บทที่สี่ ตอนที่น้องลาบินไปปารีส
วันหนึ่งบ้านก็วุ่นวายขึ้นมา ทุกคนเดินไปเดินมาและพูดคุยกันเรื่องต่างๆ ถกเถียงกันไม่หยุดตลอดทั้งสัปดาห์
น้องลาไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจำได้ดีเพียงคำและประโยคภาษาเยอรมัน เพราะตอนเป็นเด็กที่อยู่ในร้านค้า เขาได้ยินลูกค้าพูดภาษาเยอรมันมากมายในเมืองแฟรงก์เฟิร์ต-อัม-ไมน์อันไกลโพ้น แต่ตอนนี้เขาเริ่มลืมไปบ้างแล้ว ส่วนภาษาไทยยังเรียนไม่ได้เลย
เขาพยายามแอบฟังว่าทำไมถึงวุ่นวายกันนัก แต่ก็ไม่เข้าใจอะไรเลย จนวันหนึ่งตอนเช้า เพื่อนรักของเขา ดอกไม้ชื่อปิปิโต ก็ถูกนำตัวไป พวกเขาใส่ดอกไม้พร้อมกระถางลงในถุงแล้วหอบไป ปิปิโตไปอย่างเงียบๆ เหมือนทุกครั้ง แต่น้องลาเริ่มกังวล
หลังจากนั้นก็เริ่มเก็บข้าวของที่น้องลาคุ้นเคยใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ทั้งสเวตเตอร์ขนนุ่มจากเก้าอี้ และกระปุกเงาวับจากตู้ลิ้นชัก ห้องค่อยๆ โล่งขึ้นทีละน้อย แต่น้องลายังไม่ถูกใส่ลงกระเป๋าเลยสักที น้องลาเริ่มกระวนกระวายมาก
“พวกเขาจะไปกันหมด แล้วลืมฉันไว้ที่นี่” เขาคิด หัวใจตุ๊กตาของเขาหดลง และหูก็ตกลงอย่างท้อแท้
แต่วันหนึ่งเขาถูกปลุกตั้งแต่เช้ามืด น้องลาเพิ่งตื่นจึงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาถูกยัดลงในช่องแคบๆ ของกระเป๋าเดินทาง... และไม่รู้ว่าตัวเองเข้าไปได้อย่างไร จากนั้นก็รูดซิปกระเป๋าปิดสนิท
“อ้าว มองไม่เห็นอะไรเลย ฉันก็ถูกพาไปด้วย หวังว่าจะได้ไปหาปิปิโต”
น้องลาถูกพาไปในความมืดนานมาก แล้วจู่ๆ ก็มีคนเปิดซิปกระเป๋าออกเล็กน้อย เขายื่นหัวออกมาแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ เครื่องบินลำใหญ่จอดอยู่ตรงหน้าจมูกของเขาเลย น้องลาเคยนั่งเครื่องบินแบบนี้มาแล้ว และมันน่าตื่นเต้นทุกครั้ง ทุกครั้งที่เครื่องบินพาเขาไปยังที่ที่ดีกว่าที่เขาเคยจากมา
นับจากวันนั้น น้องลาก็หลงรักการเดินทางเข้าแล้ว
บทที่ห้า ตอนที่น้องลาเดินเล่นในปารีส
ปารีสมีกลิ่นของครัวซองต์ อิสรภาพ และต้นไม้ที่กำลังผลิดอกบาน ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้บินไปปารีส แต่น้องลาได้ไปแล้ว วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ เขาเดินทางไปฝรั่งเศสพร้อมครอบครัวของเขา คือคุณแม่และคุณพ่อ
ทุกเช้าพวกเขาตื่นขึ้นในห้องพักเล็กๆ ของโรงแรม เล็กจนคุณพ่อและคุณแม่แทบจะเดินสวนกันไม่ได้เมื่อจะไปอาบน้ำในห้องน้ำ แต่คนเราก็รักการอาบน้ำกันนี่นา!
แต่ทั้งสองไม่เคยเสียใจกับขนาดของห้อง พวกเขาได้แต่หัวเราะและพูดซ้ำๆ ว่า “ปารีสตัวจริง”
ในเวลานั้นน้องลายังนอนเอนกายอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว จากนั้นพวกเขาทุกคนก็เดินไปกินอาหารเช้าที่คาเฟ่ด้วยกัน ครัวซองต์อุ่นๆ กรอบๆ ที่ทำจากเนยสด ไม่มีขนมอบชนิดไหนอร่อยไปกว่านี้อีกแล้ว
น้องลาโผล่จมูกออกมาจากกระเป๋าใบใหญ่ของคุณแม่และสูดกลิ่นหอมของอากาศ ขณะที่คุณพ่อยืนต่อแถวยาวของลูกค้า บางครั้งพวกเขาก็นั่งกินอาหารเช้าที่คาเฟ่ บางวันก็เดินไปยังสวนสาธารณะซึ่งมีมากมายนับไม่ถ้วนในปารีส แล้วนั่งพักข้างน้ำพุเล็กๆ หรือบนม้านั่งใต้ร่มไม้ใหญ่
ช่วงเช้าเป็นเวลาที่น้องลาชอบที่สุด เขาดูผู้คนที่รีบปั่นจักรยานไปทำงานได้ไม่รู้เบื่อ ดูนักท่องเที่ยวที่เดินเล่นอย่างสบายๆ ซึ่งก็ตื่นเช้าเหมือนพวกเขา กลัวจะพลาดแม้แต่นาทีเดียวของการเดินทาง และดูนักศึกษาที่เที่ยวเล่นจนดึก กว่าจะกลับบ้านก็ใกล้รุ่งสาง
ในการเดินทางครั้งนี้ น้องลาเข้าใจว่าไม่ใช่ทุกกิจกรรมที่ต้องมีประโยชน์ บางครั้งเราก็แค่เพลิดเพลินกับกลิ่นกาแฟและครัวซองต์ตอนเช้า เดินเล่นตามถนนเก่าแก่และสวนร่มรื่นตอนกลางวัน และชมหอไอเฟลที่ส่องแสงสวยงามตอนดึก
แค่หายใจ แค่มีชีวิตอยู่
น้องลารู้สึกว่าเจ้าของทั้งสองมีความสุขอย่างแท้จริง เขาถึงกับได้ยินเสียงหัวใจของคุณแม่เต้นตุบๆ เพราะเธอตื่นเต้นจนกอดเขาแน่นเป็นพักๆ พร้อมพูดว่า “โอ้ สวยจัง! มหัศจรรย์!”
น้องลาเองก็รู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างในอก ความอบอุ่นนั้นแผ่ไปทั่วร่างจนถึงปลายอุ้งเท้า และทำให้จมูกแสบเล็กน้อย น้องลาจึงเข้าใจว่าความสุขเป็นอย่างไร
บทที่หก ตอนที่ฤดูหนาวมาถึง
น้องลาอยู่กับครอบครัวใหม่มานานแล้ว และทุกเช้าคุณแม่จะยกเขาไปวางไว้ข้างดอกปิปิโตบนขอบหน้าต่าง
น้องลาชอบใช้เวลากับปิปิโต พวกเขานั่งกันทั้งวัน มองออกไปนอกหน้าต่างดูคนที่เดินผ่าน ดูก้อนเมฆ รถที่แล่นผ่าน และสุนัขกับแมวที่วิ่งไปมา การดูพวกนี้น่าสนใจกว่าการดูผู้คนเสียอีก
และตลอดทั้งวัน เพื่อนทั้งสองก็คุยกันเงียบๆ เรื่องสารพัดในโลก พลางรอคุณแม่กลับบ้าน
แต่วันหนึ่ง ตอนที่น้องลานั่งอยู่บนขอบหน้าต่างในตอนเช้า เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นอกหน้าต่างทุกอย่างขาวโพลน และจากท้องฟ้ามีเกล็ดสีขาวปริศนาร่วงลงมา
เมื่อผู้คนเปิดประตูเข้ามาในบ้าน พวกเขาก็นำความหนาวและปาฏิหาริย์สีขาวนี้มาติดบนไหล่และผ้าพันคอ สะบัดออกจากรองเท้าลงบนพื้น และภายในไม่กี่วินาทีมันก็กลายเป็นแอ่งน้ำ
อีกอย่าง ทุกคนเริ่มสวมหมวกและผ้าพันคอกันหมด น้องลาก็มีผ้าพันคอของตัวเองเช่นกัน เขาสวมมันตลอดทั้งปี คอเป็นส่วนที่น้องลาเป็นหวัดบ่อยที่สุด แต่เขาไม่มีหมวกเลย และน้องลาก็อยากลองชิมปาฏิหาริย์สีขาวนี้มากเหลือเกิน
วันหนึ่งคุณแม่ซักหมวกขนสัตว์ของตัวเองในเครื่องซักผ้า หมวกหดลง คุณแม่จึงยกให้น้องลา พวกเขาสวมหมวกลงบนหัวที่มีหูยาวของเขา จัดผ้าพันคอให้เรียบร้อย แล้วพาเขาออกไปข้างนอกด้วย
น้องลาเดินลุยกองหิมะ นั่งอยู่ในฮู้ดของเสื้อคลุมคุณแม่ และสูดอากาศหนาวสดชื่น เขาถึงกับลองชิมหิมะด้วย แต่รสชาติของหิมะไม่ถูกใจเขาเลย
“เหมือนน้ำแข็งไสเลย...” น้องลาคิด “แต่น้ำแข็งไสหวานและมีกลิ่นน้ำเชื่อม ส่วนหน้าตาก็... หิมะสวยมาก เหมือนน้ำแข็งไสเลยจริงๆ”
และน้องลาก็สรุปได้ว่า “สิ่งที่ดูสวยจากภายนอกไม่ได้ดีเสมอไป ถ้าได้ลองชิมให้ดีกว่านี้” นับจากนั้น น้องลาก็ได้รู้จักกับฤดูหนาวที่แท้จริง