ทุกอย่างเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ฉันเกิด แม่หมาเลียหัวและหลังของฉัน แล้ววางฉันไว้ข้างตัว กลิ่นแรกในชีวิตที่ฉันได้สัมผัสคือกลิ่นของแม่ และรสชาติแรกที่ฉันรู้จักคือรสของนมอุ่นๆ หวานๆ
ราวๆ วันที่เก้า ― ตามที่แม่เล่าให้ฟังในภายหลัง ― ฉันเริ่มได้ยินเสียงบ้างแล้ว และหลังจากเกิดได้สองสัปดาห์ ฉันก็ลืมตาข้างขวาได้ ส่วนตาซ้ายตามมาอีกสองสามวันถัดมา ตอนนั้นฉันแทบแยกแสงจากเงาไม่ออก และอีกสี่สัปดาห์ต่อมา ฉันจึงเริ่มแยกสีและรูปร่างของสิ่งต่างๆ ได้
ตอนนั้นเองที่ความรู้สึกใหม่ตื่นขึ้นในตัวฉัน ความรู้สึกที่คนเรียกว่าความอยากรู้อยากเห็น ตอนที่ฉันยังเป็นลูกหมาอยู่ มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นซึ่งส่งผลต่อชีวิตของฉัน และทำให้ฉันสนใจวิทยาศาสตร์
ฉันอาศัยอยู่กับศาสตราจารย์อีวาน เปโตรวิช วันหนึ่งลูกสาวของท่าน วีรูชา เป่าฟองสบู่ เธอจุ่มหลอดฟางยาวบางเหมือนเข็มลงในหลอดเล็กๆ ที่มีน้ำสบู่ แล้วเป่าออกมาเป็นฟอง ฟองแรกๆ เล็กเท่าจมูกฉัน แล้วก็ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนไม่ใช่แค่ฟอง แต่เป็นฟองยักษ์!
แล้วเด็กหญิงก็สะบัดหลอดฟางเหมือนไม้วิเศษ ฟองนั้นก็ลอยไปตามลม มุ่งไปทางต้นเบิร์ชใหญ่เท่าบ้าน แสงแดดเต้นระยิบอยู่บนผิวใสของฟอง และมองทะลุฟองไปเห็นได้ทุกอย่าง ตรงนั้นเองที่ฉันสังเกตเห็นบางอย่างแปลกๆ มันไม่ได้มีสีเดียว แต่มีหลายสี นับได้เจ็ดสี สีเหล่านั้นไหลเปลี่ยนกลมกลืนกันบนผิวใสของฟอง งดงามจนฉันตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นฉันก็พยายามคว้าความงามนั้นไว้ เพื่อจะเอาไปให้แม่ดู
ฉันย่อขาหน้า กระดิกหาง และพื้นดินเหมือนจะส่งแรงให้ฉันกระโดดขึ้นไป ฉันไม่เคยกระโดดสูงขนาดนั้นมาก่อนในชีวิต ฉันเตรียมตัวจะสัมผัสสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้จัก กัดฟันแน่น เพื่อจะคาบความงามที่ไม่รู้จักไปให้แม่ที่รัก แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมีเพียงรสขมๆ ของสบู่บนลิ้นและบนจมูกที่ไวของฉัน พร้อมกับเสียงหัวเราะของเด็กหญิง
ฉันเห่าออกมา ทำให้เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กดังขึ้นอีก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้ง แต่ความงามหลายสีนั้นก็หลุดลอยไปเรื่อยๆ ไม่เคยได้มาอยู่ในมือฉัน พูดให้ถูกคือ ไม่เคยได้มาอยู่ในปากฉัน
ศาสตราจารย์เดินมาดูเมื่อได้ยินเสียงเห่าของฉัน ท่านลูบเคราแล้วนั่งลงบนขั้นบันได ให้ลูกสาวนั่งบนตัก และหัวเราะก่อนจะเริ่มเล่าว่า
คงเป็นเพราะทอบิสเห็นสายรุ้งแน่ๆ เลยอยากคว้ามันไว้
คุณพ่อ! สายรุ้งคืออะไรคะ?
ศาสตราจารย์ครุ่นคิดเพียงครู่เดียว แล้วหันมามองฉัน
ฟังนะ บางทีเจ้าอาจจะได้ใช้ประโยชน์จากมัน
จากนั้นท่านก็หันไปหาเด็กหญิง ฉันเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงที่เท้าของท่าน
สายรุ้งคือการหักเหและสะท้อนของแสงในหยดน้ำเล็กๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ เล็กเท่าเมล็ดฝิ่น เรื่องมีอยู่ว่า แสงสีขาวประกอบด้วยสีต่างๆ ― คือสีของสายรุ้ง สีเหล่านั้นเคลื่อนที่ไปด้วยกัน แต่เมื่อมีหยดน้ำขวางทางอยู่ สีก็แยกออกจากกัน และกลายเป็นลำแสงเจ็ดสาย เหมือนหยดน้ำนั้นทำให้มันทะเลาะกัน ถ้ามีลำแสงเหล่านี้มากพอ ก็จะกลายเป็นสายรุ้งใหญ่และสวยงาม เช่นหลังฝนตกนั่นเอง
ฉันตั้งใจฟังและเมื่อท่านพูดจบ ฉันก็เห่าเบาๆ เพื่อบอกว่าเข้าใจและจำได้แล้ว หลังจากนั้นฉันก็วิ่งไปทั่วสวนผักและสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ของบ้านพักตากอากาศ ที่ศาสตราจารย์พาครอบครัวมาพักในฤดูร้อน และแน่นอนว่าเขาพาฉันมาด้วย
บ้านพักตากอากาศนั้นกว้างใหญ่มาก แต่บางทีมันอาจดูใหญ่เพราะตัวฉันยังเล็กก็ได้ ขณะที่วิ่งอยู่ ฉันก็เจอกับสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง มันตัวเล็ก สีดำ มีหนามยาวและมีแถวจุดขาวเรียงไปตามลำตัว มันกำลังคลานอยู่บนใบตำแย สิ่งแปลกหน้าบนใบตำแยที่แสบร้อนแบบนี้ ไม่ควรไปยุ่งด้วยแน่ๆ!
ฉันคำราม สัตว์ประหลาดตัวนั้นหยุดนิ่ง มันหดขาสีส้มเล็กๆ เข้าไปใต้ตัวและเกือบจะม้วนตัวเป็นวงกลม ฉันเงียบลง อีกสองสามนาทีต่อมามันก็คลานต่อไปอย่างช้าๆ ค่อยๆ ขยับขาเล็กจิ๋วของมันไปทีละก้าว ฉันรู้สึกกลัว แต่ตัดสินใจไม่วิ่งหนี แต่จะติดตามสัตว์ประหลาดตัวนั้นไป
สัตว์ร้ายตัวนี้ไม่ได้แค่เดินไปเฉยๆ แต่มันกินใบไม้ กินอย่างตะกละ ตั้งใจ และกินเยอะมาก มันยังคงคลานช้าๆ ข้ามลำต้นไปเหมือนเต่า แล้วสักพักมันก็ม้วนตัวกลายเป็นอะไรบางอย่างแปลกๆ เป็นถุงเล็กๆ ก้อนสีเขียวห้อยอยู่บนลำต้นและนิ่งเงียบไป ฉันเอาจมูกดุนมัน มันไม่ขยับ มันไม่มีชีวิต เพียงแค่แกว่งไปมาเล็กน้อยเมื่อถูกฉันชน ฉันตัดสินใจไม่ลองดีกับสิ่งนี้ จึงวิ่งหนีไปไกลๆ และลืมมันไปจนหมดภายในครึ่งชั่วโมง
สองสามวันต่อมา ฉันกลับมาที่เดิมโดยบังเอิญ และเห็นว่าดักแด้ (แม่เล่าให้ฟังว่าเรียกอย่างนี้) เปลี่ยนเป็นสีคล้ำและนุ่มขึ้น ฉันเข้าไปดมมัน และพบว่าสิ่งลึกลับนี้ไม่มีกลิ่นเลย