เรื่องราวนี้เกิดขึ้นในวงออร์เคสตราแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเครื่องดนตรีที่ยอดเยี่ยมมากมายเล่นอยู่ เปียโนเก่าแก่คือผู้นำ ได้ร่วมแสดงผลงานมากมายกับนักดนตรี มันยืนอยู่ตรงกลางเวทีเสมอ
ไวโอลินหนุ่มสาวที่ยืนเป็นคู่กับเปียโนฝันว่าจะร้องเพลงเหมือนเพื่อนสูงวัยของเธอ เพราะเมโลดี้ของเปียโนสัมผัสใจผู้ฟังในวิธีที่พิเศษเสมอ
ไวโอลินเศร้าใจมากเพราะเรื่องนี้ และมักจะทำให้นักไวโอลินหนุ่มสาวเช่นตัวเธอเองผิดหวังในการซ้อมโดยขาดสายที่ขาด วันหนึ่ง หลังจากทำให้สายขาดอีกครั้ง เธอร้องไห้อย่างขมขื่น
ทำไมฉันจึงไม่สามารถเล่นได้เหมือนเปียโน ทำให้ผู้ชื่นชอบดนตรีที่ยากจะพอใจแม้แต่ประหลาดใจ! มันยืนอย่างภาคภูมิใจท่ามกลางเครื่องดนตรี แต่ฉันเป็นเพียงหนึ่งในไวโอลินมากมายของวงออร์เคสตรา ฉันจะไม่มีวันได้เล่นดนตรีวิเศษเช่นนั้น…
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อัลโตซึ่งเล่นอยู่ในเงามืดของเปียโน ไวโอลิน และเครื่องดนตรีอื่นๆ เคยประหลาดใจ
ไวโอลินไม่จำเป็นต้องร้องเพลงเหมือนเปียโน ― เขากล่าว ― ไวโอลินสามารถหลงใหลได้ด้วยเพลงของตัวเอง เครื่องดนตรีแต่ละชิ้นมีความสำคัญ และไวโอลินแต่ละตัวในวงออร์เคสตราเป็นเอกลักษณ์ในเสียงและไม่ซ้ำใครเลย
แต่ใครจะจำเพลงของฉันได้? ส่วนเปียโนทุกคนจะจำได้! มันไม่ดีงามหรือ? นั่นหมายความว่ามันพิเศษ แต่เราเป็นเพียงหนึ่งในเครื่องดนตรีหลายร้อยชิ้น ― ไวโอลินตอบ
ใช่ บางทีเราอาจเป็นหนึ่งในหลายๆ คน ― อัลโตพูดอย่างครุ่นคิด ― แต่ย่อมจะมีจิตใจที่เพลงของเราจะกลายเป็นที่โปรดปรานที่สุด และเพื่อเรา คนคนนั้นจะมาฟังคอนเสิร์ต จงเป็นตัวของตัวเอง อย่าพยายามร้องเพลงที่ไม่ได้มอบให้คุณ อย่าทำให้นักดนตรีหนุ่มสาวที่เล่นด้วยความช่วยเหลือของคุณผิดหวัง
ฉันอยากจะแซงเปียโนในวันนี้มากเพียงใด แต่สายของฉันขาด ก็ได้ คอนเสิร์ตที่ยอดเยี่ยมให้เรา อัลโต ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน อ๊ะ ถ้าฉันได้ร้องเพลงแม้แต่ครั้งเดียว ― ไวโอลินสะอึกน้ำตา
คอนเสิร์ตที่ยอดเยี่ยม! อย่าเศร้า สายของคุณ maestro หนุ่มสาวจะแทนที่ เพียงแต่เชื่อ: จะมาถึงชั่วโมงดาวของเราด้วย สิ่งสำคัญคือการร้องเพลงเหมือนที่เราร้องเพลง ― อัลโตให้กำลังใจเพื่อน
หลังจากเปลี่ยนสายของเครื่องดนตรีที่รักของเขา นักไวโอลินหนุ่มสาวก้าวขึ้นเวที เปียโนเก่าเริ่มเล่น อัลโตดังขึ้น ถึงเวลาของไวโอลิน แต่เธออยากจะเล่นได้ดีกว่าคนอื่นมากจนสายของเธอขาดอีกครั้งจากเมโลดี้ที่หนักเกินไป และจากนั้นห้องแสดงงานก็หยุดนิ่ง
อีกหนึ่งนาที อีกหนึ่งนาที และไวโอลินของฉันจะร้องเพลงอีกครั้ง มันจะร้องเพลงในลักษณะที่ไวโอลินตัวใดไม่เคยร้องมาก่อน อย่าตำหนิมันเพราะความปรารถนาที่จะฝัน มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในทั้งหมด ― นักดนตรีกระซิบด้วยเสียงสั่น
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ไวโอลินเล่นเมโลดี้ที่คุ้นเคยในลักษณะที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน มันเล่นได้อย่างสวยงาม โดยไม่ต้องการทำให้ maestro ของเธอผิดหวัง ห้องแสดงงานปรบมือให้เธออย่างนาน และดวงตาของศิลปินหนุ่มสาวส่องประกาย เพราะเขาเชื่อในไวโอลิน และสำหรับเขาไม่มีเครื่องดนตรีที่ดีกว่าในโลกทั้งใบ
คอนเสิร์ตจบลง และทุกคนกลับไปยังที่ของตัวเอง
คุณพูดถูก เพื่อนรักอัลโต ― ไวโอลินกล่าว ― วันนี้ทุกคนได้ยินและรักฉันเพราะฉันเป็นตัวของตัวเอง เราดีเมื่อเราร้องเพลงของตัวเองและไม่พยายามไปหาสิ่งที่แปลกแยกจากเรา ฉันโง่เขลาแค่ไหนที่คิดว่าเพลงของคนอื่นจะนำความสำเร็จมาให้ฉัน ฉันขาดสายของฉันเพื่อเหตุผลที่ไม่มีเหตุผล ฉันชอบเสียงของเปียโน แต่ฉันลืมไปว่าไวโอลินร้องเพลงได้สวยงามเช่นกัน การเป็นไวโอลินคือความสุขที่ยิ่งใหญ่!
ใช่ เพลงของคุณวันนี้ยอดเยี่ยมกว่าที่เคย โปรยกำลังใจ ไวโอลิน! ― อัลโตตอบ ในแต่ละสายของมันร้องเพลงความสุขที่จริงใจสำหรับเพื่อน
อัลโตและไวโอลินเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี เล่นคอนเสิร์ตมากมาย ไวโอลินส่องแสง และมีคนมากขึ้นเรื่อยๆ มาฟังเธอ เธอเริ่มเล่นโซโลในผลงานที่สวยงาม และตอนนี้เธอชอบวิธีที่พวกมันดังขึ้นในการเล่นคู่กับเปียโนที่ยืนอย่างภาคภูมิใจท่ามกลางเครื่องดนตรีอื่นๆ
หากคุณฟังอย่างใจจริง คุณจะได้ยินดนตรีเอกลักษณ์ของจิตใจของแต่ละคน เหมือนเครื่องดนตรีที่แตกต่างกัน เมโลดี้ของเราดังขึ้นอย่างสวยงาม แต่ไม่ว่าคุณจะพยายามอย่างไร พวกมันจะไม่เล่นได้อีกวิธีหนึ่ง ดังนั้นจึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องร้องเพลงของตัวเอง นี่คือความมหัศจรรย์พิเศษ เพื่อนหนุ่มสาวของฉัน
