มิตยาเป็นเด็กเล็กน้อยที่เพิ่งเรียนรู้ที่จะเดินเท่านั้น และยังไม่สามารถพูดได้เลย แต่เขาชอบร้องเพลงมาก เขามักจะเคาะไม้ไผ่เล็กน้อยบนไซโลโฟนสีสันสดใสเพื่อเล่นเมโลดี้ที่ตลกขบขัน มิตยาเล็กน้อยมีเครื่องดนตรีมากมาย เขาชอบมาราคัสที่ดังมากซึ่งดูเหมือนกับเครื่องสั่นเด็ก และยังมีกลองเล็กน้อยด้วย
แต่เครื่องดนตรีที่สำคัญที่สุดในคอลเลกชันของเด็กเล็กคือกลองใสขนาดใหญ่ มิตยาชอบไม่เพียงแต่เคาะด้วยไม้เล็กน้อยเท่านั้น แต่ยังชอบมองเข้าไปข้างใน ฝาและก้นของกลองมีความโปร่งใส และเมื่อมองจากด้านหนึ่ง คุณสามารถมองเห็นผ่านได้
วันหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องของมิตยาชื่อโกชามาเยี่ยมเขา เขาอายุมากกว่าเด็กเล็กมาก และเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่ง ทุกครั้งที่มิตยาเห็นโกชา เขาก็ยิ้มกว้างและเริ่มพูดจำพวกพูดอย่างมีความสุข เขาชอบที่โกชาเล่นเกมที่น่าสนใจเสมอ และครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น
ทันทีที่เห็นกลองใสขนาดใหญ่ โกชาก็มีแผน พวกเขาและมิตยาต้องเป็นนักดำน้ำจริงๆ พวกเขาเพียงแต่ต้องถอดฝากลองออกและสวมใส่บนหัว
มิตยาเล็กน้อยรับเอาเกมที่สนุกสนานอย่างรวดเร็ว เขาชอบสวมใส่กลองและเป็นนักดำน้ำมาก และเมื่อเขาถอดกลองออกจากหัว เขาก็พูดจำอย่างมีความสุข "กูกู" และซ่อนตัวอีกครั้ง เมื่อถึงตาโกชา เขาสวมใส่ "อุปกรณ์ดำน้ำ" ที่สร้างสรรค์ขึ้นมา เขาจำลองด้วยความแม่นยำ: หยุดหายใจ นอนลงบนพื้น และเขยิบขาอย่างแรงเพื่อจินตนาการว่าเป็นครีบ
เกมนี้สนุกมาก และเด็กชายทั้งสองหมกมุ่นจนไม่สังเกตว่าสุนัขบ้านตัวใหญ่ชื่อคอร์จิกมาถึง แม้ว่าคอร์จิกจะสูงกว่าโกชาหลายหัว แต่ตามอายุแล้ว เขาแทบไม่แตกต่างจากเด็กชายทั้งสอง เขาเป็นลูกสุนัข สุนัขที่สนุกสนานและกระเบิดกระเบิล ยินดีที่จะสนับสนุนเกมใดๆ ของเด็กเล็ก
ครั้งนี้เขาก็ไม่อยากพลาดความสนุกสนาน ในตอนแรก เขาเพียงแต่สังเกตว่าเด็กชายเล่นกับกลอง แต่ทันทีที่พวกเขาหันไปสนใจอย่างอื่นสักครู่ เขาก็เข้ามาหากลองและเลียมันด้วยลิ้นใหญ่และเปียกของเขา เด็กชายทั้งสองเห็นสิ่งนี้แล้วหัวเราะออกมาอีกครั้ง
คอร์จิกอยากเป็นนักดำน้ำด้วย! โกชาตะโกนและเริ่มสวมใส่กลองบนหัวของสุนัข
คอร์จิกประหลาดใจกับเกมนี้มาก แต่เห็นได้ชัดว่าเขาชอบมัน ทันทีที่โกชาสวมใส่กลองให้เขา เขาก็กัดมันด้วยฟันและโยกหางอย่างมีความสุข และจากนั้นก็เกิดสิ่งที่เกิดขึ้น คอร์จิกที่มีความสุขเริ่มกัดกลองในขณะที่เด็กชายทั้งสองมองอย่างตกใจ ในไม่ช้า เหลือเพียงไม้เล่นจากเครื่องดนตรี ในเวลาเดียวกัน แม่เข้ามาในห้อง เธอเห็นคอร์จิกกำลังกินกลองและรู้สึกเสียใจมาก เธออยากตำหนิสุนัข แต่โกชาพูดว่า:
อย่ากลัวคอร์จิก เขาแค่อยากเป็นนักดำน้ำ!
งั้นพวกคุณให้กลองกับเขากิน? แม่ถามอย่างประหลาดใจ
โกชาเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น ในตอนแรก แม่รู้สึกเสียใจมากที่เด็กชายทั้งสองทำลายกลอง เพราะมิตยาชอบเล่นมันมาก แต่เมื่อได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับนักดำน้ำ เธอก็ไม่อดทนที่จะหัวเราะ
โอ้ พวกคุณ นักดำน้ำตัวน้อย คุณเห็นสุนัขที่มีอุปกรณ์ดำน้ำที่ไหน? แม่ถาม
นั่นหมายความว่าคอร์จิกเป็นสุนัขนักดำน้ำตัวแรกในโลก! โกชาพูดด้วยความภาคภูมิใจ
นับจากนั้นมา คอร์จิกก็มีชื่อเล่นใหม่ในบ้าน ทุกคนเรียกเขาว่านักดำน้ำหลัก เขาชอบมันมากและเขาก็โยกหางอย่างมีความสุขทุกครั้งที่ได้ยินตำแหน่งของเขา
และแม่ก็ซื้อกลองใหญ่ใหม่ให้มิตยา แต่คราวนี้ไม่โปร่งใส เพื่อไม่ให้สับสนกับอุปกรณ์ดำน้ำอีก
