ตัวขี้เกียจชื่อปอง ตามมาตรฐานของชาวป่าปุยปุยถือว่าแปลกมาก เขาไม่เคยทำงาน พูดน้อย และนอนเอกเขนกทั้งวันบนลานแดดที่มีหญ้าสีเขียวนุ่มปกคลุม
คนเรียกเขาว่าตัวขี้เกียจเพราะเขาไม่เคยลุกขึ้นยืน ไม่เคยกระโดดหรือวิ่ง มีแต่คลาน กินใบหญ้าและใบไม้ และดื่มน้ำค้างยามเช้า ปองเป็นสัตว์จากอีกฝั่งของเกาะวิเศษที่ชื่อว่าคลาดเคลื่อน ไม่มีใครรู้ว่าเขามาถึงป่าปุยปุยได้อย่างไร แม้แต่ตัวเขาเองก็จำไม่ได้ว่ามาไกลจากบ้านได้อย่างไร
แต่เขาไม่กังวลเรื่องนี้ เขาแทบไม่กังวลกับอะไรเลย มีเพียงฝนที่ทำให้เขาต้องย้ายจากลานแดดไปอยู่ใต้ต้นไม้ที่เขาก็นอนเอกเขนกและเพลิดเพลินกับความเย็นได้เช่นกัน
รูปร่างของปองคล้ายผ้าห่มผืนใหญ่ ร่างกายปกคลุมด้วยขนสีดำที่เป็นประกายสวยงามเมื่อต้องแสง
ชาวบ้านไม่ค่อยชอบตัวขี้เกียจนัก เพราะเขาไม่ทำงาน แต่ก็ไม่มีใครรบกวนเขาเช่นกัน เขาไม่เคยทำร้ายใคร ทุกอย่างคงเป็นไปเช่นนั้น หากไม่เกิดเคราะห์ร้ายขึ้นในวันที่แดดร้อนและแห้งแล้งวันหนึ่ง
ไฟป่าลุกลามขึ้นและหมู่บ้านทั้งหมดถูกเผาวอด ลานแดดของปองก็กลายเป็นจุดดำไหม้ ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่ชาวบ้านไม่มีที่อยู่อีกต่อไป จึงตกลงกันว่าจะเดินทางลงใต้ไปยังปลายสุดของป่าปุยปุยแทน
สำหรับตัวขี้เกียจนี่เป็นข่าวร้าย เพราะสายพันธุ์ของเขาไม่ได้ถูกสร้างมาให้เดินทางไกล
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ปองรู้สึกกลัว เขาคลานไปหาทุกคนในหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้และขอให้พาเขาไปด้วย แต่ทุกคนปฏิเสธ ไม่มีใครอยากแบกภาระเพิ่ม

ชาวบ้านออกเดินทางจากหมู่บ้านไป ผ่านไปสามวัน ปองหิวมาก แต่คลานไปได้เพียงหนึ่งกิโลเมตรจากลานแดดสีเขียวเดิมของเขา เรี่ยวแรงหมดลง เขาซบลงกับต้นไม้ที่ไหม้เกรียมแล้วร้องไห้ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงใครสักคนร้องไห้อยู่ไม่ไกล
เขาตั้งสติและคลานไปยังทิศที่มาของเสียง เมื่อไปถึง เขาก็เห็นเจ้าตุ่นตัวเล็กนอนติดอยู่ใต้ท่อนไม้ที่กำลังคุอยู่ ปองไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวและรีบเข้าช่วยเหลือ เขายันตัวกับต้นไม้ข้างเคียงแล้วดันท่อนไม้ออกจากตัวตุ่น ทำให้ตุ่นเป็นอิสระ

ตัวขี้เกียจนอนหงายหอบหายใจแรง เมื่อมีดวงตาเล็กๆ น่ารักและประหลาดใจโผล่ขึ้นมาเหนือหัวของเขา
ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตข้า... ขอโทษนะ ข้าไม่รู้จะเรียกท่านว่าอะไร — เจ้าตุ่นพูดด้วยเสียงเด็ก มันยังไม่ถึงหนึ่งขวบด้วยซ้ำ เป็นเด็กน้อยจริงๆ
เรียกข้าว่าตัวขี้เกียจก็ได้ ทุกคนเรียกข้าแบบนั้น — ปองตอบเบาๆ
ขอบคุณมากนะท่านตัวขี้เกียจ ถ้าไม่ได้ท่านช่วย... — ตุ่นพูดซ้ำ แล้วก็เริ่มพูดรัวและกอดมือไปมา เล่าว่าตัวเองถูกท่อนไม้ทับได้อย่างไร และนั่งมองต้นไม้ที่ค่อยๆ คุไปอย่างไร เขากลัวมากแค่ไหน
แต่แล้วตุ่นก็หยุดกะทันหัน ยกอุ้งเท้าขึ้นและแนะนำตัวสั้นๆ
ข้าชื่อมีมี นี่คือชื่อของข้า ข้าเป็นตุ่น
ยินดีที่ได้รู้จัก มีมี — ปองตอบ
ท่านมาจากไหน ท่านตัวขี้เกียจ ตามธรรมเนียมข้าต้องคารวะบิดามารดาของท่านเพื่อขอบคุณที่ช่วยชีวิต
ข้าไม่รู้จักบิดามารดาของข้าเลย — ปองตอบอย่างเศร้าๆ
แล้วท่านมาจากที่ไหน? — ตุ่นน้อยถามต่อไม่หยุด
ข้าเคยอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ แต่หมู่บ้านของข้าถูกเผาไป ตอนนี้ข้าไม่มีที่จะไปแล้ว — ตัวขี้เกียจพูดเบาลงไปอีก
ไม่ควรเป็นอย่างนี้เลย ท่านช่วยข้าไว้ ดังนั้นตอนนี้ข้าจะช่วยท่าน — มีมีพูดอย่างจริงจัง — เราจะไปหาท่านทำทำ ผู้อาวุโสที่สุดของพวกเรา ท่านรู้คำตอบของทุกคำถาม และท่านจะชี้ทางให้ท่านได้แน่นอน
ปองตกลง เพราะเขาไม่มีทางอื่นให้ไป ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา มีมีและปองก็มาถึงปากอุโมงค์ที่นำไปสู่อาณาจักรใต้ดินของตุ่น
ที่ทางเข้ามีตุ่นทหารยามสวมชุดเกราะโลหะยืนรออยู่ บนหัวของมันมีแว่นตาใหญ่หนาเตอะ ทำให้ดวงตาของมันขยายใหญ่จนดูน่าขัน แต่แว่นนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้มันมองเห็นชัดขึ้นเลย
หยุดนะ! ใครคลานมาน่ะ? — ยามตะโกนและขยับจมูกถี่ๆ ดมกลิ่นในอากาศ
นี่ข้าเอง มีมี — ตุ่นน้อยตอบสั้นๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในอุโมงค์
แล้วข้าต้องทำอย่างไร? — ปองถามมีมี
แค่บอกชื่อของท่านแล้วเดินตามข้ามา — ตุ่นตอบสั้นๆ
ปองค่อยๆ คลานเข้าไปที่ทางเข้า และเมื่อได้ยินคำถามที่คาดไว้ เขาก็ตอบว่า
ข้าชื่อปอง
แล้วทำไมต้องมียามด้วย ในเมื่อแค่บอกชื่อแล้วเดินผ่านไปได้เลย? — ปองถามตุ่นน้อย
เรื่องง่ายๆ ถ้ามีผู้ไม่หวังดีจะมาที่นี่ เขาคงไม่บอกชื่อของตัวเองแน่ๆ ตรงนั้นแหละที่จะมีการแจ้งเตือนขึ้น นี่แหละมีเหตุผล — มีมีตอบแล้วเดินต่อไป
ก็มีเหตุผลจริงๆ — ปองพึมพำกับตัวเองแล้วคลานตามมีมีไป
ทั้งคู่คลานผ่านเขาวงกตมืดมิดของอาณาจักรตุ่นอยู่นานจนมาถึงห้องโถงฉลองขนาดใหญ่ที่สว่างไสวด้วยคบเพลิง
ห้องนี้ไม่ธรรมดา จะว่าไปห้องก็ไม่ต่างจากห้องอื่นๆ แต่พฤติกรรมของตุ่นในที่นี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตุ่นทุกตัวเคลื่อนที่ไปตามรากไม้ที่ห้อยลงมาจากเพดานด้วยอุ้งเท้า โดยไม่ต้องเหยียบพื้นเลย
นี่คือห้องบัลลังก์ มีเพียงกษัตริย์เท่านั้นที่เดินบนพื้นได้ — มีมีตอบ ราวกับรู้ว่าปองจะถามอะไร

ทั้งคู่จับรากไม้ไว้แล้วปีนไปยังมุมไกลของห้อง ที่นั่นมีผู้อาวุโสทำทำนั่งอยู่บนเก้าอี้ถักนั่งสบาย เท้าของผู้อาวุโสถูกห่อด้วยใบไม้แปลกตาแผ่นใหญ่ และบนไหล่ของเขามีกระเป๋าสานจากเถาวัลย์แขวนอยู่ ทำทำจะหยิบคำตอบออกมาจากกระเป๋านั้น
หลังจากรอคิวอยู่พักหนึ่ง ตัวขี้เกียจและมีมีก็ได้เข้าพบทำทำในที่สุด
ท่านผู้อาวุโสผู้เคารพ ช่วยพวกเราด้วย — มีมีพูดเสียงดัง
คำถามของเจ้า บุตรของอ้อมอ้อม — ทำทำกล่าวอย่างสง่างาม
เราจะหาบิดามารดาของตัวขี้เกียจปองได้อย่างไร ข้าต้องคารวะท่านเขา เพราะเขาช่วยชีวิตข้าไว้! — เจ้าตุ่นตัวน้อยพูดด้วยความจริงจังมาก
ผู้อาวุโสของตุ่นเปิดกระเป๋า ค้นอยู่ข้างในอย่างเกินจริง แล้วหยิบปากกาขนนกและก้อนหินกลมสีเทาออกมา โดยไม่อธิบายอะไรเลย ทำทำมอบสิ่งของนั้นให้ตัวขี้เกียจ
อีกไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงห้องถัดไปที่สามารถกระโดดลงสู่พื้นดินได้ ปองงงงวย เขามองสิ่งของที่ผู้อาวุโสมอบให้
นี่หมายความว่าอย่างไรกัน? — ปองถามมีมี
เรื่องง่ายมาก ต้องเดินไปทางใต้ สู่หน้าผาสีเทา ไปยังรังของนกทองคำ — มีมีตอบอย่างรวดเร็ว
เป้าหมายชัดเจนแล้ว ทั้งคู่ตักน้ำจากลำธารใต้ดิน แล้วก็ออกเดินทาง
สองวันต่อมา ตัวขี้เกียจและตุ่นน้อยก็มาถึงขอบเกาะ ที่ซึ่งหน้าผาสีเทาขนาดมหึมาตั้งตระหง่านเหนือทะเล และบนยอดผาเปล่งแสงสีทองจากรังของนกยิ่งใหญ่

เมื่อขึ้นไปถึงยอด พวกเขาก็เห็นภาพอันน่าทึ่ง รอบต้นไม้สีทองสูงใหญ่ นกเพลิงบินวนและเด็ดผลไม้สีแดงให้ลูกนก ใกล้พื้นดิน ผ้าห่มขนแกะลอยอยู่และคอยรับผลไม้ไม่ให้แตก ที่นั่นคือญาติของปอง
เพื่อนทั้งสองมองดูละครสีสันที่แสดงอยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ทันใดนั้น ก็มีผ้าห่มสองผืนแยกตัวออกจากฝูงและบินตรงมาหาปองกับมีมี
ตัวขี้เกียจมองคู่นั้นที่บินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แล้วพึมพำเบาๆ
นั่นพวกเขา!
เขาพูดถูก นั่นคือบิดามารดาของเขา ทั้งคู่บินเข้าหาปองและกอดเขาแน่น
ตัวขี้เกียจนึกถึงวันเคราะห์ร้ายนั้นขึ้นมา วันที่มีพายุฝนรุนแรงพัดเขาไปไกลด้วยแรงลมอันมหาศาล แต่ทุกอย่างเป็นเรื่องในอดีตแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับบ้านและรู้แล้วว่าตัวเองควรทำอะไรต่อไป เขาจะไม่คลานบนพื้นดินอีกต่อไป หน้าที่ของเขาคือการบินบนท้องฟ้า!
หลังจากกอดกันแล้ว ปองอยากแนะนำเพื่อนตุ่นให้บิดามารดารู้จัก แต่มีมีก้าวออกมาเองและก้มศีรษะต่อหน้าบิดามารดาของปองแล้วพูดเสียงดังว่า
ข้าคือมีมีจากดินแดนของตุ่น ลูกชายของท่านช่วยชีวิตข้าไว้ และตามประเพณีโบราณ ข้าขอคารวะท่านทั้งสอง
บิดามารดาของปองโอบกอดมีมีตอบแทน ทุกคนมีความสุข และเมื่อการเลี้ยงฉลองการกลับมาของปองสิ้นสุดลง นกทองคำก็ตกลงจะพาเจ้าตุ่นน้อยกลับบ้าน และเมื่อเขาบินจากไป เขาก็โค้งคำนับอีกครั้งตามประเพณีโบราณ
