทานที่คล้ายกัน
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
โคโลบอคก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน เขาจึงตัดสินใจสมัครเว็บไซต์หาคู่ และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้นจากตรงนี้ นิทานสอนใจสมัยใหม่เกี่ยวกับโคโลบอคที่หาเพื่อนทางอินเทอร์เน็ต
5 805 10
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
นิทานสอนใจร่วมสมัยเกี่ยวกับกระต่ายและหมาป่าที่ตัดสินใจสลับหางกัน แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?
31 900 12
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
นิทานสมัยใหม่เกี่ยวกับเจ้าหญิงคนหนึ่งที่กลัวมังกรตัวน่ากลัวมาก แต่วันหนึ่งเธอก็เอาชนะความกลัวและตัดสินใจไปเยี่ยมมังกร... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพใหม่
12 400 12
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
กษัตริย์ได้สั่งให้ลูกสาวทั้งสามของพระองค์อบพายมาคนละชิ้นเพื่อวันเกิดของพระองค์ เจ้าหญิงสองคนทำตามคำสั่ง แต่คนที่สองกลับมามือเปล่า จากนิทานเรื่องนี้คุณจะได้รู้ว่าเพราะเหตุใด
5 405 10

ต้องการรับการแจ้งเตือนเกี่ยวกับนิทานเรื่องใหม่หรือไม่?

↑