บนเกาะเล็กน้อยไม่ไกลจากออสเตรเลีย ในป่าแห่งนี้ สัตว์เด็กๆ ได้ฟักตัวออกมาจากไข่ แต่ละตัวอยู่ในรังของตัวเอง ตัวหนึ่งเกิดมาจากแม่ไดโนเสาร์ และอีกตัวหนึ่งเกิดมาจากแม่เป็ดจงอาง
เมื่อลูกน้อยแข็งแรงขึ้นเล็กน้อย พวกมันอยากรู้ว่ามีอะไรที่น่าสนใจอยู่รอบๆ ตัว วันหนึ่ง แม่ของพวกมันออกไปหาอาหาร และลูกน้อยจึงตัดสินใจออกไปสำรวจ
ไดโนเสาร์เล็กน้อยคลานออกมาจากบ้านของตัวเอง ตอนแรกมันกลัวที่จะเดินไกลออกไป แต่แล้วมันก็ได้ยินเสียงนกร้องเพลง ทำให้มันสงบลงและเดินหน้าไปด้วยความกล้าหาญ
ทุกสิ่งรอบตัวมันทำให้มันยินดี จนกว่ามันจะตระหนักว่าตัวเองหลงทาง ไดโนเสาร์เล็กน้อยรู้สึกกลัว อยากจะร้องไห้ แต่มันคิดว่า "ฉันไม่ควรร้องไห้ ฉันใหญ่เพียงนี้แล้ว ถ้าใครเห็นหรือได้ยิน พวกเขาจะหัวเราะเยาะฉัน"
มันนั่งลงข้างใหญ่ของเฟิร์นและเริ่มคิดว่าจะทำอะไรต่อไป
เป็ดจงอางก็สนุกกับธรรมชาติของป่าเช่นกัน แต่หลังจากนั้นไม่นาน มันก็ตระหนักว่าหาทางกลับไปยังรังไม่ได้ มันหยุดอยู่ใต้เฟิร์นสูงและร้องไห้
แม่ค่ะ แม่ค่ะ คุณอยู่ที่ไหน ฉันอยากกลับบ้าน
ไดโนเสาร์เล็กน้อยหันไปมองและเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกๆ มันตัดสินใจเดินเข้าไปหา
คุณเป็นใครกัน ทำไมถึงร้องไห้ ― ไดโนเสาร์เล็กน้อยถาม
ฉันคือเป็ดจงอาง ฉันเพิ่งฟักตัวออกมาจากไข่ ฉันตัดสินใจออกไปเดินเล่นและหลงทาง ― เป็ดจงอางพูดพร่ำน้ำตา ― แล้วคุณล่ะ
ฉันคือไดโนเสาร์เล็กน้อย ฉันก็เพิ่งฟักตัวออกมาและหลงทางเช่นกัน ― ไดโนเสาร์เล็กน้อยตอบ ― ทำไมคุณถึงร้องไห้ดังขนาดนี้ ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากฉัน ต้องสงบลงสิ
ฉันจะไม่ร้องไห้ได้ไง ฉันหลงบ้านและแม่ของฉัน ฉันเล็กน้อย ฉันกลัวทุกอย่าง ― และเป็ดจงอางก็ร้องไห้ดังขึ้นไปอีก
ให้ฉันบรรทุกคุณบนหลังของฉัน ฉันสูงเพียงนี้ บางทีคุณอาจเห็นบ้านของคุณ ― ไดโนเสาร์เล็กน้อยตัดสินใจปลอบประโลมเพื่อนตัวน้อยใจ
เป็ดจงอางไม่ลังเลเลยจึงปีนขึ้นไปบนหลังของไดโนเสาร์เล็กน้อยโดยใช้หางและนั่งสบาย ลูกน้อยทั้งสองเดินเล่นในป่าเป็นเวลานาน พวกมันชื่นชมดอกไม้ เถาวัลย์ และเสียงนกร้องเพลง ทันใดนั้น เป็ดจงอางก็ร้องเสียงดีใจ
บ้าน บ้านของฉัน ฉันเห็นมันแล้ว มันอยู่ข้างหน้า
ไดโนเสาร์เล็กน้อยเร่งก้าวไปข้างหน้า แต่มันคิดว่า "น่าเสียดาย ที่บ้านของมันพบแล้ว มันดีจังเลยที่เราได้เดินเล่นด้วยกัน และไม่น่ากลัวเลย"
เมื่อลูกน้อยทั้งสองเข้าใกล้มากขึ้น พวกมันก็ประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น แม่ของพวกมันนั่งอยู่ด้วยกัน
พวกคุณไปไหนมา ลูกน้อยตัวซน ฉันจะหาพวกคุณได้ที่ไหน จะไม่ถูกจระเข้กินหรือนะ ― แม่ของพวกมันร้องไห้
ไม่ ไม่ ― ลูกน้อยทั้งสองร้องเรียก ― เราไม่ถูกจระเข้กิน เราอยู่ที่นี่
แม่ของพวกมันกอดลูกน้อยของตัวเอง ตำหนิเล็กน้อย แต่ยินดีมากที่ได้พบ
พวกคุณไปไหนมา
เราแค่เดินเล่นและรู้จักป่า ― เป็ดจงอางพูดอย่างกล้าหาญ ลืมความกลัวของตัวเองไปเสียแล้ว ― แต่เราจะไม่ไปอีกคนเดียว เราสัญญา
ปรากฏว่าไดโนเสาร์เล็กน้อยและเป็ดจงอางอาศัยอยู่ใกล้เคียงกัน เมื่อถึงเวลาที่จะกลับบ้าน เป็ดจงอางบอกไดโนเสาร์เล็กน้อย "ให้เราเป็นเพื่อนกันเถอะ คุณกล้าหาญมาก คุณเป็นเพื่อนแท้"
ไดโนเสาร์เล็กน้อยรู้สึกยินดีมากที่ได้ยินคำพูดเช่นนี้ และมันตัดสินใจว่าจะไม่กลัวอีกต่อไป และจะช่วยเหลือตัวน้อยเสมอ เพราะมันกล้าหาญ
หลังจากการเดินเล่านี้ ลูกน้อยทั้งสองกลายเป็นเพื่อนสนิท พวกมันมักจะเล่นด้วยกัน แต่พวกมันไม่ไปไกลอีกต่อไป เพื่อไม่ให้แม่ของพวกมันเสียใจ
