สุขาริก นักเดินทาง

เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงปลายฤดูร้อน เมื่อใบไม้บนต้นไม้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ฝนตกบ่อยขึ้น ดวงอาทิตย์ตกเร็วขึ้น และวันต่างๆ ก็ยิ่งสั้นลง

สุขาริกตื่นขึ้นเช่นเช่นไหนในตอนเช้า เหยิดหน้าเล็กๆ สีเทาออกมาจากรูนอน และร้องเสียงแหลม:

อ๊ะ เช่นไหนที่เช้านี้หนาวจัง!

ใช่ลูก ในอีกสองสามวันก็จะเข้าฤดูใบไม้ร่วง

แม่หนูสีเทาถอนใจ

อ๊ะ ฤดูใบไม้ร่วงมาแล้ว แต่ฉันไม่ได้เห็นอะไรที่สวยงามตลอดทั้งฤดูร้อน

สุขาริกพูดด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

เป็นไงได้ลูก ป่าของเราสวยงามมากเลย มีเพื่อนสัตว์ป่าของคุณอยู่ที่นี่ นกร้องเพลงสวยงาม มีผีเสื้อสีสันสดใส บินไปมา มีดอกไม้หอมหลายชนิด และเบอร์รี่หลากหลายชนิดบนทุ่งหญ้า ในไม่ช้าเบอร์รี่จะสุกพร้อมให้แม่อบเค้กเบอร์รี่ที่คุณชอบ!

แม่หนูสีเทาพูดด้วยความประหลาดใจ

ฉันไม่อยากได้เค้กเบอร์รี่! ฉันอยากลองสัปปะรดและมะพร้าว นกกระเรียนที่รู้จักคนหนึ่งเคยบอกฉันว่าในแผ่นดินที่อบอุ่นไกลโพ้นไปบนเกาะในมหาสมุทร มีผลไม้แปลกใหม่เหล่านี้ปลูกอยู่

หนูน้อยโกรธ เขาฟ่อมปาก จนหนวดบนหน้าเขาสั่นไหว!

แม่หนูสีเทาเสียใจ เธอเศร้า ยอมให้หัวลงและฟังการบ่นของสุขาริกต่อไป

ฉันอยากไปเกาะและเห็นว่ามะพร้าวและสัปปะรดปลูกอย่างไร!

เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หนูน้อยเหยียบเท้าสีเทาและรีบวิ่งออกจากรูนอน เขาวิ่งไปตามทางเดินป่าอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็มาถึงลำธารป่า

"ตอนนี้ฉันจะสร้างเรือสำหรับตัวเอง และจะแล่นไปยังแผ่นดินที่อบอุ่น" สุขาริกตัดสินใจอย่างมั่นใจ

เมื่อมองไปรอบๆ เขาพบเปลือกแตงโมบนฝั่งลำธาร และดีใจมากที่พูดว่า:

นี่จะเป็นเรือของฉัน ฉันจะนั่งลงไปและแล่นไปยังแผ่นดินที่อบอุ่นเพื่อดูเกาะในมหาสมุทร

หนูน้อยพูดเพื่อตัวเอง

สุขาริกที่พอใจนั่งลงในเรือเปลือกแตงโมและแล่นไปตามลำธารป่าด้วยความสุข

ไปจากพุ่มไปพุ่ม จากต้นไม้ไปต้นไม้ เรือแล่นไปอย่างรวดเร็ว หนูน้อยฝันไปว่าเรือของเขาจะแล่นไปตามลำธารที่คดเคี่ยวไปยังทะเลสีน้ำเงิน แล้วทะเลจะพัดเขาไปยังมหาสมุทรลึก และในมหาสมุทรมีเกาะรอเขาพร้อมต้นปาล์ม ที่มีมะพร้าวปลูกอยู่

แต่ทันใดนั้น ลมแรงพัดมา เมฆสีเข้มลอยมา และมืดลงทันที พายุหอบหายไป หนูน้อยกลัวมาก เรือของเขาโยกไปมา และจู่ๆ เปลือกแตงโมแตกและแตกออก

หนูน้อยตกลงในน้ำและร้องเรียก:

แม่ค่ะ แม่ค่ะ คุณอยู่ไหน ช่วยฉันด้วย!!!

จู่ๆ เขารู้สึกว่ามีใครสักคนจับเขาในน้ำอย่างชำนาญและลากเขาขึ้นมาบนฝั่ง ปรากฎว่าจิงจอกน้อยชื่อทาราสิก ผู้ช่วยสุขาริก ซึ่งในขณะนั้นกำลังสร้างเขื่อนบนลำธาร และเห็นหนูน้อยแล่นไปบนเปลือกแตงโม

คุณจะไปไหนกันเล่า สุขาริก ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะว่ายน้ำ?

ทาราสิกถาม

ฉันอยากไปยังแผ่นดินที่อบอุ่น เพื่อดูเกาะ ฉันอยากเห็นว่ามะพร้าวและสัปปะรดปลูกอย่างไร ก่อนอื่นต้องแล่นไปตามลำธาร แล้วไปตามทะเลสีน้ำเงิน แล้วไปตามมหาสมุทรลึก

สุขาริกที่เปียกพูดเบาๆ ขณะเขย่าหยดน้ำออกจากขนของเขา

คุณโง่จริงๆ หนูน้อย! คุณจะออกเดินทางไกลแบบนี้บนเปลือกแตงโมได้ไง?

ทาราสิกถาม หนูน้อยลดตาลงและไม่รู้ว่าจะตอบอะไร

แม่ของคุณกำลังเป็นห่วง วิ่งไปทั่วป่า ถามสัตว์ป่าทั้งหมดว่าลูกชายของเธอหายไปไหน

ทาราสิกพูดต่อ

หนูน้อยนึกถึงแม่ที่ใจดี บ้านเล็กๆ ของเขา ที่มีดอกระฆังสีม่วงปลูกอยู่ข้างๆ และแม่คงจุดไฟในเตาแล้ว และอบเค้กเบอร์รี่ที่อร่อย สุขาริกรู้สึกเศร้า เขาเหยิดหัวลงและน้ำตาขมขมไหลลงมาบนพื้น

ฉันอยากกลับไปหาแม่!

สุขาริกร้องไห้

ให้ฉันพาคุณไป ฉันรู้ว่าบ้านของคุณอยู่ไหน

ทาราสิกเสนอ

ไปจากพุ่มไปพุ่ม จากต้นไม้ไปต้นไม้ ในไม่ช้าหนูน้อยก็กลับมาถึงบ้าน แม่ดีใจมากที่ลูกชายกลับมา เธอกอดลูกน้อยของเธอและพูดว่า:

สุขาริก ดีใจจังที่คุณกลับมา และจูบจมูกเล็กๆ ที่เงาวิวของเขา

หนูน้อยกินเค้กเบอร์รี่ที่หอมหลวมชิ้นหนึ่ง นอนลงบนเตียงเล็กๆ ของเขา และหลับสนิทอย่างสุขสันต์ เขาดีใจที่ได้อยู่บ้านกับแม่ที่รักของเขา

และในความฝันของสุขาริก เขาเห็นแผ่นดินที่อบอุ่นไกลโพ้นและเกาะสวรรค์ในมหาสมุทรที่มีต้นปาล์มเขตร้อนที่สวยงาม