ปลาน้อย ตัวเบ้อ และเป็ด

ในป่าลึกลับ ที่ขอบของทุ่งหญ้าสดใส ใกล้กับทะเลสาบเล็กน้อย มีเสียงหัวเราะและเสียงเรียกเชิญอันสนุกสนานของเพื่อนสามคนที่ผูกพันกัน

ลูกฮิปโปเตมัส ซึ่งทุกคนเรียกว่า ตัวเบ้อ เพราะรูปร่างอ้วนและขาสั้น

กบชื่อปลาน้อย เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในทะเลสาบเหมือนปลาในน้ำ

และเป็ดตัวผู้ชื่อเป็ด เพราะเขาร้องเสียงดังเสมอเมื่อมีความสุขมาก

เพื่อนๆ ชอบที่จะรวมตัวกันที่ริมทุ่งหญ้า เพราะในวันที่อากาศแจ่มใสและแดดจัด มันสะดวกสบายมาก ดวงอาทิตย์ทำให้ทรายและน้ำอุ่น ตัวเบ้อ ฝังตัวเองในทรายเปียกอุ่น นอนเพลินใจภายใต้แสงแดดอันอ่อนโยน

ผ่านเปลือกตาครึ่งเปิด เขาสังเกตเห็นว่าปลาน้อยกำลังแสดงการกระโดดใหม่ให้เป็ดดู โดยกระโดดจากกิ่งไม้ลงน้ำ ลูกกบทำท่าทางแปลกประหลาดจนเป็ดหยุดหัวเราะไม่ได้

เพื่อนทั้งสามคนรู้สึกดีมากจึงเพลิดเพลินไปกับชีวิต

วันหนึ่ง ระหว่างเกมหนึ่งที่ลูกกบคิดค้นขึ้น พวกเขาต้องไปถึงฝั่งอีกด้านของทะเลสาบ ลูกกบกระโดดสูงและหายไปในน้ำ เห็นได้ว่าเขาว่ายน้ำเร็ว ใช้ขาของเขา ไปยังฝั่งอีกด้าน

เป็ดร้องเสียงดังจากความประหลาดใจ แต่เขาลงน้ำอย่างสงบ ด้วยการพายแรงๆ สองสามครั้ง เขาแซงปลาน้อยและสังเกตด้วยความเจ้าเล่ห์ว่าปลาน้อยกำลังขึ้นฝั่งอย่างหอบหายใจ

ว้าว คุณเก่ง!

ลูกกบพูดได้เพียงเท่านี้

ใช่ ฉันเป็นนักว่ายน้ำที่เร็วที่สุดในทะเลสาบนี้!

เป็ดตอบอย่างภาคภูมิใจ

เพื่อนทั้งสองดูด้วยความเห็นใจ ขณะที่ตัวเบ้อกำลังขึ้นฝั่ง พ่นน้ำและยกระดับน้ำ

เพื่อนๆ คิดว่า ใครเป็นคนที่ดีที่สุดในการว่ายน้ำ เป็นความจริงที่เป็ดว่ายน้ำเร็วที่สุด แต่นั่นเพียงพอหรือไม่

และจากนั้น ลูกกบที่ฉลาดก็เสนอ:

เอาล่ะ เราต้องทำให้การแข่งขันของเราหลากหลาย! มาดูกันว่าใครดำน้ำได้ลึกที่สุด!

ตัวเบ้อดำน้ำคนแรก ตัวใหญ่ของเขาหายไปใต้น้ำ แต่หลังจากนั้นไม่นาน หัวที่มีรูจมูกและตาขนาดใหญ่ก็โผล่ขึ้นมา

ได้แล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว

เป็ดดำน้ำเป็นคนที่สอง เวลาผ่านไปมากขึ้น และจากนั้น หัวน้อยของเขาก็ปรากฏขึ้นที่ตรงกลางทะเลสาบ เป็ดจิกกิ่งไม้สาหร่ายในจะงอยของเขา

ตอนนี้ถึงตาฉัน!

ปลาน้อยร้องเสียงดังไปทั่วทะเลสาบและดำน้ำลงไปเหมือนนกนางนวล เวลาผ่านไป พื้นผิวทะเลสาบสงบนิ่งมานาน แต่ไม่มีสัญญาณของปลาน้อยเลย

เพื่อนๆ กังวล เริ่มวิ่งไปตามริมทะเลสาบ เรียกลูกกบ ได้ยินเพียงเสียงกระซิบของต้นอ้อ ความกังวลเพิ่มขึ้น เป็ดและตัวเบ้อกลัวจริงๆ

และจากนั้น พวกเขาเห็นเพื่อนของพวกเขาโผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้ากบ!

ฮูเรย์!!!! ฉันชนะ!

ดังไปทั่วทะเลสาบ! ใช่ - ปลาน้อยเก่งมาก

เพื่อนๆ เพิ่งหายใจเข้า ลูกกบก็เสนอการทดสอบอีกครั้ง ต้องหาว่าใครกระโดดลงน้ำได้ดังที่สุด

เป็ดอาสาเป็นคนแรก วิ่งเร็วและโบยปีกดังๆ เป็ดตกลงน้ำ

ว้าว เก่ง!

ปลาน้อยพูดและจากนั้นก็กระแทกลงน้ำด้วยเสียงดัง

เป็ดชื่นชมความพยายามของเขา เพื่อนๆ เริ่มอภิปรายว่าใครมีน้ำเกะกะมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม คลื่นก็พัดพวกเขาเข้าไปในต้นอ้อ: มีเสียงดังสนั่นบนทุ่งหญ้าจนนกทั้งหมดในบริเวณนั้นบินขึ้นไป

เอาล่ะ ลูกน้อย เรียนรู้จากฉันสิ!

ตัวเบ้อตอบอย่างเยาะเย้อต่อเพื่อนสองคนที่เปียกน้ำและตกใจ ที่ยื่นหัวออกมาจากต้นอ้อ!

เพื่อนทั้งสามคนรู้สึกพอใจกับตัวเอง เพราะแต่ละคนชนะในหมวดหมู่เดียว จึงกลายเป็นคนที่ดีที่สุด

ตัดสินใจพักผ่อนจากการเล่น ปลาน้อย ตัวเบ้อ และเป็ด คิดว่าจะไปเดินเล่น มีลำธารเล็กน้อยไหลออกจากทะเลสาบ พวกเขาจึงเดินไปตามลำธารนั้น พูดคุยกันอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับการผจญภัยที่เพิ่งเกิดขึ้น

และจากนั้น เป็ดที่มีสายตาแหลมคมสังเกตเห็นว่ากระต่ายตัวเล็กน้อยกำลังลอยไปบนท่อนไม้ในลำธาร เขาอ่อนแอมากจนเพียงจับกิ่งไม้เล็กน้อยเท่านั้น ลำธารหักโค้ง ดังนั้นกิ่งไม้จะพลิกคว่ำ และกระต่ายจะจมน้ำแน่นอน

โดยไม่ต้องคิดมาก เป็ดโบยปีกและกระโดดลงน้ำ วิ่งตรงไปหากระต่ายตัวน้อยที่โชคร้าย เพื่อนๆ ไม่ทันหันกลับ กระต่ายก็ขึ้นฝั่งแล้ว

เพื่อนทั้งสามคนเริ่มถามว่าเกิดอะไรขึ้น

กระต่ายที่เปียกน้ำและหวาดกลัวเล่าเรื่องของเขา

ฉันเดินเล่นใกล้ลำธาร ติดใจกับกิ่งไม้ที่ลอยไป ไม่สังเกตและเหลวเท้า ตกลงน้ำ ฉันจับกิ่งไม้ที่ลอยมาได้

กระต่ายเล่าด้วยเสียงสะอึก

ขอบคุณ! ดีใจที่คุณเป็ดว่ายน้ำเร็ว

กระต่ายพูด

เรายินดีที่คุณรอดชีวิต แต่อยู่เสมอ ระวังตัวไว้ที่น้ำ

เป็ดตอบแทนทุกคน

เพื่อนๆ โบกมือและปีก พากระต่ายที่หายไปในพุ่มไม้ และเดินต่อไปอย่างพอใจ

แต่พวกเขาไม่ทันเลี้ยวลำธาร ก็เห็นภาพที่ประหลาดใจยิ่งกว่า

อีกาตัวใหญ่และหื่นโหยหวนไปรอบใบบัวขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ระหว่างหินสองก้อน และในนั้น ลูกเม่นตัวเล็กน้อยกำลังจับขอบใบบัวด้วยเล็บ นับวินาทีสุดท้ายของชีวิต

อีกา โบยปีกขนาดใหญ่ ลงมาต่ำลงมา เดี๋ยวนี้สัตว์ร้ายสีดำจะจับลูกเม่น

ไม่ได้!

ตัวเบ้อร้องเสียง เขาวิ่งและกระโดดลงน้ำเหมือนระเบิด สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ

ระเบิดน้ำที่ยกขึ้นมา พัดอีกาออกไปหายสายตา ทุกคนเห็นเพียงว่าอีกาเปียกน้ำวิ่งหนีไป แม้แต่ไม่หันกลับมอง

แล้วลูกเม่นล่ะ? เขาถูกคลื่นพัดไปยังระยะห่างที่ปลอดภัย ซึ่งเพื่อนๆ ต้อนรับเขา ชีวิตอีกหนึ่งชีวิตได้รับการช่วยชีวิต! ตัวเบ้อเก่งจริง!

การผจญภัยยังคงดำเนินต่อไป!

เพื่อนๆ พูดคุยเกี่ยวกับท่าทางของลูกฮิปโปเตมัส ไปยังจุดสิ้นสุดของการเดินทาง: ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เคยตกลงน้ำ และในที่นั้นเกิดเป็นหลุมน้ำขนาดใหญ่และลึก

แต่เมื่อเข้าใกล้ต้นไม้ พวกเขาเห็นกระรอกตัวเล็กน้อย เธอร้องไห้ดังๆ จับกระเป๋าของเธอ

เกิดอะไรขึ้น?

เพื่อนๆ ถามเร็วๆ

ฉันหายกุญแจ กุญแจของฉันจากกล่องเครื่องประดับของฉัน ซึ่งอยู่ในรูของต้นไม้

กระรอกตอบผ่านน้ำตา ร้องไห้ดัง

ในกล่องเครื่องประดับ ฉันเก็บลูกสน อร่อยที่สุด ฉันจะทำอย่างไร ทุกอย่างหายไป!

คุณทำให้มันตกลงมาได้อย่างไร?

ฉันเล่นใกล้ต้นไม้และเห็นโคนต้นไม้ที่ขอบน้ำ ฉันต้องการจะเอามา แต่กระเป๋าของฉันเปิดออก และกุญแจตกลงไปในน้ำ ฉันเอง เกือบจะตกลงไป ตอนนี้ฉันไม่มีกุญแจและไม่มีลูกสนโปรดของฉัน

กระรอกร้องไห้ดังขึ้น

สงบ กุญแจตกลงไปที่ไหน?

ปลาน้อยถาม

กระรอก ผ่านน้ำตา ชี้ไปยังสถานที่ใกล้ต้นไม้ น้ำสีเข้มบ่งบอกว่าหลุมน้ำลึกมาก

ลูกกบกระโดดสูงและเข้าน้ำเป็นแนวตั้ง ทุกคนจ้องมอง และกระรอกยังอ้าปากค้าง

เพียงกิ่งไม้ของต้นไม้เท่านั้นที่เสียงกระซิบภายใต้ลมบ่งบอกว่ามีใครอยู่ที่นี่ ทุกคนนิ่งและจ้องมองไปยังสถานที่ที่กบกระโดดลงไป วงกลมค่อยๆ ลามออกไป และพื้นผิวน้ำกลับมาเรียบเหมือนกระจก

เพื่อนของคุณอยู่ที่ไหน?

กระรอกถามด้วยความระแวง!

เขาอยู่ที่นี่ ทุกอย่างจะเป็นไปได้ดี

ตัวเบ้อปลอบประโลมกระรอก

ทุกคนมองหากัน และอีกครั้งก็จ้องมองน้ำใกล้ต้นไม้

เวลาผ่านไปอีกนาน จากนั้นจู่ๆ เท้าของกบก็ปรากฏขึ้นเหนือน้ำ และในเท้านั้นมีกุญแจ!

หลังจากมือ ใบหน้าพอใจของกบก็ปรากฏขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง!

ฮูเรย์!!!

ทุกคนร้องเสียง: ตัวเบ้อ เป็ด และกระรอก

เพื่อนๆ วิ่งไปกอดปลาน้อย แต่กระรอกเร็วกว่า เกือบจะสำลักเพื่อนของเธอ

ถึงเวลาที่จะลาจาก กระรอกไปตรวจสอบกล่องเครื่องประดับของเธอด้วยลูกสนอร่อย ส่วนเพื่อนๆ ก็พอใจและเดินกลับบ้าน

ความสุขของพวกเขาไม่มีขีดจำกัด เพราะแต่ละคนกลายเป็นคนที่ดีที่สุด ความสามารถของพวกเขาช่วยสัตว์ป่าที่ประสบปัญหาได้มาก และนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด - เมื่อใครต้องการคุณและความช่วยเหลือของคุณมาถึงเวลาที่เหมาะสม