มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อดิมาอยู่ในโลกนี้ครั้งหนึ่ง วันหนึ่งเขาเดินทางไปในแดนไกลโพ้นและหลงทาง ดิมาเดินไปมาหลายครั้ง และในที่สุดเขาก็มาถึงทางหนึ่ง
แต่จะไปทางไหนล่ะ ไปทางซ้ายหรือทางขวา
ทางซ้ายนั้นลาดลงไปตลอดเวลา ดิมาไม่รู้ว่ามันเรียกว่าทางแห่งความเท็จ และมันนำคนไปสู่ความอับอายและการถูกลืม ส่วนอีกทางหนึ่ง ทางขวา นั้นลาดขึ้นไปสู่สง่าราศี และเรียกว่าทางแห่งเกียรติยศ
"ฉันควรจะไปทางไหนล่ะ" ดิมาคิดมานานแล้ว จึงตัดสินใจว่า "ทำไมฉันต้องหาความยากลำบากให้ตัวเอง ฉันจะเลือกทางที่ง่ายกว่านี้ดีกว่า"
เขาเริ่มเดินลงเนิน ทางนั้นเรียบและง่ายมาก แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ดี ยิ่งลงไปต่ำเท่าไหร่ รอบตัวก็ยิ่งมืดและน่ากลัวเท่านั้น เงาร้ายเริ่มปรากฏขึ้นตามข้างทาง และมีลมเย็นที่ไม่พึงประสงค์พัดมาจากที่ไหนสักแห่ง
อารมณ์ของเด็กชายกลายเป็นเศร้าหมองและมืดมน แต่เขาไม่อยากจะกลับไป เพราะมันจะเป็นเรื่องยากที่ต้องเดินขึ้นไปตลอดเวลา เขาจึงตัดสินใจที่จะดำเนินการต่อไปจนถึงจุดสิ้นสุด เพื่อดูว่าทางนี้จะนำเขาไปที่ไหน
เขาสะดุดและล้มบ่อยครั้ง ทำให้เขาโกรธและเป็นคนร้ายมากขึ้น ไม่นานมันก็มืดสนิท ดิมาเห็นทางได้ไม่ชัด ตอนนี้เขาเดินช้าๆ และก่อนจะก้าวไปข้างหน้า เขาต้องระวังสัมผัสพื้นด้วยเท้าก่อน และจู่ๆ เท้าของเขาก็รู้สึกถึงความว่างเปล่า ไม่มีอะไรแข็งให้เท้าเหย踏ไปข้างหน้า
ดิมานั่งลง หาหินด้วยมือจากด้านหลัง แล้วโยนมันไปข้างหน้า แต่ไม่ได้ยินเสียงหินกระแทกพื้น เขาโยนหินก้อนใหญ่อีกก้อน แต่ก็เงียบเหมือนเดิม ดูเหมือนว่าหินนั้นตกลงไปในหนองน้ำสีดำที่ไม่มีที่สิ้นสุด ตอนนี้ดิมาจึงตระหนักด้วยความสยองขวัญว่าเขากำลังยืนอยู่ที่ขอบของเหวลึกที่ไม่มีก้น
มันเรียกว่าเหวแห่งการถูกลืม ทุกคนที่ตกลงไปในนั้นจะหายไปตลอดกาล
ดิมารู้สึกตกใจ หันกลับและเดินกลับอย่างรีบเร่ง การเดินขึ้นนั้นยากมาก แต่ดิมารู้แล้วว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น ค่อยๆ มันเริ่มสว่างขึ้น และเขาสามารถมองเห็นทางได้ชัดเจนอีกครั้ง
"มีคนที่ไม่ระวังกี่คนที่เลือกทางง่ายและตายในเหวนี้" ดิมาคิดขณะกลับไป "ฉันโชคดีแค่ไหนที่หยุดทันเวลาและไม่ได้ก้าวสุดท้ายในชีวิตของฉัน"
ดิมาเดินไปนานหรือสั้น และกลับมาถึงจุดที่เขาเริ่มเดินลงมา ตอนนี้เขาไม่ได้คิดอีกต่อไป และเดินต่อไปตามทางที่ลาดขึ้นไป
ยิ่งดิมาปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ แสงก็ยิ่งสว่างขึ้นเท่านั้น น้ำตกส่องแสงแดด นกร้องเพลงอย่างมีความสุข และดิมาไม่เคยเห็นความหลากหลายของสีดอกไม้มากมายเช่นนี้มาก่อน ดูเหมือนว่าทุกสิ่งรอบตัวกำลังมุ่งหน้าไปยังดวงอาทิตย์ และดีใจกับแสงอุ่นของมัน
ใช่ ทางขึ้นนั้นยากกว่า และการปีนขึ้นนั้นเหนื่อย แต่ความงามที่ไม่ซ้ำใครรอบตัวช่วยให้ดิมาลืมความยากลำบากไป ยิ่งทางชันและยากเท่าไหร่ สิ่งรอบตัวก็ยิ่งสวยงามเท่านั้น
แม้แต่ท้องฟ้าและเมฆก็เปลี่ยนสีธรรมชาติของมันเป็นสีรุ้งที่น่าอัศจรรย์ ความงามรอบตัวทำให้หัวใจของดิมาเต็มไปด้วยความสุขและความสุข
และยิ่งดิมาปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งดีขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และใจดีขึ้นเท่านั้น
ในการปีนขึ้นที่ยากและชันนั้น ต้องเอาชนะความกลัวและทำสิ่งกล้าหาญอยู่เสมอ ทางแห่งเกียรติยศนั้นยาก แต่มันนำไปสู่สง่าราศี
จะดีแค่ไหนถ้าทางยากนี้ไม่มีวันจบ" เด็กชายร้องออกมาอย่างดัง และมีความสุข
ไม่มีวันจบ ไม่มีวันจบ ไม่มีวันจบ" เสียงสะท้อนตอบกลับมา
จริงหรือว่าไม่มีวันจบ" ดิมาร้องออกมาอย่างดังอีกครั้ง
ไม่มีวันจบ ไม่มีวันจบ ไม่มีวันจบ" เสียงสะท้อนตอบกลับมาอีกครั้ง
