สมชายหยุดอ่านนิทานมานานแล้ว เพราะเขาคิดว่านิทานเป็นหนังสือสำหรับเด็ก ไม่ใช่สำหรับเด็กที่กำลังจะขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ไม่มีใครในโรงเรียนเชื่อในเวทมนตร์ สมชายมีเพื่อนหลายคนในชั้นเรียน เพื่อนที่ดีที่สุดของเขาคือเด็กชายชื่อวิทยา วิทยาเป็นเด็กตลกขี้เล่น มีผมสีแดง และเป็นผู้นำในชั้นเรียน
ครูมักจะตักเตือนเขา และครั้งหนึ่งยังเรียกพ่อแม่ของเขามาที่โรงเรียน แต่วิทยาไม่ท้อแท้ เขามองหาแรงบันดาลใจสำหรับการเล่นตลกจากทุกสิ่ง สมชายและวิทยาเป็นเพื่อนรักกันมาก พวกเขานั่งที่โต๊ะเดียวกัน กินข้าวด้วยกันในห้องอาหาร และเล่นในเวลาพักเรียน สมชายยินดีที่จะช่วยเพื่อนในทุกเกม
มีเด็กหญิงชื่อสุชาในชั้นเรียนของสมชายด้วย เธอบางครั้งเล่นกับวิทยาและสมชายในเวลาพัก เพราะสุชาไม่ชอบเล่นกับเด็กหญิงคนอื่น เธอไม่ชอบเล่นเกม "แม่และลูก" เธอชอบเล่นเกมไล่จับกับเด็กชายมากกว่า เธอมักจะชนะในเกมเหล่านี้และวิ่งเร็วไม่แพ้วิทยา
ไม่มีชั้นเรียนใดที่ปราศจากเด็กที่ชอบหยอกล้อ ในชั้นเรียนของสมชายก็มีเด็กชายคนหนึ่งเช่นนั้น ชื่อเขาคือ ธนกร เขามักจะเข้ามาหาสมชายและวิทยาในเวลาพัก และพยายามทำให้พวกเขาโกรธ ที่จริงแล้ว ธนกรมีเพื่อนน้อยมาก และเขาพยายามดึงดูดความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้นและครู และครั้งหนึ่งเขายังทะเลาะวิวาทกับสุชาเมื่อเธอชนะเขาในเกม "ราชาบนเนิน" โชคดีที่สมชายมาถึงทันเวลา และไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ โดยเฉพาะธนกร เพราะแม้สุชาจะเป็นเด็กหญิง แต่เธอไม่เคยยอมให้ใคร欺負
แต่มีเด็กหญิงคนหนึ่งในชั้นเรียนที่ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อน ทั้งนี้เพราะเธอดูแปลกไปหน่อย ชื่อเธอคือ กัญญา หรือที่เธอต้องการให้เรียกเธอว่า "กัญญา" กัญญามีผมยาวสีขาวและตาสีฟ้าขนาดใหญ่ เธอฟังบทเรียนด้วยความสนใจเสมอ แต่ในเวลาพักเธอยืนห่างออกไปและมักจะหลงไปในโลกของตัวเอง บางทีเพราะเหตุนี้เด็กๆ จึงหัวเราะเยาะเธอ แม้แต่สมชายก็มักเรียกเธอว่า "ลุงโลก" เมื่อผ่านไป นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวของเรา
มันเป็นวันเรียนธรรมดา บทเรียนกำลังจะจบลง และเด็กๆ รอคอยบทเรียนสุดท้ายให้จบเพื่อกลับบ้านอย่างกระตือรือร้น
สมชาย วิทยา และสุชากำลังเล่นเกม "หินกรรไกรกระดาษ" ผู้ชนะจะได้ถุงลูกอม ดังนั้นการแข่งขันจึงรุนแรง ธนกรนั่งบูดๆ ที่โต๊ะในชั้นเรียน เพราะเขาเกือบจะเริ่มทะเลาะวิวาทอีกครั้ง และครูปล่อยให้เขานั่งคิดเกี่ยวกับพฤติกรรมของเขา ส่วนกัญญาดูนิตยสารอย่างตั้งใจ
จู่ๆ กัญญาเห็นสมชายและวิทยา หลังจากเล่นเสร็จแล้ว กำลังดูวัตถุแปลกประหลาดอย่างตั้งใจ เธออยากรู้ว่าพวกเขาหาอะไรมาได้ แต่เธอไม่ติดต่อกับเด็กๆ เพราะฉะนั้นเธอจึงกลัวที่จะเข้าไปหาพวกเขาและถาม ในเวลานั้น สมชายหยิบวัตถุแปลกประหลาดขึ้นมาและเดินไปที่หน้าต่างที่กัญญายืนอยู่เพื่อดูมันในแสงแดด วิทยารีบตามไป และไม่นานสุชาก็เข้ามาร่วมด้วย
นี่มันอะไรกันแน่? — สุชาถามขณะเข้ามาหาเด็กๆ
ไม่รู้ เพิ่งหามันได้ข้างกระเป๋าของฉันเมื่อสักครู่ คุณรู้ไหมว่าใครใส่มันลงไป? — สมชายตอบ — อีกครั้งของคุณหรือ วิทยา?
ฉันไม่เกี่ยวอะไรเลย! — วิทยาพูดและหยิบวัตถุจากมือสมชาย — ดูเหมือนไม้ไผ่ แต่ไม่ใช่ไม้ธรรมดา เหมือนว่ามีคนแกะสลักมันจากไม้และทาสี แปลกจริงๆ
บางทีมันอาจเป็นของที่ใครสักคนนำมาจากชั้นเรียนงานศิลป์ — สุชาพูดสิ่งแรกที่นึกขึ้นมา
ไม้ที่สวยงามเกินไปสำหรับงานศิลป์ธรรมดา นี่ต้องเป็นของเก่าแน่ๆ! — สมชายพูดขณะหยิบวัตถุจากวิทยา
ของเก่า? — เด็กชายถาม
ของเก่าคือสิ่งที่เก่าและมีค่า แม่ของฉันบอกแบบนี้ เธอทำงานในร้านของเก่า
หรือว่านี่คือไม้เท่าวิเศษ? — เสียงมาจากข้างๆ เด็กๆ
อะไร กัญญา คุณรู้ไหมว่าการฟังลับๆ ไม่ดี? — สุชาถามเด็กหญิง
เด็กๆ หัวเราะ พวกเขารู้ดีว่าไม้เท่าวิเศษจริงๆ ไม่อาจปรากฏตัวในโรงเรียนได้
แปลกจริงๆ กัญญา คุณเชื่อในเวทมนตร์จริงๆ หรือ? — วิทยาถามเด็กหญิง
ฉันไม่เพียงแต่เชื่อ ฉันรู้ว่าปาฏิหาริย์มีอยู่จริง เราแค่ไม่สังเกตเห็นมันเสมอไป
ถ้าคุณคิดว่านี่คือไม้เท่าวิเศษ — สมชายเริ่มพูด พยายามอดใจหัวเราะ — แล้วมาสร้างเวทมนตร์สิ่งใดสิ่งหนึ่งให้เรา
เด็กๆ หัวเราะอีกครั้ง แต่กัญญาไม่ยิ้มเลย เธอเпротянула มือออกไปเพื่อให้สมชายส่งไม้ให้เธอ
ได้เลย ฉันจะลอง ฉันอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ในหนังสือมากมาย ไม้เท่าแบบนี้มักปรากฏในนิทานพื้นบ้านและแน่นอนว่าในเรื่องราวแฟนตาซี นี่คือเครื่องมือเวทมนตร์แบบดั้งเดิม
ถ้าฟังคุณพูด ก็อาจเชื่อในเวทมนตร์ได้ คุณพูดได้ดี ดูเหมือนคุณอ่านหนังสือฉลาดๆ — วิทยาพูด
วิทยา อย่าหยอกล้อ อย่าเป็นเหมือนธนกร — สุชาขัดขวาง
กัญญา ถ้าคุณคิดว่าไม้นี้วิเศษจริงๆ ก็เอาไป แต่อย่าทำให้หัก ลองสร้างเวทมนตร์สิ่งใดสิ่งหนึ่ง
สมชายไม่เชื่อในคำพูดของกัญญาแน่นอน แต่เขาอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อไป เขาส่งไม้ให้เธอ และเขาเองก็ยืนห่างออกไปที่หน้าต่าง
กัญญาดูวัตถุอย่างตั้งใจ ไม้นี้ทำได้อย่างประณีต มันแคบลงที่ปลาย และส่วนบนดูเหมือนประกอบด้วยรากเล็กๆ ที่ทำด้วยการแกะสลักไม้ มันทาด้วยสีเขียวมรกต แม้ว่าจะมีรอยแตกบางแห่ง กัญญาลูบไม้ไปตามตัว เธอไม่รู้ว่าจะออกเสียงคำสาปแช่งอย่างไรและต้องทำท่าไหน เพราะในหนังสือทั้งหมดมันต่างกัน
แล้ว กัญญา คุณไม่รู้วิธีสร้างเวทมนตร์ — วิทยาหัวเราะ
กัญญาโบกไม้และคิดว่าจะเป็นเรื่องดีถ้าบทเรียนสุดท้ายถูกยกเลิก เพราะเธออยากกลับบ้านโดยเร็ว แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เด็กๆ เพียงแต่ยืนยันว่าไม้นี้ธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่วิเศษ และกัญญาก็แสดงให้เห็นว่าเธอแปลกประหลาดอีกครั้ง บางทีนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่มีเพื่อนในชั้นเรียน
สมชายตัดสินใจไม่ทิ้งวัตถุนี้ แต่ถามแม่ว่านี่คือไม้อะไร บางทีมันอาจเป็นของเก่าจริงๆ จู่ๆ กระดิ่งดังขึ้น นั่นหมายความว่าเวลาพักจบลงแล้วและถึงเวลากลับเข้าชั้นเรียน ก่อนเข้าบทเรียน สุชาเข้าไปหากัญญาและถาม:
คุณขอพรอะไรเมื่อโบกไม้?
ขอให้บทเรียนสุดท้ายถูกยกเลิก ฉันเหนื่อยและอยากกลับบ้าน
น่าเสียดาย ที่มันไม่ได้ผล — เด็กหญิงพูดและรีบไปนั่งที่โต๊ะ
ความประหลาดใจของเด็กๆ เมื่อครูพูดว่า:
ฉันรีบบอกข่าวดีให้คุณ ผู้อำนวยการเพิ่งโทรมาและปรากฏว่าตารางเรียนมีการเปลี่ยนแปลง วันนี้เรามีวันเรียนแบบย่อ และจะไม่มีบทเรียน
เด็กชายและเด็กหญิงกระโดดขึ้นจากที่นั่งด้วยความยินดี ทั้งหมดยกเว้นสุชาและกัญญา พวกเขานั่งอยู่ที่นั่น ประหลาดใจ เมื่อกัญญามองไปที่สุชา สุชาชี้ไปที่ทางเดิน เธอเข้าใจว่าเด็กหญิงอยากอยู่และคุยกัน ในทางเดิน กัญญาเห็นสมชายและวิทยา พวกเขามีตาโตกว่างใจ และสมชายถือไม้ในมือ กัญญาเข้าใจว่าสุชาบอกทุกอย่างให้พวกเขา
จริงหรือว่าคุณขอให้ยกเลิกบทเรียน? — สมชายถามกัญญาด้วยความสงสัย
ใช่ ฉันบอกแล้วว่าไม้นี้วิเศษ — กัญญายืนยัน
เป็นไปไม่ได้! — วิทยาร้อง — มันไม่เป็นไปได้แบบนี้ เราต้องตรวจสอบอีกครั้ง
เอาไป — สมชายส่งไม้ให้กัญญา คราวนี้เขาถือเครื่องมืออย่างระมัดระวัง
แล้วฉันควรขอพรอะไร? — เด็กหญิงถามด้วยความประหลาดใจ
ขอให้ธนกรขอโทษฉัน เพราะการทะเลาะวิวาทนั่น! เขาคงจะไม่ทำเอง แต่บางทีด้วยเวทมนตร์อาจได้ — สุชาขอร้องกัญญา
ฉันจะลอง — กัญญาพูดและเข้มข้นคิดว่าธนกรควรแก่ตัว เธอโบกไม้เหมือนครั้งที่แล้ว แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันบอกแล้ว นี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ — วิทยาพูด
เด็กๆ ผิดหวังเล็กน้อย สมชายเอาไม้กลับมา และพวกเขาไปที่ห้องแต่งตัวด้วยกัน ขณะที่เปลี่ยนรองเท้า สุชาสังเกตเห็นว่าธนกรเข้ามาหาเธอ เขายืนอยู่ข้างๆ และไม่กล้าพูดอะไร
ธนกร คุณมาทำไม? คุณมาขอโทษหรือ? — สุชาถามด้วยความประหลาดใจ
ก็ฉันอยากเชิญคุณไปเดินเล่นหลังเลิกเรียนวันนี้ แต่ฉันอยากขอโทษด้วย
สุชาไม่อาจเชื่อได้ว่าเธอได้ยินอะไร เธอมองธนกรและหนีบแขนตัวเอง คิดว่าบางทีเธออาจกำลังนอนหลับ แต่เขาไม่หายไป
ได้เลย มาเดินเล่นกัน — เธอตกลง — และฉันให้อภัยคุณ แต่ตอนนี้ฉันต้องไปบอกเด็กๆ เรื่องหนึ่ง
สุชาปล่อยธนกรไว้ในห้องแต่งตัว และรีบวิ่งไปตามสมชายก่อนที่เขาจะกลับบ้าน เธอเล่าเรื่องการขอโทษให้เขา และสมชายจู่ๆ พูดว่า:
แล้วไม้นี้วิเศษจริงๆ หรือ? ว้าว! มันเป็นไปได้ยังไง?
สมชายตัดสินใจเอาไม้วิเศษออกจากกระเป๋า แต่เมื่อเขาเปิดมัน ไม้นั้นไม่อยู่ที่นั่น เขาเขย่าสมุดบันทึกและตำราทั้งหมด แต่มันไม่ช่วยหาวัตถุวิเศษ
มันไปไหนกันแน่? — เขาถามสุชา
บางทีมันหายไปเหมือนกับที่มันปรากฏขึ้น
ว้าว! ปาฏิหาริย์เท่านั้น! — เขาพูด และหลังจากลาสุชา เขาก็กลับบ้าน
สุชาไปเดินเล่นกับธนกรจริงๆ เธอรู้จักเขามากขึ้น และตอนนี้เขาไม่ดูเหมือนเป็นเพียงเด็กที่ชอบหยอกล้อ เธอยังถามเขาว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจขอโทษเธอ
ครูแนะนำให้ฉัน บอกว่าเพื่อหาเพื่อน ต้องเป็นคนดี ฉันคิดมากและเข้าใจว่าฉันทะเลาะกับคุณเพราะฉันอยากเป็นเพื่อนกับคุณ ฉันจึงตัดสินใจแก่ตัว — ธนกรตอบด้วยความอายเล็กน้อย
แล้วไม้วิเศษไม่ได้บังคับให้คุณทำ? — เด็กหญิงถามด้วยความเศร้า
ไม้อะไร? คุณหมายถึงอันที่ฉันขอให้สมชายใส่ในกระเป๋า? ฉันซื้อมันจากร้านแกะสลักไม้ อยากล้อเล่นเขา
แล้วใครยกเลิกบทเรียน? — สุชาถามเขา
ใครสักคน ผู้อำนวยการ ครูพูดแบบนั้น คุณคิดว่าไม้นี้วิเศษจริงๆ หรือ?
ไม่ เลย — สุชาโกหก เธอเศร้าที่ไม้นี้กลายเป็นของที่ระลึกธรรมดา
ในขณะนั้น ในโรงเรียน คนทำความสะอาดพบไม้นั้นในห้องแต่งตัว "เด็กคนไหนสักคนทิ้งไว้อีกแล้ว" เธอคิด และหลังจากโบกไม้ เธอก็ทำความสะอาดต่อไป บางทีเธออาจเห็นผิด แต่คราวนี้เธอทำความสะอาดได้เร็วมาก เร็วกว่าปกติมาก ไม้นี้อาจไม่ใช่วิเศษ แต่มันสามารถปลูกฝังความเชื่อในปาฏิหาริย์ให้กับผู้คนได้ สมชายคิดถึงวันพิเศษนั้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อเกิดเรื่องบังเอิญที่น่าประหลาดใจมากมาย คนเขาว่ากันว่า เรื่องบังเอิญไม่ใช่เรื่องบังเอิญ? เช่นนั้นแหละ เด็กชายที่ไม่เชื่อในนิทาน ไม่รู้ตัวก็กลายเป็นตัวละครในนิทาน นิทานเรื่องไม้เท่าวิเศษ