โอ้ นาฬิกาหยุดนิ่งอีกแล้ว และเวลาก็หยุดลง!
ในช่วงเวลาเหล่านั้น ลิซาเสียวใจอย่างเจ็บปวด และเพื่อไม่ให้ตัวเองหมดหวัง เด็กหญิงจึงพูดคุยกับนาฬิกา:
เพื่อนๆ ในสนามเด็กเล่นสนุกสนานมากเลย พวกเขาเล่นเกมต่างๆ เด็กชายคนในกองทรายสร้างบ้านเรือนและโรงจอดรถ พร้อมสถานีบริการน้ำมัน เด็กหญิงเดินเป็นกลุ่มพกกระเป๋าเล็กๆ ที่เก็บสิ่งของลับๆ มากมาย พวกเขาคิดค้นความลับเหล่านี้ขึ้นมาเอง แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่เคยบอกให้ฉันรู้? ทำไมล่ะ?
เด็กหญิงเช็ดน้ำตาและถอนหายใจ
บูม!
ลิซาตกใจและสั่นไหว เสียงดังนี้มาจากนาฬิกา
บูม! — เสียงดังขึ้นอีก — บูม-เดม ฉันรู้จักกัน ฉันคือเข็มนาฬิกา!
และจากนาฬิกาออกมาหญิงสาวเล็กน้อยที่สวยงาม
จากความคิดเศร้าๆ ของเธอ ขาของฉันจึงหนักขึ้น และฉันไม่สามารถเดินได้ ทำไมเธอถึงร้องไห้?
ไม่มีใครเป็นเพื่อนของฉัน — ลิซาถอนหายใจ — พวกเขาคิดว่าฉันน่าเบื่อ
แล้วเธอล่ะ คิดว่าพวกเขาน่าสนใจหรือไม่?
ไม่
เธอตอบคำถามของตัวเองแล้ว ซึ่งหมายความว่าเธอต้องหยุดเศร้า หยุดทรมานตัวเอง และค้นหาเพื่อนและกิจกรรมที่สอดคล้องกับความสนใจของเธอ
ความสนใจแบบไหน?
โอ้ ชีวิตไม่ได้มีเฉพาะในสนามเด็กเล่นของเธอเท่านั้น เด็กหญิง เปิดตาให้กว้างขึ้น และมาไปรู้จักโลกอันกว้างใหญ่กันเถิด มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ลึกลับนี้ เธอเห็นอะไร?
นกสวยงามหลากหลายชนิด!
ลงไปในมหาสมุทร มีอะไรที่นี่?
ปลาที่น่าอัศจรรย์!
และตอนนี้เราอยู่ในป่า ที่ลำธาร ในทะเลทราย บนแผ่นน้ำแข็ง
ลิซาหายใจไม่ออกจากการค้นพบต่างๆ รอบตัวเธอทุกอย่างดูน่าสนใจมากจนเธออยากจะอยู่ในที่เดียวนานขึ้น และค้นหาความลับที่แท้จริงของธรรมชาติ
แต่ในที่สุด เด็กหญิงก็กลับมาอยู่ในห้องนั่งเล่น บนผนังนาฬิกาเดินเงียบๆ และหน้าเธอมีหนังสือเปิดอยู่ที่มีภาพสดใสของประเทศต่างๆ ในโลก
ขอบคุณ เข็มนาฬิกา — ลิซากระซิบ — ฉันเข้าใจแล้ว
