วันหนึ่ง สุนัขชื่อบูลลี่กำลังวิ่งไปตามรั้วสูงที่ล้อมรอบสวนสัตว์โลก ทันใดนั้นเขาก็เห็นลูกแมวตัวเล็ก ลูกแมวนั่งอยู่ใต้รั้วและร้องไห้เบาๆ ตั้งแต่เด็ก บูลลี่มักจะไล่ลูกแมวตัวเล็ก บางครั้งกัดหาง บางครั้งไล่ขึ้นต้นไม้ และทุกครั้งที่เจอลูกแมวตัวเล็กๆ ขนปุยๆ เหล่านี้ เขาก็ภูมิใจนึกถึงความสำเร็จของตัวเอง
บูลลี่เดินผ่านลูกแมวที่กำลังร้องไห้และคิดว่าควรจะจับลูกแมวตัวนี้ที่หาง หรือไม่ ลูกแมวตัวนี้เล็กมากจนเกือบจะมองไม่เห็น แต่สำหรับบูลลี่ สิ่งที่สำคัญคือการไล่ล่า เพราะเขาได้ความสุขจากการไล่ลูกแมวตัวน้อยๆ ไปรอบๆ บูลลี่เป็นสุนัขล่าสัตว์ มีพรสวรรค์ด้านการล่าและการหาอาหารมาจากบรรพบุรุษที่กล้าหาญและน่ากลัวของเขา
บูลลี่ตัดสินใจเดินผ่านไป แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้อย่างเศร้าของลูกแมว
ฉันไม่ชอบเห็นน้ำตาของแมว!
บูลลี่คิดในใจ
พวกมันดูน่าสงสารและไร้การป้องกันเมื่อร้องไห้!
บูลลี่จึงตัดสินใจถามลูกแมวว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันถึงนั่งในมุมและร้องไห้อย่างเศร้า
สวัสดีน้อย! คุณชื่ออะไร?
บูลลี่ถามลูกแมว
ฉันชื่อจิ้งจอก!
ลูกแมวเมียวเบาๆ
ทำไมคุณถึงนั่งที่นี่และร้องไห้? เกิดอะไรขึ้น?
บูลลี่ถาม
ฉันหลงทาง และไม่รู้ว่าจะกลับบ้านได้อย่างไร
ลูกแมวตอบ
หลงทางเหรอ! ไม่เป็นไร เราจะหาแม่ของคุณได้ เพียงแค่อย่าร้องไห้ นอกจากนั้นฉันก็จะร้องไห้ด้วย บอกฉันสิว่าคุณและแม่ของคุณอาศัยอยู่ที่ไหน?
บูลลี่ถาม
เราอาศัยอยู่ในสวนสัตว์โลก ฉันเพิ่งออกมาเดินเล่นสักครู่แล้วก็หลงทาง
จิ้งจอกตอบอย่างเศร้า
ดูสิ ทุกอย่างไม่ได้แย่ขนาดนั้น เรารู้แล้วว่าคุณอาศัยอยู่ที่ไหน มาเรากันหาแม่ของคุณกันเถอะ?
บูลลี่เสนอ
จิ้งจอกพยักหน้าและเช็ดน้ำตา จากนั้นบูลลี่กับลูกแมวก็ออกไปค้นหา พวกเขาเดินผ่านพุ่มไม้และในที่สุดก็มาถึงประตูใหญ่ของสวนสัตว์โลก
แม่ของคุณดูเหมือนอะไร? มีสัตว์มากมายที่นี่ การเดาว่าใครคือแม่ของคุณจะไม่ง่าย
บูลลี่เริ่มคิด
หลังจากคิดสักครู่ บูลลี่ตัดสินใจเดินไปตามป้ายที่เขียนว่า "แมว"
บูลลี่กับลูกแมวเดินมาถึงกรงแรก มีลิงซ์มองพวกเขาด้วยสายตาที่เข้มข้น
นี่คือแม่ของคุณหรือเปล่า?
บูลลี่ถาม
ไม่หรอก! ตัวนี้มีขนบนหูแต่แม่ของฉันไม่มี
จิ้งจอกตอบอย่างผิดหวัง
ไม่เป็นไร เราจะค้นหาต่อไป!
บูลลี่พูดอย่างมั่นใจ
ในกรงถัดไป บูลลี่กับลูกแมวเจอเสือตัวใหญ่
ดูสิ จิ้งจอก ตัวนี้ดูเหมือนแม่ของคุณ แต่ใหญ่กว่ามาก
บูลลี่พูดอย่างดีใจ
ไม่ใช่หรอก แม่ของฉันไม่มีลายเหมือนแมวตัวใหญ่นี้
จิ้งจอกตอบ
เสียใจจริงๆ ไปต่อกันเถอะ!
บูลลี่ไม่ท้อแท้
ในกรงถัดไป มีเสือดำ
ดูสิ จิ้งจอก ตัวนี้ไม่มีลาย บางทีนี่อาจเป็นแม่ของคุณ?
บูลลี่ถามอย่างหวังใจ
ไม่ใช่หรอก ตัวนี้มีจุดทั่วตัว แม่ของฉันไม่มีจุดแบบนี้
จิ้งจอกร้องไห้อีกครั้ง
เมื่อพวกเขาเดินมาถึงกรงของปูมา ก็ไม่พบแม่ของจิ้งจอกเช่นกัน
ฟังนี่ คุณสามารถอธิบายว่าแม่ของคุณดูเหมือนอะไรได้ไหม?
บูลลี่ถาม
แม่ของฉันสวยที่สุด เธอสีดำทั้งตัว เหมือนกับคืน
จิ้งจอกตอบ
โอ้ ถ้าอย่างนั้นฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
บูลลี่ตะโกน
เธอคือแพนเธอร์! แน่นอน!
บูลลี่กับลูกแมวจึงวิ่งไปค้นหากรงที่มีป้ายว่า "แพนเธอร์"
นี่คือเธอแน่นอน จิ้งจอก!
บูลลี่พูดอย่างเกือบจะดีใจ
ไม่ใช่!
จิ้งจอกผิดหวังมากและเริ่มร้องไห้ หันหน้าออกจากกรง
และทันใดนั้น จิ้งจอกก็ตะโกนออกมา:
นี่คือแม่ของฉัน!
ตามเส้นทางข้างเคียง มีแมวสีดำขนปุยๆ เดินไปอย่างภูมิใจ
นี่เป็นแมวธรรมดาเหรอ!
บูลลี่พูดอย่างประหลาดใจ
นี่ไม่ใช่แมวธรรมดา!
จิ้งจอกโต้แย้ง
นี่คือแม่ที่รักที่สุดของฉัน!
แปลกนะ คุณบอกว่าคุณกับเธออาศัยอยู่ในสวนสัตว์โลก แล้วกรงของคุณอยู่ที่ไหน?
บูลลี่ถามอย่างประหลาดใจ
ใช่ แม่ของฉันอาศัยอยู่ในสวนสัตว์โลก แต่ไม่ได้อยู่ในกรง แต่อยู่ในห้องของผู้อำนวยการ
บูลลี่ประหลาดใจมากขึ้นไปอีก
จิ้งจอกเดินเข้าไปหาบูลลี่ และเลียจมูกของบูลลี่ด้วยลิ้นอุ่นๆ ชื้นๆ
ขอบคุณมากเลย บูลลี่! ตอนนี้คุณคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน! ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงหายไปแล้ว!
จิ้งจอกเมียวอย่างจริงใจ
จิ้งจอกกระโดดขึ้นและวิ่งไปหาแม่ของเขา บูลลี่มองตามและคิดว่า "ข่าวสารใหม่เลยนี่! เมื่อวานฉันยังไล่ลูกแมวไปทั่วเมือง ทำให้มันกลัวและดึงหาง แต่วันนี้ฉันกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของลูกแมว! ที่จริงแล้วมันดีจริงๆ ที่ลูกแมวตัวเล็กหูตั้งนี้หาแม่ของมันได้และพวกเขาอยู่ด้วยกัน ฉันต้องไปเยี่ยมพวกเขา เพราะเราเป็นเพื่อนที่แท้จริงแล้ว!"
