สรุปเนื้อหาจากภาคก่อน
อ่านภาคที่ 1: เบื้องหลังและเรื่องราวลับของนิทานพระราชาซัลตัน
วันหนึ่งพระราชาแห่งท้องทะเลเกิดความเบื่อหน่าย แม่มดและลุงเชอร์โนมอร์จึงเสนอให้พระองค์จัดงานฉลองวันเกิดครบ 999 ปีของพระองค์เอง
พระราชาหลงใหลกับการจัดงานนี้ คิดการแข่งขันและการประกวดมากมาย ผู้ชนะคือมังกรสีฟ้า แม่มดมอบไข่มุกดำวิเศษให้เขาเป็นรางวัล ไข่มุกนี้จะช่วยให้มังกรเติบโตขึ้น
ผู้ชนะว่ายน้ำจากไป งานเลี้ยงสิ้นสุดลง พระราชาแห่งท้องทะเลจึงเปิดของขวัญ และพบหีบเก่าใบหนึ่งที่มีลูกปลาตัวเล็กๆ ว่ายออกมา ด้วยยาวิเศษที่ทำให้โตเร็ว ลูกปลาเหล่านั้นจึงกลายเป็นนักรบ 32 คน และเจ้าหญิงหงส์
นักรบถูกส่งไปอยู่ใต้บัญชาของเชอร์โนมอร์เพื่อเป็นกองกำลังรักษาพระราชวัง ส่วนเจ้าหญิงหงส์นั้นพระราชาแห่งท้องทะเลรักใคร่ดั่งลูกสาวแท้ๆ
เวลาผ่านไป มังกรสีฟ้าซึ่งตอนนี้ตัวใหญ่โตมหึมาก็กลับมา และเรียกร้องให้เจ้าหญิงหงส์มาเป็นภรรยา ทุกคนได้แต่คิดหนัก พระราชา เชอร์โนมอร์ และแม่มดจึงเห็นพ้องกันว่า ต้องสอนให้เจ้าหญิงบินในท้องฟ้าและเดินบนพื้นดินได้
การแปลงกายของเจ้าหญิงหงส์
หลังการประชุม แม่มด พระราชาแห่งท้องทะเล และเชอร์โนมอร์ ขี่เต่าทะเลไปยังพระราชวัง ที่นั่นเจ้าหญิงหงส์กำลังเล่นไล่จับกับเหล่านักรบ แม่มดเรียกเจ้าหญิงและเสนอเกมใหม่ให้ เป็นนกหรือเป็นมนุษย์
เจ้าหญิงชอบความคิดนี้ ทุกคนจึงมุ่งหน้าไปยังชายหาด ผู้ใหญ่ขี่เต่า ส่วนเจ้าหญิงหงส์ว่ายน้ำไปเองเหมือนนางเงือก พี่ชายทั้งหมดก็ตามไปด้วย จะให้ปล่อยน้องสาวคนเดียวได้อย่างไร เมื่อขึ้นมาใกล้ผิวน้ำ แม่มดก็พูดว่า
กระโดดขึ้นฝั่งไปเถิดสาวน้อยผู้งดงาม แล้วหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปลึกๆ เจ้าต้องกลายเป็นนก บินไปเหนือทะเลสักหน่อย จากนั้นให้บินขึ้นสูงที่สุดแล้วพุ่งดิ่งลงน้ำเหมือนหินก้อนหนึ่ง!
เจ้าหญิงหงส์ประหลาดใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงทำตามทุกอย่างที่ถูกสั่ง ผลคือนางกลายเป็นนกหงส์ตัวน้อย บินเหนือทะเล ยืดปีกให้คลาย จากนั้นก็พุ่งลงน้ำเหมือนหินและกลับกลายเป็นนางเงือกอีกครั้ง
ไม่อยากกลับลงไปเลย! นางร้องอุทาน การบินและการหายใจในอากาศนั้นวิเศษจริงๆ!
แล้วข้าล่ะ? พระราชาแห่งท้องทะเลเศร้าใจ ข้าจะอยู่อย่างไรโดยไม่มีเจ้า ลูกรัก?
ท่านพ่อ ข้าไม่ได้จะทิ้งท่านไป นี่คือบ้านของข้า นางโอบกอดพระราชาแห่งท้องทะเลไว้
นักรบพากันขอให้เชอร์โนมอร์ช่วยพูดกับแม่มดให้ตนได้หายใจในอากาศบ้าง แต่แม่มดห้ามไว้ ให้รอพรุ่งนี้เช้าค่อยลองดู ตอนนี้ยังมีเรื่องอื่นต้องทำ
พอได้แล้ว อย่าเสียเวลาไปมากกว่านี้ แม่มดบ่นอุบ ยังต้องดูอีกว่าเจ้าหญิงจะกลับเป็นมนุษย์ได้อย่างไร
เจ้าหญิงหงส์ เปลี่ยนเป็นนกหงส์เถิด แล้วบินลงมาบนพื้น หย่อนตัวลงในพุ่มไม้ สะบัดขน แล้วกระตุกตัวให้สดชื่น จากนั้นกลับลงทะเลอีกครั้ง จะกลายเป็นนางเงือกหรือนกก็ได้ น่าเสียดายที่เราจะไม่ได้เห็นว่าเจ้าจะเป็นอย่างไรต่อไป เดี๋ยวก่อน ข้ามีจานบรรจุแอปเปิลสุกอยู่! รอข้าที่นี่ เดี๋ยวข้ากลับมา แม่มดร้องแล้วก็หายตัวไป
แม่มดกลับมาปรากฏตัวบนเต่าทะเลตัวเดิมอีกครั้ง ในมือมีของวิเศษหลายชิ้น
เจ้าหญิงหงส์ ถึงเวลาแล้ว! นางร้องบอก
เจ้าหญิงหงส์ออกจากน้ำ ส่วนคนอื่นๆ ต่างจ้องไปที่จาน ดูแอปเปิลสุกกลิ้งไป และดูการแปลงกายทั้งหมดของเจ้าหญิงตรงหน้าพวกเขา นักรบว่ายน้ำวนอยู่ข้างๆ เบียดกันไปมา ต่างก็อยากเห็นด้วยตาตัวเอง
นางบินขึ้นในร่างนกหงส์ ร่อนอยู่เหนือทะเลสักพักแล้วมุ่งหน้าสู่ฝั่ง ลงในพุ่มไม้ สะบัดขน กระตุกตัวให้สดชื่น แล้วกลายเป็นหญิงสาวที่งดงามไม่เคยมีใครเทียบได้ นางเดินบนผืนดินแม่สักพัก นางอยู่ในธาตุของตนไม่ว่าจะบนดิน บนฟ้า หรือในก้นทะเลลึก แต่ถึงเวลากลับแล้ว!
เก่งมาก ลูกสาว แม่มดชมนาง
เจ้าหญิงกับนักรบแข่งกันวิ่งกลับไปยังพระราชวัง ส่วนพระราชาแห่งท้องทะเล เชอร์โนมอร์ และแม่มดก็ไปประชุมกันอีกครั้ง ที่บ้านของแม่มด
แม่มดร่ายคาถา “ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครได้ยิน” และทุกคนก็เริ่มคิดว่าจะเอาชนะมังกรสีฟ้าได้อย่างไร
การประชุมในบ้านของแม่มด
ในอาณาจักรหนึ่ง ไม่ไกลจากเกาะบูยัน มีเจ้าชายกวิดอนประสูติ แม่มดกล่าว แต่ป้าของเขา คนทอผ้า คนทำอาหาร และป้าบาบาริคา ซึ่งเป็นพี่สะใภ้ฝ่ายเขยของเขา ต้องการกำจัดเขา ไม่เพียงแต่ทารก แต่รวมถึงแม่ของเขาด้วย ข้ากลัวว่าพวกนางจะทำสำเร็จ ข้าขัดขวางไม่ได้ แต่เราต้องการเจ้าชายคนนี้ เขาเป็นคนเดียวที่เหมาะจะเป็นผู้กอบกู้เจ้าหญิงหงส์
เขาตัวเล็กนิดเดียวนี่! เชอร์โนมอร์และพระราชาแห่งท้องทะเลพูดขึ้นพร้อมกัน
นั่นไม่ใช่ปัญหา คืนเดียวเขาก็โตได้ ข้ามียาทำให้เด็กโตเร็ว ลืมไปแล้วหรือ? แม่มดตอบ
แม่มดเล่าทุกอย่างที่นางวางแผนไว้เพื่อช่วยเจ้าหญิงหงส์ ทารก และมารดาของเขา เจ้าหญิงหงส์
ต้องเรียกวิญญาณผู้พิทักษ์บ้านจากหมู่บ้านใกล้ชายทะเลมาอีกครั้ง แม่มดให้ยาแก่เขา ต้องรอให้ผู้ส่งสารกลับมาจากพระราชาซัลตันก่อน แล้วจึงแอบป้อนยาให้เจ้าชายน้อย เพื่อให้เขาโตขึ้นระหว่างคืนที่ลอยอยู่ในถังกับแม่ของเขา
ผู้ส่งสารกลับมาจากพระราชาซัลตันพร้อมข่าวดี แต่ป้าและป้าบาบาริคาเปลี่ยนจดหมายที่ดีให้กลายเป็นจดหมายร้าย ขุนนางอ่านข่าวปลอมนั้นแล้วก็นำไปบอกพระมเหสีในห้องบรรทม ช่างไม่สนใจเลยสักนิด พวกเขาประกาศชะตากรรมอันร้ายแรงให้นางและลูกชายรับรู้ นั่นคือให้ลงไปในถังแล้วลอยลงทะเล!
ขณะที่ทุกอย่างเกิดขึ้น แม่มด พระราชาแห่งท้องทะเล และเชอร์โนมอร์ มองดูทั้งหมดผ่านจานแอปเปิลสุก
เชอร์โนมอร์ ขึ้นเต่าทะเลของเจ้า เรียกนักรบมาเถิด รีบว่ายไปยังชายฝั่งทันที ตอนนี้พวกนางกำลังจะให้มารดากับทารกลงถังและปล่อยลงทะเล พวกเจ้าต้องไม่ให้พวกนางจมน้ำ แล้วอุ้มพวกนางไปยังเกาะบูยัน โดยให้พระมเหสีคิดว่ากำลังลอยอยู่ในทะเล!
ว่าแล้วก็ทำทันที
นักรบนำถังขึ้นไปบนเกาะบูยันแล้วแอบลอยกลับไปอย่างเงียบๆ
มังกรสีฟ้ากับเจ้าหญิงหงส์
ในขณะเดียวกัน เจ้าหญิงหงส์ก็มาถึงเกาะบูยันพร้อมแม่มด มังกรสีฟ้ารออยู่ที่นั่น ตัวใหญ่โต เกล็ดของมันส่องประกาย เมื่อเห็นนางเงือก ตาของมันก็ลุกโชนด้วยไฟ แม่มดกระซิบกับเจ้าหญิงหงส์
ต้องกลายเป็นนกเดี๋ยวนี้!
นางเงือกกระโดดขึ้นจากน้ำ สูดอากาศเข้าเต็มปอด และกลายเป็นนกขาวบริสุทธิ์
มังกรสีฟ้าโกรธที่ถูกหลอก จึงทำตามแบบเดียวกันและกลายเป็นเหยี่ยวดำ
มันพุ่งเข้าใส่นกหงส์ขาว บางครั้งจิกด้วยกรงเล็บ บางครั้งพยายามใช้จงอยปากตี หงส์ลงไปลอยบนผิวน้ำ แต่เหยี่ยวยังคงทำร้ายนางต่อไป
แต่เจ้าชายที่เติบโตแล้ว ซึ่งเป็นชายหนุ่มร่างสง่า เห็นเหตุการณ์นั้นและรีบเข้ามาช่วย
เหยี่ยวดำจมลงในทะเลลึก ฝูงปลาเล็กที่มีฟันสามแถวรุมกินซากของมันจนหมด เหลือเพียงขนดำลอยอยู่บนคลื่น
ไข่มุกดำที่ห้อยอยู่บนสร้อยโลหะแพลทินัมบิดเกลียวกลับมาอยู่กับแม่มด ต่อจากนี้ไปจะไม่มีพ่อมดชั่วร้ายและทรงพลังคนใดปรากฏในอาณาจักรใต้ทะเลอีก
เจ้าหญิงหงส์
ว้าย ท่านพ่อ ข้าชอบเจ้าชายคนนี้มาก เขาช่วยชีวิตข้าไว้! ข้าควรทำอย่างไรดี? ข้าอยากอยู่ข้างเขา!
แล้วข้าล่ะ? เจ้าเคยสัญญาว่าจะอยู่ข้างข้าตลอดไปนี่ พระราชาแห่งท้องทะเลเสียใจ
น้ำตาไหลพรากลงมาจากดวงตาของเจ้าหญิงหงส์ นางโอบกอดบิดาไว้ แต่หัวใจของนางดิ้นรน ทั้งบนดินและในพระราชวังของพระราชาแห่งท้องทะเลนางก็มีความสุขเช่นกัน
นางเงือกไปหาแม่มดเพื่อขอคำแนะนำ
อย่าเสียใจเลยลูกรัก ข้าจะช่วยเจ้ากับกวิดอน ซึ่งนางมารดาตั้งชื่อให้เขาเช่นนั้น และข้าจะช่วยท่านพ่อของเจ้าด้วย อย่าเป็นกังวลเลย
ข้าได้บอกเจ้าชายไปแล้วว่าเขาไม่ได้ช่วยนกหงส์ แต่ช่วยหญิงสาวคนหนึ่งให้มีชีวิตรอด แต่เขาไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด เขาคงคิดว่าข้าเป็นนกที่พูดได้ เจ้าหญิงหงส์พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
อย่าเสียใจเลย เขาเพิ่งเป็นทารกเมื่อไม่นานมานี้เอง ยังไม่มีประสบการณ์ในชีวิต แม่มดพูดด้วยรอยยิ้ม ต้องฝึกให้เขาคุ้นเคยกับความมหัศจรรย์ก่อน
ทำอย่างไรหรือ? เจ้าหญิงหงส์ถามด้วยความสนใจ
วางใจในข้าเถิด ข้าจะช่วยเจ้าเอง เราต้องสร้างเมืองบนเกาะภายในคืนเดียว...
พวกเขาเรียกวิญญาณผู้พิทักษ์บ้านมาอีกครั้งเพื่อถามว่า มีเมืองไหนอยู่ใกล้เกาะบูยันบ้างที่มีผู้ปกครองโลภมากและโหดร้าย
ไม่ต้องไปไกลหรอก วิญญาณตอบด้วยความขมขื่น ข้าอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเจ้านายเอง โอ้ เขาช่างโหดร้ายนัก! และด้วยความโลภเขาถึงกับไม่อยากแต่งงาน เกรงว่าจะมีลูกแล้วต้องแบ่งทรัพย์สมบัติ
แล้วถ้าเจ้าอยากได้นายคนใหม่ล่ะ? แม่มดถามอย่างเจ้าเล่ห์ ข้าย้ายหมู่บ้านของเจ้าไปยังเกาะบูยันได้ ไปอยู่ในพระราชวังใหม่ บ้านหินใหญ่โต!
ใครจะปฏิเสธเล่า! วิญญาณผู้พิทักษ์บ้านดีใจสุดขีด
ว่าแล้วก็ทำทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น พระมเหสีกับกวิดอนลูกชายตื่นขึ้น เห็นเมืองใหม่บนเกาะรกร้าง งดงามยิ่งนัก
นายเจ้าโลภและโหดร้ายก็ตื่นเช่นกัน ทุกสิ่งยังคงอยู่ที่เดิม แต่ไม่มีผู้คน เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิว ไม่มีชายหรือหญิง ไม่มีเด็ก ไม่ได้ยินเสียงสุนัขเห่า ไม่มีเสียงวัวร้อง ข้าวของทั้งหมดยังอยู่ครบ แต่ไม่มีวิญญาณที่มีชีวิตแม้แต่ดวงเดียว!
แม่มดไปพบพระราชาแห่งท้องทะเลเพื่อพูดคุยเรื่องชะตากรรมของเจ้าหญิงหงส์
พระราชาแห่งท้องทะเลไม่เคยรู้จักความรัก โดยเฉพาะความรักของมนุษย์บนโลก พระองค์ไม่เข้าใจว่าเหตุใดลูกสาวบุญธรรมจึงอยากอาศัยอยู่บนดิน แต่ก็ไม่อยากให้นางต้องทุกข์
เรียกเจ้าหญิงหงส์มาพบ นางเศร้าและซีดเซียว นางรักเจ้าชายกวิดอนด้วยหัวใจทั้งดวง
ลูกรัก เจ้าจะกลับมาเยี่ยมข้าหรือไม่ ถ้าเจ้าไปอยู่บนดิน? พระราชาแห่งท้องทะเลถามด้วยเสียงสั่นเครือ
แน่นอนค่ะท่านพ่อ! นางร้องตอบ ทุกสัปดาห์ข้าจะว่ายกลับมาที่พระราชวังค่ะ
ข้าจะไม่ขัดขวาง พระราชาแห่งท้องทะเลถอนหายใจและเช็ดน้ำตาหยดเดียวที่ไหลลงมา
เรื่องเสร็จสิ้นแล้ว แม่มดจึงหันไปดูแลป้าของเจ้าชายกวิดอนและป้าบาบาริคา พี่สะใภ้ฝ่ายเขย
พวกผู้หญิงที่กระสับกระส่ายเหล่านี้เริ่มฝันถึงสิ่งมหัศจรรย์ คนทำอาหารฝันถึงกระรอกทองคำกับลูกโอ๊กทองคำ อีกคราวหนึ่งคนทอผ้าฝันถึงนักรบสามสิบสามคนที่มีเกล็ดลุกโชนดุจไฟ ส่วนป้าบาบาริคาในเวลาที่เหมาะสมก็ฝันถึงเจ้าหญิงหงส์
ปาฏิหาริย์จึงไม่ขาดแคลนเลย
โจรสลัด
ไม่นานมานี้ เรือโจรสลัดลำหนึ่งพร้อมลูกเรือจมลงใกล้พระราชวังของพระราชาแห่งท้องทะเล โจรสลัดชอบก่อความวุ่นวาย และแม้แต่ในก้นทะเลก็ยังทำเช่นนั้น พวกเขาเคยสัญญากับพระราชาและเชอร์โนมอร์หลายครั้งว่าจะประพฤติตัวดี แต่ก็รักษาคำพูดไม่ได้
จึงต้องสร้างคุกไว้ให้พวกเขา ส่วนเรือที่จมอยู่ใต้ท้องทะเลก็เริ่มมีเปลือกหอยเกาะ ปลาเล็กปลาน้อยก็มาอาศัยอยู่
แม่มดไปยังคุกเพื่อพบโจรสลัด
หากพวกเจ้าทำภารกิจของข้าสำเร็จ พระราชาแห่งท้องทะเลจะปล่อยพวกเจ้าขึ้นฝั่ง แม่มดกล่าวกับโจรสลัดที่มารวมกันด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
แล้วพวกเราต้องทำอะไร? กัปตันถามด้วยความหวัง
พวกเจ้าต้องแล่นเรือจากเกาะบูยันไปยังเมืองหลวงของพระราชาซัลตันหลายรอบ และต้องเล่าสิ่งที่ข้าบอกให้พระราชาฟัง หากทำได้สำเร็จ พระราชาแห่งท้องทะเลจะปล่อยพวกเจ้าขึ้นฝั่ง แต่พวกเจ้าต้องเลิกเป็นโจรสลัด และกลายเป็นเรือค้าขาย หากพวกเจ้าหลอกลวง พายุลูกแรกก็จะพัดพาพวกเจ้ากลับลงสู่ก้นทะเลไปตลอดกาล!
โจรสลัดคิดไม่นานก็ตกลง เพราะพวกเขาอยากกลับไปยังเรือของตนและสูดอากาศหายใจเต็มปอดเหลือเกิน!
งานเริ่มขึ้นทันที พวกเขาซ่อมแซมเรือ แม่มดยังช่วยด้วยเวทมนตร์ของนาง
ไม่นานนัก เรือก็พร้อม โจรสลัดทุกคนสวมเสื้อคลุมใหม่ ดูหล่อเหลาจนไม่อาจละสายตาจากกันได้ ไม่เคยในชีวิตที่พวกเขาจะตัดผมและแต่งตัวเรียบร้อยเช่นนี้มาก่อน แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาดีใจที่สุดคือเรือที่ดูใหม่เอี่ยม
พวกเขาแล่นไปยังเกาะบูยัน และแม่มดก็มอบกระดาษโพยให้กัปตันว่าต้องพูดอะไรและเมื่อไหร่ กัปตันท่องจำจนขึ้นใจ!
การแปลงกายของกวิดอน
แม่มดขี่เต่าทะเลกลับไปยังพระราชวังพร้อมจานและแอปเปิลสุก พระราชาแห่งท้องทะเล เชอร์โนมอร์ เจ้าหญิงหงส์ และนักรบสามสิบสองคนมารวมตัวกันเพื่อดูว่าที่เกาะบูยันเป็นอย่างไร
พวกเขาเห็นแขกที่มาถึงเกาะบูยัน พวกเขาดื่มกินและพูดคุยในคฤหาสน์กับเจ้าชายกวิดอน
ตอนนี้ไปยังเกาะบูยันเถิด เจ้าชายจะมาถึงทะเลเร็วๆ นี้ หากเขาอยากเห็นพ่อของเขา เจ้าต้องเปลี่ยนเขาให้เป็นยุง ให้มันบินตามเรือไป แม่มดกล่าว
ข้าจะเปลี่ยนเขาเป็นยุงได้อย่างไร ข้าทำไม่ได้! เจ้าหญิงหงส์ประหลาดใจ
เจ้าแค่สาดน้ำทะเลใส่เขา ส่วนการแปลงกายข้าจะจัดการเอง แม่มดพูดพร้อมหัวเราะ
เจ้าหญิงหงส์ว่ายไปพร้อมนักรบยังเกาะ
แล้วยุงจะบินข้ามทะเลไปเองได้อย่างไร? เชอร์โนมอร์ถามขึ้นทันใด มันตัวอ่อนแอ จะบินกลับไม่ไหว มันจะต้องหายไปแน่!
โอ้ ข้าไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย แม่มดร้องขึ้น เรือโจรสลัดแล่นออกจากฝั่งแล้วก็จะกลับมาจมลงใต้ทะเลอีก ต้องคิดหาทางด่วน! ตอนนี้ให้มันเป็นยุงไปก่อน!
ทุกอย่างก็เป็นไปตามนั้น ขณะที่ยุงเดินทางอยู่บนเรือ แม่มดค้นหาคำตอบจากคัมภีร์โบราณชื่อยายากาเพื่อแก้ปัญหาอันยากลำบาก และนางก็พบ!
นางได้รับของวิเศษมากมายจากยาย บางชิ้นแปลกประหลาดจนไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร ในคัมภีร์ยายากาหน้าที่ 1,099 มีภาพกล่องเล็กๆ รูปฝ่ามือสองข้างประสานกันอย่างแน่นไขว้เป็นกากบาท ด้านหลังมีปีกเล็กๆ และใต้ภาพมีคาถาในภาษาโบราณ แม่มดจำกล่องเงินใบนั้นได้ แต่ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงมีปีก
ปรากฏว่ากล่องนั้นบินได้ และสามารถย้ายสิ่งของเล็กๆ ไปยังที่ใดก็ได้ในพริบตา เพียงแค่บอกภารกิจและคาถาเข้าไปในกล่องที่เปิดอยู่
แม่มดไปยังห้องพิเศษที่เก็บของวิเศษ พบกล่องบินนั้น และสั่งให้มันย้ายยุงไปยังเกาะบูยัน ส่วนกวิดอนนั้นแม้แต่จะเข้าใจอะไรก็ยังไม่ทัน หลังจากที่เขาต่อยป้าที่ตาข้างหนึ่งแล้ว เขาก็ตกอยู่ในความมืดชั่วขณะ และในพริบตาก็อยู่บนเกาะของเขาแล้ว
เจ้าหญิงหงส์รออยู่ที่นั่น เจ้าชายเดินทางไปมาระหว่างพระราชาซัลตันกับเมืองของตนสามครั้ง เขาล่องเรือกับอดีตโจรสลัดสามครั้ง แต่ละครั้งโจรสลัดแต่งกายต่างกันไปและตามคำสั่งของแม่มดก็เปลี่ยนขนาดและสีของเคราของตน จึงดูใหม่ทุกครั้ง
ทั้งพระราชาซัลตันและเจ้าชายกวิดอนไม่มีใครรู้เลยว่าเป็นคนเดียวกัน
พระราชาแห่งท้องทะเลปล่อยโจรสลัดขึ้นฝั่ง เพราะพวกเขาทำภารกิจสำเร็จอย่างซื่อสัตย์ และยังเลิกเป็นโจรสลัดด้วย ใครเล่าจะอยากจมอยู่ในน้ำที่ก้นทะเลลึกเมื่อสามารถหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์ได้เต็มปอด และยังหาเงินอย่างสุจริตจากการค้าขายได้อีก!
ทุกอย่างคลี่คลายลงในที่สุด ไม่นานก็ไม่นานนัก
พระราชาแห่งท้องทะเลยอมรับว่าลูกสาวบุญธรรมเติบโตขึ้นแล้ว และนางได้พบเส้นทางชีวิตของตนบนพื้นดิน
เจ้าหญิงหงส์ดังที่เคยให้คำมั่นไว้ ไปเยี่ยมบิดา แม่มด พี่ชาย และเชอร์โนมอร์ทุกสัปดาห์ แม้นางจะได้เห็นพี่ชายและลุงทุกวันตามกำแพงเมืองของนาง แต่นางก็ไม่สามารถพูดคุยหรือเล่นสนุกกับพวกเขาได้ นั่นต่างหากที่ไม่เหมือนกับในพระราชวังของพระราชาแห่งท้องทะเล!
นิทานเรื่องนี้จึงจบลงตรงนี้ ใครอ่านมาจนจบก็ถือว่าเป็นคนเก่ง!