ในเมืองเหนือที่สวยงามแห่งหนึ่ง มีต้นเมเปิลอยู่ที่นั่น
มันจำไม่ได้ว่ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร มักจะมีคนพูดว่า ที่ไหนเกิดมา ที่นั่นก็มีประโยชน์
ต้นเมเปิลยืนอยู่ โดยกางกิ่งก้านออกมาอย่างกว้างขวาง และสังเกตการณ์ชีวิตรอบข้าง บางครั้งนกกระจอกจะหลบภัยจากฝนและลมในมงกุฎของมัน บางครั้งเด็กๆ ที่กลับมาจากโรงเรียนก็หยุดมาคุยกันใกล้ๆ
คู่รักที่หลงรักกันชอบฝันในเงาของมันในช่วงฤดูร้อน
ต้นเมเปิลก็อยู่แบบนี้ไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งมีชายชราผมขาวเคราะห์มาอยู่ในบ้านข้างๆ ต้นเมเปิลมองเห็นเขาบ่อยครั้ง ชายชรามีดวงตาที่เศร้า แต่มีหัวใจที่ดี
วันหนึ่ง ชายชราหยุดอยู่ใกล้ต้นเมเปิล ต้นเมเปิลเสียงกรุ่มกริ่มของใบไม้:
ชายชรา ฉันรู้จักเธอมานาน เธอเดียวดายและฉันเดียวดาย มาเศร้าใจด้วยกันเถิด
ทำไมต้องเศร้า มาสนุกสนานกับแต่ละวันเถิด ดูสิ มีปาฏิหาริย์มากมายรอบตัวเรา
และจริงๆ แล้ว ต้นเมเปิลเริ่มสังเกตว่าดวงอาทิตย์ส่องแสงอย่างพิเศษ ด้วยความรัก คนต่างๆ มาอยู่ใต้กิ่งก้านของต้นไม้ โดยแบ่งปันจิตสำนึกที่ดีและความรู้สึกที่จริงใจ
วันหนึ่ง ในฤดูใบไม้ร่วงที่ทองคำ เด็กหญิงตัวเล็กๆ นักเรียนชั้นหนึ่ง เดินเข้ามาหาต้นเมเปิล ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอเก็บใบไม้หลากสีของมันมาเป็นช่อดอกไม้ที่สวยงาม ลูบมันด้วยความรัก แล้ววิ่งไปเสีย
"ปู่ค่ะ ดูสิ! นี่คือเพื่อนของฉัน พวกเขาเป็นจริง สวยงาม" เด็กหญิงร้องเรียกปู่ตั้งแต่หน้าประตู ใบไม้หลากสีของต้นเมเปิลกางออกเหมือนพัดหน้าปู่ด้วยความงามที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ต้นเมเปิลที่ดี มีความเมตตามากมายจากมัน" ปู่คิดในใจ
วันรุ่งขึ้น ต้นเมเปิลถูกตัดลง และความว่างเปล่าก็เกิดขึ้นในจิตใจของชายชรา นกกระจอกไม่ร้องเรียกอย่างสดใสอีกต่อไป และดวงอาทิตย์ก็หยุดให้ความอบอุ่น
ฤดูหนาวมาถึง หนาวเย็นและเต็มไปด้วยพลุแสงของปีใหม่
ชายชราใช้ชีวิตผ่านมันด้วยหัวใจที่เปิดกว้างและความเศร้าที่เงียบสงบ
ฤดูหนาวผ่านไป และฤดูใบไม้ผลิที่แดงแจ้งมาแทนที่
ดวงอาทิตย์เดือนพฤษภาคมอบอุ่นชีวิตรอบข้างอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นตื่นขึ้นทั่วไป
วันหนึ่ง หลานสาวของชายชราวิ่งเข้ามาหาเขาผ่านประตูที่เปิดกว้าง: "ปู่ค่ะ ที่โคนต้นเมเปิลมีกิ่งและใบไม้ขึ้นมา ปาฏิหาริย์! ปาฏิหาริย์จริงๆ!"
ชายชราหัวเราะออกมา และโลกก็ตอบสนองเขาด้วยเสียงหัวเราะที่ดี ถึงเวลาที่จะสนุกสนานกับแต่ละวันอีกครั้ง
