ปองตัวขี้เกียจผู้ใจดีกับเจ้าตุ่นน้อยผู้มีเกียรติ
2 961

ปองตัวขี้เกียจผู้ใจดีกับเจ้าตุ่นน้อยผู้มีเกียรติ

ผู้เขียน:
นิทานภาพประกอบสำหรับเด็กวัยเรียนอายุ 7–10 ปี เกี่ยวกับสัตว์แปลกประหลาดที่มีพลังวิเศษ เรื่องราวใหม่ของผู้อาศัยในป่าปุยปุยและการผจญภัยของตัวขี้เกียจ นิทานเรื่องมิตรภาพ ความเอื้อเฟื้อ และเกียรติยศ เด็กๆ จะเข้าใจว่าการช่วยเหลือผู้อื่นและการรักษาคำพูดนั้นสำคัญเพียงใด

ตัวขี้เกียจชื่อปอง ตามมาตรฐานของชาวป่าปุยปุยถือว่าแปลกมาก เขาไม่เคยทำงาน พูดน้อย และนอนเอกเขนกทั้งวันบนลานแดดที่มีหญ้าสีเขียวนุ่มปกคลุม

คนเรียกเขาว่าตัวขี้เกียจเพราะเขาไม่เคยลุกขึ้นยืน ไม่เคยกระโดดหรือวิ่ง มีแต่คลาน กินใบหญ้าและใบไม้ และดื่มน้ำค้างยามเช้า ปองเป็นสัตว์จากอีกฝั่งของเกาะวิเศษที่ชื่อว่าคลาดเคลื่อน ไม่มีใครรู้ว่าเขามาถึงป่าปุยปุยได้อย่างไร แม้แต่ตัวเขาเองก็จำไม่ได้ว่ามาไกลจากบ้านได้อย่างไร

แต่เขาไม่กังวลเรื่องนี้ เขาแทบไม่กังวลกับอะไรเลย มีเพียงฝนที่ทำให้เขาต้องย้ายจากลานแดดไปอยู่ใต้ต้นไม้ที่เขาก็นอนเอกเขนกและเพลิดเพลินกับความเย็นได้เช่นกัน

รูปร่างของปองคล้ายผ้าห่มผืนใหญ่ ร่างกายปกคลุมด้วยขนสีดำที่เป็นประกายสวยงามเมื่อต้องแสง

ชาวบ้านไม่ค่อยชอบตัวขี้เกียจนัก เพราะเขาไม่ทำงาน แต่ก็ไม่มีใครรบกวนเขาเช่นกัน เขาไม่เคยทำร้ายใคร ทุกอย่างคงเป็นไปเช่นนั้น หากไม่เกิดเคราะห์ร้ายขึ้นในวันที่แดดร้อนและแห้งแล้งวันหนึ่ง

ไฟป่าลุกลามขึ้นและหมู่บ้านทั้งหมดถูกเผาวอด ลานแดดของปองก็กลายเป็นจุดดำไหม้ ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่ชาวบ้านไม่มีที่อยู่อีกต่อไป จึงตกลงกันว่าจะเดินทางลงใต้ไปยังปลายสุดของป่าปุยปุยแทน

สำหรับตัวขี้เกียจนี่เป็นข่าวร้าย เพราะสายพันธุ์ของเขาไม่ได้ถูกสร้างมาให้เดินทางไกล

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ปองรู้สึกกลัว เขาคลานไปหาทุกคนในหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้และขอให้พาเขาไปด้วย แต่ทุกคนปฏิเสธ ไม่มีใครอยากแบกภาระเพิ่ม

ปองขอให้พาเขาไปด้วย

ชาวบ้านออกเดินทางจากหมู่บ้านไป ผ่านไปสามวัน ปองหิวมาก แต่คลานไปได้เพียงหนึ่งกิโลเมตรจากลานแดดสีเขียวเดิมของเขา เรี่ยวแรงหมดลง เขาซบลงกับต้นไม้ที่ไหม้เกรียมแล้วร้องไห้ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงใครสักคนร้องไห้อยู่ไม่ไกล

เขาตั้งสติและคลานไปยังทิศที่มาของเสียง เมื่อไปถึง เขาก็เห็นเจ้าตุ่นตัวเล็กนอนติดอยู่ใต้ท่อนไม้ที่กำลังคุอยู่ ปองไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวและรีบเข้าช่วยเหลือ เขายันตัวกับต้นไม้ข้างเคียงแล้วดันท่อนไม้ออกจากตัวตุ่น ทำให้ตุ่นเป็นอิสระ

ปองช่วยเจ้าตุ่นให้พ้นจากกับดัก

ตัวขี้เกียจนอนหงายหอบหายใจแรง เมื่อมีดวงตาเล็กๆ น่ารักและประหลาดใจโผล่ขึ้นมาเหนือหัวของเขา

ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตข้า... ขอโทษนะ ข้าไม่รู้จะเรียกท่านว่าอะไร — เจ้าตุ่นพูดด้วยเสียงเด็ก มันยังไม่ถึงหนึ่งขวบด้วยซ้ำ เป็นเด็กน้อยจริงๆ

เรียกข้าว่าตัวขี้เกียจก็ได้ ทุกคนเรียกข้าแบบนั้น — ปองตอบเบาๆ

ขอบคุณมากนะท่านตัวขี้เกียจ ถ้าไม่ได้ท่านช่วย... — ตุ่นพูดซ้ำ แล้วก็เริ่มพูดรัวและกอดมือไปมา เล่าว่าตัวเองถูกท่อนไม้ทับได้อย่างไร และนั่งมองต้นไม้ที่ค่อยๆ คุไปอย่างไร เขากลัวมากแค่ไหน

แต่แล้วตุ่นก็หยุดกะทันหัน ยกอุ้งเท้าขึ้นและแนะนำตัวสั้นๆ

ข้าชื่อมีมี นี่คือชื่อของข้า ข้าเป็นตุ่น

ยินดีที่ได้รู้จัก มีมี — ปองตอบ

ท่านมาจากไหน ท่านตัวขี้เกียจ ตามธรรมเนียมข้าต้องคารวะบิดามารดาของท่านเพื่อขอบคุณที่ช่วยชีวิต

ข้าไม่รู้จักบิดามารดาของข้าเลย — ปองตอบอย่างเศร้าๆ

แล้วท่านมาจากที่ไหน? — ตุ่นน้อยถามต่อไม่หยุด

ข้าเคยอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ แต่หมู่บ้านของข้าถูกเผาไป ตอนนี้ข้าไม่มีที่จะไปแล้ว — ตัวขี้เกียจพูดเบาลงไปอีก

ไม่ควรเป็นอย่างนี้เลย ท่านช่วยข้าไว้ ดังนั้นตอนนี้ข้าจะช่วยท่าน — มีมีพูดอย่างจริงจัง — เราจะไปหาท่านทำทำ ผู้อาวุโสที่สุดของพวกเรา ท่านรู้คำตอบของทุกคำถาม และท่านจะชี้ทางให้ท่านได้แน่นอน

ปองตกลง เพราะเขาไม่มีทางอื่นให้ไป ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา มีมีและปองก็มาถึงปากอุโมงค์ที่นำไปสู่อาณาจักรใต้ดินของตุ่น

ที่ทางเข้ามีตุ่นทหารยามสวมชุดเกราะโลหะยืนรออยู่ บนหัวของมันมีแว่นตาใหญ่หนาเตอะ ทำให้ดวงตาของมันขยายใหญ่จนดูน่าขัน แต่แว่นนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้มันมองเห็นชัดขึ้นเลย

หยุดนะ! ใครคลานมาน่ะ? — ยามตะโกนและขยับจมูกถี่ๆ ดมกลิ่นในอากาศ

นี่ข้าเอง มีมี — ตุ่นน้อยตอบสั้นๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในอุโมงค์

แล้วข้าต้องทำอย่างไร? — ปองถามมีมี

แค่บอกชื่อของท่านแล้วเดินตามข้ามา — ตุ่นตอบสั้นๆ

ปองค่อยๆ คลานเข้าไปที่ทางเข้า และเมื่อได้ยินคำถามที่คาดไว้ เขาก็ตอบว่า

ข้าชื่อปอง

แล้วทำไมต้องมียามด้วย ในเมื่อแค่บอกชื่อแล้วเดินผ่านไปได้เลย? — ปองถามตุ่นน้อย

เรื่องง่ายๆ ถ้ามีผู้ไม่หวังดีจะมาที่นี่ เขาคงไม่บอกชื่อของตัวเองแน่ๆ ตรงนั้นแหละที่จะมีการแจ้งเตือนขึ้น นี่แหละมีเหตุผล — มีมีตอบแล้วเดินต่อไป

ก็มีเหตุผลจริงๆ — ปองพึมพำกับตัวเองแล้วคลานตามมีมีไป

ทั้งคู่คลานผ่านเขาวงกตมืดมิดของอาณาจักรตุ่นอยู่นานจนมาถึงห้องโถงฉลองขนาดใหญ่ที่สว่างไสวด้วยคบเพลิง

ห้องนี้ไม่ธรรมดา จะว่าไปห้องก็ไม่ต่างจากห้องอื่นๆ แต่พฤติกรรมของตุ่นในที่นี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตุ่นทุกตัวเคลื่อนที่ไปตามรากไม้ที่ห้อยลงมาจากเพดานด้วยอุ้งเท้า โดยไม่ต้องเหยียบพื้นเลย

นี่คือห้องบัลลังก์ มีเพียงกษัตริย์เท่านั้นที่เดินบนพื้นได้ — มีมีตอบ ราวกับรู้ว่าปองจะถามอะไร

จับรากไม้ไว้ มีมีและปองปีนขึ้นไปยังมุมไกลของห้อง

ทั้งคู่จับรากไม้ไว้แล้วปีนไปยังมุมไกลของห้อง ที่นั่นมีผู้อาวุโสทำทำนั่งอยู่บนเก้าอี้ถักนั่งสบาย เท้าของผู้อาวุโสถูกห่อด้วยใบไม้แปลกตาแผ่นใหญ่ และบนไหล่ของเขามีกระเป๋าสานจากเถาวัลย์แขวนอยู่ ทำทำจะหยิบคำตอบออกมาจากกระเป๋านั้น

หลังจากรอคิวอยู่พักหนึ่ง ตัวขี้เกียจและมีมีก็ได้เข้าพบทำทำในที่สุด

ท่านผู้อาวุโสผู้เคารพ ช่วยพวกเราด้วย — มีมีพูดเสียงดัง

คำถามของเจ้า บุตรของอ้อมอ้อม — ทำทำกล่าวอย่างสง่างาม

เราจะหาบิดามารดาของตัวขี้เกียจปองได้อย่างไร ข้าต้องคารวะท่านเขา เพราะเขาช่วยชีวิตข้าไว้! — เจ้าตุ่นตัวน้อยพูดด้วยความจริงจังมาก

ผู้อาวุโสของตุ่นเปิดกระเป๋า ค้นอยู่ข้างในอย่างเกินจริง แล้วหยิบปากกาขนนกและก้อนหินกลมสีเทาออกมา โดยไม่อธิบายอะไรเลย ทำทำมอบสิ่งของนั้นให้ตัวขี้เกียจ

อีกไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงห้องถัดไปที่สามารถกระโดดลงสู่พื้นดินได้ ปองงงงวย เขามองสิ่งของที่ผู้อาวุโสมอบให้

นี่หมายความว่าอย่างไรกัน? — ปองถามมีมี

เรื่องง่ายมาก ต้องเดินไปทางใต้ สู่หน้าผาสีเทา ไปยังรังของนกทองคำ — มีมีตอบอย่างรวดเร็ว

เป้าหมายชัดเจนแล้ว ทั้งคู่ตักน้ำจากลำธารใต้ดิน แล้วก็ออกเดินทาง

สองวันต่อมา ตัวขี้เกียจและตุ่นน้อยก็มาถึงขอบเกาะ ที่ซึ่งหน้าผาสีเทาขนาดมหึมาตั้งตระหง่านเหนือทะเล และบนยอดผาเปล่งแสงสีทองจากรังของนกยิ่งใหญ่

ตัวขี้เกียจและตุ่นน้อยมาถึงขอบเกาะ

เมื่อขึ้นไปถึงยอด พวกเขาก็เห็นภาพอันน่าทึ่ง รอบต้นไม้สีทองสูงใหญ่ นกเพลิงบินวนและเด็ดผลไม้สีแดงให้ลูกนก ใกล้พื้นดิน ผ้าห่มขนแกะลอยอยู่และคอยรับผลไม้ไม่ให้แตก ที่นั่นคือญาติของปอง

เพื่อนทั้งสองมองดูละครสีสันที่แสดงอยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ทันใดนั้น ก็มีผ้าห่มสองผืนแยกตัวออกจากฝูงและบินตรงมาหาปองกับมีมี

ตัวขี้เกียจมองคู่นั้นที่บินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แล้วพึมพำเบาๆ

นั่นพวกเขา!

เขาพูดถูก นั่นคือบิดามารดาของเขา ทั้งคู่บินเข้าหาปองและกอดเขาแน่น

ตัวขี้เกียจนึกถึงวันเคราะห์ร้ายนั้นขึ้นมา วันที่มีพายุฝนรุนแรงพัดเขาไปไกลด้วยแรงลมอันมหาศาล แต่ทุกอย่างเป็นเรื่องในอดีตแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับบ้านและรู้แล้วว่าตัวเองควรทำอะไรต่อไป เขาจะไม่คลานบนพื้นดินอีกต่อไป หน้าที่ของเขาคือการบินบนท้องฟ้า!

หลังจากกอดกันแล้ว ปองอยากแนะนำเพื่อนตุ่นให้บิดามารดารู้จัก แต่มีมีก้าวออกมาเองและก้มศีรษะต่อหน้าบิดามารดาของปองแล้วพูดเสียงดังว่า

ข้าคือมีมีจากดินแดนของตุ่น ลูกชายของท่านช่วยชีวิตข้าไว้ และตามประเพณีโบราณ ข้าขอคารวะท่านทั้งสอง

บิดามารดาของปองโอบกอดมีมีตอบแทน ทุกคนมีความสุข และเมื่อการเลี้ยงฉลองการกลับมาของปองสิ้นสุดลง นกทองคำก็ตกลงจะพาเจ้าตุ่นน้อยกลับบ้าน และเมื่อเขาบินจากไป เขาก็โค้งคำนับอีกครั้งตามประเพณีโบราณ

เจ้าตุ่นน้อยถูกนกทองคำพาไปส่งกลับบ้าน

นิทาน ปองตัวขี้เกียจผู้ใจดีกับเจ้าตุ่นน้อยผู้มีเกียรติ มีให้ในรูปแบบ FB2 สำหรับโทรศัพท์ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ และเครื่องอ่านอีบุ๊ก.
นิทานที่คล้ายกัน
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
โคโลบอคก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน เขาจึงตัดสินใจสมัครเว็บไซต์หาคู่ และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้นจากตรงนี้ นิทานสอนใจสมัยใหม่เกี่ยวกับโคโลบอคที่หาเพื่อนทางอินเทอร์เน็ต
5 807 10
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
นิทานสอนใจร่วมสมัยเกี่ยวกับกระต่ายและหมาป่าที่ตัดสินใจสลับหางกัน แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?
31 900 12
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
นิทานสมัยใหม่เกี่ยวกับเจ้าหญิงคนหนึ่งที่กลัวมังกรตัวน่ากลัวมาก แต่วันหนึ่งเธอก็เอาชนะความกลัวและตัดสินใจไปเยี่ยมมังกร... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพใหม่
12 401 12
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
กษัตริย์ได้สั่งให้ลูกสาวทั้งสามของพระองค์อบพายมาคนละชิ้นเพื่อวันเกิดของพระองค์ เจ้าหญิงสองคนทำตามคำสั่ง แต่คนที่สองกลับมามือเปล่า จากนิทานเรื่องนี้คุณจะได้รู้ว่าเพราะเหตุใด
5 407 10

ต้องการรับการแจ้งเตือนเกี่ยวกับนิทานเรื่องใหม่หรือไม่?

↑