ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว

ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว ― กาเวียนหนุ่มร้องเสียงดังขณะบินผ่านป่า

แล้วเธอเห็นมันหรือ มันสวยไหม ― นกหัวขวานหนุ่มถาม

ไม่ ฉันไม่ได้เห็นมัน แต่ฉันได้ยินเสียงนกกระจอกเต่าในสวนสาธารณะของเมืองกำลังอาบน้ำในหลุมน้ำและร้องเพลงอย่างสนุกสนาน

สงสัยว่า ฤดูใบไม้ผลิ มันเป็นอย่างไร ― นกกระสาหนุ่มพูดอย่างกระตือรือร้น ― ใครเห็นมันบ้าง

โง่จริง ๆ นกกระสา เธอเห็นมันแล้ว และฉันก็เห็นมันแล้ว ― ป้าองครักษ์ร้องขึ้นจากหลุมต้นโอ๊กเก่า ― และพวกเธอทั้งหมดก็เห็นมันแล้ว

มันอยู่ที่ไหน ― นกหัวขวานและนกกระสาที่นั่งบนกิ่งต้นลิปาถามพร้อมกัน

มันอยู่นี่แหละ

ที่ไหน ― นกทั้งหลายหันหัวมองไปมา

ดูสิ หิมะที่สะสมเป็นกองกลายเป็นสีเทา หิมะละลายและไหลเป็นลำธารไปตามทุ่งหญ้าในป่า บนเนินเขาต่ำ ๆ หญ้าเขียวและดอกไม้แรก ― ดอกไม้ที่ผ่านหิมะ ― กำลังงอกออกมาจากใต้หิมะ ดวงอาทิตย์ส่องแสงสว่างขึ้นและอุ่นโลก ลมหนาวและพายุหิมะหายไป และลมเย็นก็ไม่มีอีกต่อไป ไม่นาน นกจากแดนอบอุ่นก็จะกลับมาในป่าของเรา ต้นไม้จะมีตุ่มเกสรและใบเขียวเล็ก ๆ จะปรากฏออกมา ทั้งหมดนี้คือฤดูใบไม้ผลิ ― ป้าองครักษ์อธิบาย

แล้วมีป่าที่ไม่มีฤดูหนาว ไม่มีหิมะ และไม่มีลมหนาวหรือ ― นกหัวขวานหนุ่มถาม

ใช่ มีป่าแบบนั้น ไกลมากไปทางใต้ ที่ซึ่งอบอุ่นตลอดเวลาและดวงอาทิตย์ส่องแสง ― องครักษ์ฉลาดตอบ ― มีนกมากมายที่กลัวความหนาว พวกมันฤดูหนาวอยู่ทางใต้ และฤดูใบไม้ผลิจึงกลับมาบ้าน และเช่นนี้ทุกปี

และพวกมันอยากจะบินไปมาแบบนั้นหรือ มันคงไกลมากใช่ไหม ― กาเวียนอีกตัวหนึ่ง ― เพื่อนของกาเวียนที่นำข่าวฤดูใบไม้ผลิมา ― ถามองครักษ์

ถ้าพวกมันไม่บินไป พวกมันจะตายจากความหนาวและความหิว ไม่นาน นกกระเรียว นกกระจอกนางแอ่น นกนางแอ่น และนกนางแอ่นจะกลับมา อีกสักครู่ เราจะได้ยินเพลงเช้าของนกนางแอ่น เข้าใจแล้วว่าฤดูใบไม้ผลิคืออะไร ― ป้าองครักษ์ถาม

ใช่ ― นกทั้งหลายร้องพร้อมกัน

ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว ― เสียงร้องอย่างสุขสันต์ดังไปทั่วป่า