ค่ำคืนหนึ่ง เมื่อแม่ปิดไฟแล้วและในห้องมีแต่ตะเกียงสีเหลืองอ่อนๆ เสียงดนตรีที่นุ่มนวลและสวยงามก็ดังขึ้นมา อันยาเห็นประกายทองคำในตรงกลางห้อง แล้วก็มีอีกอันหนึ่ง ประกายเหล่านั้นมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ วนวนไปมาเหมือนแมลงวัน ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นรูปร่างที่ส่องแสง และจู่ๆ เสียงดนตรีและแสงก็หายไป แล้วบนพรมก็เหลือคนแคระตัวเล็กๆ สูงประมาณเท่ากับเก้าอี้
– สวยจริงๆ! – อันยากล่าว เธอนั่งขึ้นบนเตียงแล้วเพื่อดูประกายเหล่านั้นให้ชัดเจนขึ้น
– สวัสดีค่ะ อันยา – คนแคระกล่าว
– สวัสดี... – อันยารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย – เธอเป็นใครคะ
– ฉันชื่อเฟดีย์ มาจากกองทหารผู้ช่วยเหลือในเรื่องราวสวรรค์ เราช่วยเหลือชาวประเทศในเรื่องราวสวรรค์...
– โอ้ น่าสนใจจริงๆ – อันยาตะโกน – ประเทศแบบไหนกันคะ อยู่ที่ไหน จะเข้าไปได้ยังไง
เด็กหญิงกระโดดบนเตียงจากความตื่นเต้น
– รอสักครู่ อันยา – คนแคระขัดจังหวะ – ฉันมีเวลาแค่สิบนาที และพ่อมดเอลิซาร์บอกว่าแค่ชาวประเทศที่ไม่ใช่เรื่องราวสวรรค์เท่านั้นที่จะให้คำแนะนำที่ถูกต้อง เขาบอกว่าวิธีคิดของพวกเธอต่างออกไป เหมาะสมกว่า เธอจะช่วยฉันได้ไหม
– ได้สิคะ – หมอนก็กระโดดไปกับอันยา
– แต่เธอต้องฟังให้ดีๆ นะ สำคัญที่จะไม่พลาดรายละเอียดแม้แต่อย่างเดียว มีถ้ำอยู่สูงบนเนินเขา ในนั้นมีมังกรอาศัยอยู่...
– มังกร ฉันกลัว อย่าเล่านิทานที่น่ากลัวแบบนี้ให้ฉันฟังเลย – อันยาดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตาเอง
– นี่ไม่ใช่นิทาน ก็คือ นิทานสิ – คนแคระสับสน – แต่ที่เราอยู่ทุกอย่างเป็นนิทาน... อย่างไรก็ตาม มังกรนั้นใจดี และเขาต้องการความช่วยเหลือ เธอจะช่วยมังกรไหม
– ฉันขอคิดดูได้ไหม
– อันยะค่ะ – คนแคระวิงวอน – ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ เวลากำลังจะหมด และฉันยังไม่ได้อธิบายอะไรให้เธอฟังเลย
จมูกของเด็กหญิงค่อยๆ ปรากฏจากขอบผ้าห่ม แล้วก็คาง แล้วก็คอ จากนั้นอันยาวางมือบนผ้าห่มและพูดออกมา
– ได้เลยค่ะ ฉันจะช่วย
– ดีแล้ว – คนแคระยินดี – ในถ้ำของมังกรมีสวนมหัศจรรย์ แต่ไม่ใช่ดอกไม้ที่ปลูก แต่เป็นพลอยมีค่า...
– ว้าว – อันยาลืมความกลัวไปแล้ว และกระโดดบนเตียงอีก – พลอยเหล่านั้นสวยไหม สีอะไรคะ เธอรู้ไหม ฉันชอบพลอยสีชมพูที่สุด เรียกว่ารูบี้! และฉันอยากให้มีพลอยสีทองอยู่ด้วย มังกรของเธอมีไหม เขาเป็นมังกรในเรื่องราว ต้องมีแน่นอนใช่ไหม
– มี มี... อาจจะมี – คนแคระตอบอย่างไม่สนใจ คิดว่าเขาไม่มีเวลาสำหรับการสุภาพ – ดังนั้น พวกมันเติบโตจากล่างขึ้นบน เหมือนผลึก เหมือนเถาวัลย์...
– เหมือนเถาวัลย์ เหมือนแพะ – เด็กหญิงไม่ได้ฟังคนแคระอีกต่อไป ในจินตนาการของเธอ พลอยมีค่าส่องแสงและเปล่งประกายด้วยสีต่างๆ แล้วเธอก็เข้าใจว่าไม่ใช่พลอยที่ส่องแสง แต่เป็นรูปร่างของคนแคระที่กระจายตัวเป็นประกายซึ่งค่อยๆ ดับไป
– แล้วไงล่ะ – พ่อมดถาม
– เธอรู้ไหม เด็กหญิงคนนั้น เธอกลัวมากและฝันเยอะ และการขัดจังหวะผู้พูดนั้นไม่สุภาพเลย ในทำนองเดียวกัน ฉันไม่ได้บอกเธอเรื่องอะไรเลย
– ฉันหวังว่าเด็กหญิงที่มีอารมณ์และจินตนาการมีชีวิตชีวาจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการติดต่อ แต่ฉันไม่ได้คิดว่าเรามีเวลาน้อยขนาดนี้ – พ่อมดหมุนหมวกของเขาอย่างครุ่นคิด – อย่ากังวล พรุ่งนี้พลอยเปลี่ยนจะชาร์จเต็มแล้ว และเธอจะลองคุยกับเด็กชายคนหนึ่ง
ยูราไม่มีตะเกียง เขาไม่กลัวความมืดเลยและชอบให้ดาวส่องเข้ามาในห้องนอนของเขาผ่านหน้าต่างที่ไม่มีม่าน ดังนั้น เมื่อดาวจู่ๆ ส่องแสงบนเพดานห้องของเขา เขาก็ยินดีมากๆ ดาวค่อยๆ ลดลงมาและรวมตัวกันเป็นรูปร่างของคนแคระ
– สวัสดี ยูรา ฉันต้องการความช่วยเหลือของเธอจริงๆ และฉันมีเวลาแค่สิบนาที – เฟดีย์รีบเร่ง
– ฉันยินดีที่เธอมา – ยูราตะโกน – ฉันเคยฝันว่าจะมีเพื่อนลึกลับคนหนึ่ง – และยูราวิ่งไปกอดคนแคระ
แต่คนแคระทันการหยุดเขา
– หยุด อย่าแตะตัวฉัน ไม่งั้นฉันจะหายไป
เด็กชายรู้สึกผิดหวังและหย่อนมือลง แต่ยิ้มได้เร็วๆ
– คิดดูสิ ฉันหลุดฟันแล้ว เมื่อวาน
คนแคระเฟดีย์รู้สึกสับสนอีก แต่พูดทันที
– ดีแล้ว แสดงว่าเธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉลาด และจะช่วยฉันได้ ฟังให้ดีๆ และอย่าขัดจังหวะ ในประเทศเรื่องราวสวรรค์ บนเนินเขาในถ้ำมีมังกรอาศัยอยู่ เขาใจดี และปลูกสวนพลอยมีค่า
– ชื่อเขาอะไร – เด็กชายยังคงถาม
– โรมา
– เหมือนเพื่อนของฉันเลย – ยูราตื่นตาตื่นใจ
– อืม ใช่ – คนแคระต่อ – ดังนั้น พลอยในสวนของเขาเชื่อมโยงกัน พวกมันเติบโตจากกันและกันจากล่างขึ้นบน ส่องแสงสว่างขึ้นเรื่อยๆ และจู่ๆ พลอยสีม่วงแดง ที่เติบโตที่ความสูงกลาง ก็เริ่มจางลงและมีแสงแปลกๆ – คนแคระพูดอย่างกระตือรือร้น ทำท่าทางด้วยมือ – และรอบๆ มัน...
ยูรา ที่จนถึงตอนนี้มองคนแคระอย่างเอาใจใส่ จู่ๆ พูดออกมา
– พ่อจะซื้อรถควบคุมระยะไกมให้ฉัน คิดดูสิ รถใหญ่ ฉันคิดว่าเธอจะเข้าไปได้ และครั้งต่อไปฉันจะได้ขับรถให้เธอ
– ยูรา เธอไม่ได้ฟังฉันเลยเหรอ – เฟดีย์ประหลาดใจ น้ำตาเกือบจะไหลออกมา และเขาถอดหมวกเพื่อเช็ดน้ำตาอย่างเงียบๆ
– และฉันมีลูกบอลใหม่ บาสเก็ตบอล มาดูสิ
ยูราคลานไปใต้เตียงหาลูกบอล และเมื่อเขาออกมา ห้องก็ว่างเปล่าแล้ว
– ประสบความสำเร็จไหม – พ่อมดถามอย่างระมัดระวัง
– เด็กชายคนนี้คงเหงาแน่ๆ และไม่มีใครให้คุยด้วย – คนแคระเฟดีย์ยัดหมวกอย่างประสาท และไม่ได้สังเกตว่าปอมปอมหลุดและกลิ้งไปบนพื้น
– เธอเอามาจากไหน พ่อมดถาม ว่าเขามีเพื่อนเยอะและพ่อแม่ที่ห่วงใย
– เขารีบจะแบ่งปันข่าวสารกับฉันจนไม่ได้ฟังฉัน – คนแคระสังเกตเห็นปอมปอมที่หายไป แต่ไม่ได้หาหรือสนใจ
เอลิซาร์พยายามให้กำลังใจ
– ขณะที่เธออยู่ไป ลูกบอลวิเศษแนะนำให้ฉันอีกหนึ่งตัวเลือก ว่าเป็นเด็กชายที่ฉลาดมาก
– ใครบอก – เฟดีย์ยังไม่เชื่อง่ายๆ
– แม่ของเขา
– แม่ทั้งหลายพูดแบบนั้นหมด – คนแคระนั่งลงบนพลอยเปลี่ยนที่ส่องแสงอ่อนๆ และเริ่มดึงด้ายออกจากหมวก เขาทำแบบนี้เสมอเวลาที่รู้สึกเสียใจมาก
– และครูผู้สอน – พ่อมดต่อ – และครูสอนภาษาอังกฤษ และครูสอนตรรกะ...
– งั้นได้เลย – เฟดีย์ยิ้มอ่อนๆ – พรุ่งนี้เจอกัน
– สวัสดี เวนยามิน – คนแคระเฟดีย์ถอดหมวกและโค้งคำนับอย่างเป็นทางการ
เวนยามินเกือบจะเจ็ดขวบแล้ว แต่ทุกคนในครอบครัวเรียกเขาด้วยชื่อเต็มตั้งแต่เด็กและสั่งให้ทุกคนที่รู้จักทำเช่นเดียวกัน พ่อมดเตือนคนแคระเรื่องนี้ล่วงหน้า และเฟดีย์พยายามจะสุภาพมากๆ
– เวนยามิน ประเทศเรื่องราวสวรรค์และมังกรโรมาต้องการความช่วยเหลือของเธอจริงๆ – คนแคระต่อ
– ใช่ ใช่ – เวนยามินสวมแว่น หยิบสมุดบันทึกและดินสอจากตู้ข้างเตียง และเตรียมจดบันทึก – ฉันจะช่วยได้อย่างไร
– ลูกบอลวิเศษบอกพ่อมดเอลิซาร์ว่าเด็กจากประเทศที่ไม่ใช่เรื่องราวสวรรค์จะให้คำแนะนำที่ถูกต้องเมื่อฟังปัญหาของเรา
– เขาพูดว่า 'เด็ก' เหรอ
– ไม่ – คนแคระเหลงลง – เขาพูดว่า 'ชาวประเทศ' แต่ผู้ใหญ่มักจะไม่คุยกับคนแคระ พวกเขาจะตะโกนหนี และกินยา ดังนั้นแค่เด็กเท่านั้นที่จะช่วยเราได้ ฟังนะ ฉันมีเวลาแค่สิบนาที มีมังกรโรมาปลูกพลอยมีค่าในถ้ำของเขา...
คนแคระรีบเร่งและพูดเร็ว แต่เวนยามินไม่ยอมแพ้
– มังกรสีอะไร ตัวใหญ่เท่าไหร่ – เด็กชายจดบันทึกอะไรบางอย่าง – พลอยชนิดไหน
– สำคัญเหรอ
– อาจจะสำคัญ
– ก็รูบี้ มรกต แซฟไฟร์ เพชร...
– และมีเยอะไหม – ตาของเวนยามินจากหลังแว่นเริ่มส่องแสง
คนแคระพยักหน้า
– เข้าใจนะ เพื่อสร้างการติดต่อทางการทูตระหว่างประเทศของเรา จำเป็นต้องมีข้อมูลที่เพียงพอเกี่ยวกับโครงสร้างของโลก ชาวประเทศ ประเพณี – เวนยามินพูดอย่างสำคัญ เดินไปมาในห้อง
เฟดีย์ไม่เข้าใจเขาอีกต่อไป สิ่งเดียวที่ชัดเจนคือเขาไม่ได้บอกปัญหาอีก คนแคระนั่งลงบนพื้นและรอให้สิบนาทีผ่านไป เวนยามินไม่ได้สังเกตเห็นการหายตัวของเขาทันที
– ไม่สำเร็จอีกเหรอ
คนแคระถอนใจ
– โรมาบอกว่าพลอยหนึ่งดับไปแล้ว – พ่อมดก็เสียใจเหมือนกัน – แต่อย่ากังวล ลูกบอลวิเศษหาตัวเลือกใหม่ให้เรา
เฟดีย์ยึดตัวเอง
– ผู้ช่วยเหลือเรื่องราวสวรรค์ไม่ยอมแพ้
และเขาจากไป โบกหมวกลาก่อน
ผู้อ่านที่รัก ถ้าวันหนึ่งในเวลาพลบค่ำเธอเห็นคนแคระ โปรดฟังเขาจนจบนะ
จากผู้เขียน: "ฉันคิดว่าครูหรือพ่อแม่ทุกคนต้องเจอสถานการณ์ที่พูดเรื่องสำคัญกับเด็ก เช่น เรื่องชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่สอง แล้วเด็กตอบว่า 'เมื่อวานเราไปเล่นที่สวนสัตว์'
เด็กวัยก่อนเรียน ตามลักษณะของวัยนั้น ไม่ค่อยตั้งใจฟังนัก และเด็กสมัยนี้ยังเห็นแก่ตัวมากขึ้น พวกเขาไม่สนใจที่จะพูดเรื่องอื่นนอกจากตัวเอง
นิทานเรื่องนี้เขียนขึ้นจากการสนทนาแบบนี้ โดยหวังว่าจะทำให้เด็กๆ มีความเห็นอกเห็นใจและตั้งใจฟังมากขึ้น
