วันนี้กำลังจะสิ้นสุดลง และเหมือนเคยทุกครั้ง การอาบน้ำ นิทานก่อนนอน และการนอนหลับที่หวาน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เด็กหญิงชื่อเอวานฟีย์ไม่สามารถหลับได้เลย เธอหมุนตัวไปมา รอคอยการนอนหลับที่ล่าช้า
จากนั้นลมเบาๆ ก็พัดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ม่านสั่นไหว และประตูก็เปิดออกมาเล็กน้อย จมูกสีดำของโทดิก สุนัขตัวที่เฝ้าการนอนหลับของเอวานฟีย์อย่างระมัดระวัง ก็ปรากฏขึ้นมา
เธอเอง! ฉันเกือบจะตกใจแล้ว
เอวานฟีย์พูดขึ้น เธอเพิ่งจะอยากปรับหมอนและนอนให้สบาย เมื่อเธอสังเกตเห็นแสงจันทร์สว่างที่ซึมผ่านช่องม่าน มันเหมือนกำลังยิ้มและเชิญให้ขึ้นไปเยี่ยมชมดวงจันทร์ นั่นจะเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก เด็กหญิงคิดเช่นนั้น
โทดดี้วางจมูกของเขาบนเตียง แล้วพูดว่า:
ขึ้นมา!
เอวานฟีย์รู้สึกสนใจมากขึ้น แม้ว่าฉันจะมีอายุเพียงสี่ขวบ แต่ฉันไม่กลัว เอวานฟีย์จึงปีนขึ้นไปบนหลังสุนัข แล้ว... โอ้ ปาฏิหาริย์! พวกเขาก็วิ่งขึ้นไปแล้ว ลมเบาๆ ทำให้เปียเสีย แสงจันทร์ทำให้ต้องหลับตา
สวยงาม!
เอวานฟีย์พูดออกมา เมื่อแสงจันทร์สว่างส่องไปที่เมฆขนาดใหญ่ เมฆเหล่านั้นมีมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่น่าสนใจมากมาย มีความสว่าง และยังมีปีกอีกด้วย
«นี่อาจจะเป็นใคร?» ความคิดนี้ผ่านไปในหัวของเด็กหญิง เพื่อตอบสนองต่อคำถามในใจ เธอได้ยินเสียงบาง:
ยินดีต้อนรับเธอ เอวานฟีย์น้อย! เราคือนางฟ้าจันทร์ตัวเล็กๆ คุณจะเป็นเพื่อนกับเราไหม?
นางฟ้าตัวหนึ่งบินเข้ามาหาเอวานฟีย์ แล้วเป่าขนนกจากฝ่ามือของเธอ
จับไว้ ถ้าคุณอยากเห็นเรา ให้เป่าขนนกสามครั้ง
นางฟ้าตัวเล็กพูดว่า
โอ้ นี่คือความฝัน แน่นอนว่าเป็นความฝัน!
เอวานฟีย์พูดออกมา จากนั้นโทดดี้ก็เห่า และเอวานฟีย์ก็เปิดตาออก เธอนอนอยู่บนเตียงของเธอ โทดดี้นอนข้างๆ และโยกหางอย่างมีความสุข
ใช่ นี่คือความฝันที่มีเวทมนตร์!
เด็กหญิงพูดออกมา และเธอเอาผ้าห่มออก เพื่อลุกจากเตียง เมื่อเธอสังเกตเห็นขนนกบนหมอน เหมือนกับในความฝันเสียทีเดียว
นี่คืออะไร?
เอวานฟีย์พูดออกมาด้วยความประหลาดใจ
นี่คือปาฏิหาริย์!
เด็กหญิงร้องขึ้น
ตอนนี้ฉันจะเชื่อในปาฏิหาริย์ ไม่ใช่เพื่อไม่มีเหตุผล ฉันบอกแม่ว่าเวทมนตร์อยู่ใกล้ๆ และขนนกนี้เป็นหลักฐาน
เธอกระโดดลงมา สอดเท้าลงในรองเท้านวม และวิ่งไปบอกแม่ด้วยความสุข
เอวานฟีย์เข้าใจว่าการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ น่าสนใจ และน่าตื่นเต้นกำลังรอเธออยู่ข้างหน้า
