บทที่เจ็ด ลาน้อยได้รู้จักกับดนตรี
วันหนึ่ง มีเสียงกริ่งดังขึ้นที่บ้านของเจ้าของลาน้อย ลาน้อยคุ้นเคยดีแล้ว ถ้าเสียงกริ่งดังไพเราะแบบนี้ แปลว่ามีแขกมาเยือน
มีคนขนกล่องใหญ่ยาวเข้ามาในห้อง ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร ลาน้อยมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เจ้าของค่อยๆ แกะกล่องออกทีละชิ้น ประกอบชิ้นส่วนเข้าด้วยกันอย่างระมัดระวัง และแล้วก็ปรากฏ... เปียโน! ราวกับโผล่ขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง
ลาน้อยรู้ว่านี่คือเปียโน เพราะเคยเห็นมาแล้วที่ประเทศเยอรมนี บ้านเกิดของมัน แต่ที่นั่นเรียกเปียโนด้วยชื่ออีกแบบหนึ่ง และเรียกลาน้อยด้วยชื่ออีกแบบ ทุกสิ่งล้วนเรียกต่างออกไป ส่วนที่นี่ เจ้าของกับภรรยาเดินไปมาและพูดซ้ำๆ ว่า “เปียโน เปียโน โอ้ เปียโนช่างสวยเหลือเกิน!”
เปียโนสีขาว มีปุ่มสีดำขาวเป็นประกายวาว ราวกับม้าลายที่วิ่งผ่านไปแล้วลืมลายของตัวเอง ลาน้อยไม่เข้าใจว่าจะใช้มันทำอะไร ที่เยอรมนีมันเพียงตั้งอยู่ที่มุมห้อง ที่นี่ก็ถูกตั้งไว้มุมห้องเช่นกัน
«บางทีมันอาจเอาไว้ประดับมุมห้องก็ได้” ลาน้อยคิดในใจ
แต่ความงามของเครื่องดนตรีนี้ทำให้ลาน้อยประทับใจ จากนั้นเจ้าของนั่งลงบนเก้าอี้สูงหน้าเปียโน นิ้วของเขาก็วิ่งไปบนปุ่มเปียโนอย่างรวดเร็ว และเสียงดนตรีก็ไหลลอยไปทั่วอากาศ
เสียงนั้นราวกับแตะลงไปถึงสายใยที่ลึกที่สุดในจิตใจของลาน้อย และถ้าตุ๊กตาลาตัวนี้สามารถร้องไห้ได้ มันคงจะหลั่งน้ำตาออกมาแน่นอน แต่ตอนนี้ มันรู้สึกเพียงแค่จมูกจี๊ดๆ และด้ายเส้นเล็กๆ โผล่ออกมา จนต้องสูดจมูกเพื่อดันมันกลับเข้าที่
เมื่อเจ้าของเล่นจบ ลาน้อยอยากจะพูดว่า “อีก อีก อีกนะ ได้โปรด” แต่มันไม่สามารถพูดให้ดังพอจนคนอื่นได้ยิน เจ้าของเหมือนจะได้ยินเสียงในใจของมัน จึงเล่นเพลงอีกเพลง แล้วก็อีกเพลง และอีกเพลง
ลาน้อยไม่อยากเชื่อว่าเสียงเพลงที่แสนไพเราะและเบาหวิวเหล่านี้ จะลอยออกมาจากเปียโนขนาดใหญ่ที่คล้ายโต๊ะ และมันไม่สามารถจับต้องได้เลย เสียงเหล่านั้นล่องลอยอยู่ในอากาศ มองไม่เห็น
«สิ่งที่จับต้องไม่ได้ กลับทำให้เกิดความรู้สึกมากมายขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ” ลาน้อยคิดและได้ข้อสรุป “ไม่ใช่ทุกสิ่งที่จับต้องไม่ได้จะไม่มีอยู่จริง มีบางสิ่งที่ดูเหมือนไม่มีตัวตน แต่กลับซึมเข้าไปในหัวใจได้ แม้หัวใจนั้นจะไม่ได้มีสี่ห้อง แต่เป็นหัวใจของตุ๊กตา และแม้คนเราจะพูดคนละภาษาและไม่เข้าใจกัน ดนตรีก็คือภาษาสากล”
ลาน้อยจึงได้รู้จักกับดนตรีตั้งแต่นั้นมา
บทที่แปด ลาน้อยต้องเข้ารับการผ่าตัด
วันหนึ่ง หลังจากการอาบน้ำตามปกติ เจ้าของพาลาน้อยออกจากระเบียงอบอุ่น ที่มันเคยนอนอาบแดดและสูดกลิ่นหอมของมะขามอบแห้ง เจ้าของตรวจดูมันและขมวดคิ้ว
เธอพลิกตัวมันไปมาอย่างละเอียด หมุนขาขวาของมันไปมาไม่หยุด และถอนหายใจยาวจนลาน้อยก็ถอนหายใจตามและรู้สึกกังวล เกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมเจ้าของถึงถอนหายใจแบบนี้
ปกติเวลากอดลาน้อย เจ้าของจะสงบลงและบางครั้งก็หยุดร้องไห้ ลาน้อยซึมซับน้ำตาเค็มๆ ที่เธอมักจะเช็ดลงบนตัวมันอยู่เสมอ แต่วันนี้เธอกลับกังวลเพราะตัวมัน ลาน้อยรู้สึกได้
ไม่นานนัก ก็มีการปรึกษากันเป็นกลุ่มใหญ่ ทั้งเจ้าของและแม่ของเธอ ทั้งสองคนพูดคุยและส่ายหน้ากันอยู่เหนือตัวมัน ในที่สุด ลาน้อยก็เห็นว่าพวกเขาหยิบเข็มเล่มยาวและบางพร้อมด้ายสีขาวขึ้นมา และ... โอ๊ย! ลาน้อยคงจะร้องออกมาดังๆ ถ้าพูดเสียงดังได้ มีอะไรบางอย่างแทงเข้าที่ขาขวาของมันอย่างเจ็บปวด
ตามด้วยการฉีดยาอีกครั้ง และอีกครั้ง ลาน้อยกำลังจะประท้วง แต่เจ้าของก็เริ่มพันขาของมันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด ซึ่งมีกลิ่นยาจากการนอนนานในกล่องยา แล้ววางมันลงบนเตียง บนหมอนของเธอ
ลาน้อยได้ยินพวกเขาพูดกันว่า “ผ่าตัด ผ่าตัด” และสงสารมัน แต่ตอนนี้ขาของมันแทบไม่เจ็บแล้ว ก็แค่เจ็บนิดหน่อย เล็กน้อยเท่านั้น
ก่อนนอน เจ้าของกอดลาน้อยและกระซิบเบาๆ ว่า “วันนี้หลังผ่าตัดกินอะไรไม่ได้ แต่พรุ่งนี้แม่จะทำของอร่อยที่สุดให้เป็นรางวัลสำหรับความกล้าหาญของหนู” ลาน้อยจึงหลับไปพร้อมกับความหวังถึงอาหารอร่อยในวันพรุ่งนี้ นี่คือการผ่าตัดครั้งแรกในชีวิตของลาน้อย
บทที่เก้า ลาน้อยได้เป็นเพื่อนกับลูกจิ้งจอกน้อย
ในอาคารชุดบนถนนครู มีเพียงห้องเดียวที่พิเศษสำหรับลาน้อย คือห้องที่มันอาศัยอยู่ กับเจ้าของ สามีของเธอ และต้นไม้สีเขียวชื่อปิปิโต
จริงๆ แล้วปิปิโตไม่ได้เขียวตลอดเวลา มันจะผลัดใบเหลืองออกบ้างปีละสองสามครั้ง และก่อนปีใหม่ ยอดของมันจะเริ่มแดง ลาน้อยชอบช่วงเวลานี้มาก
ในบ้านจะดูสวยงามขึ้น มีกลิ่นของต้นสน ส้มแมนดารินและช็อกโกแลต (กลิ่นช็อกโกแลตช่วยให้ลาน้อยรู้สึกสงบเสมอ) และแม้แต่ปิปิโตกับใบสีแดงของมันก็ราวกับจะบอกว่าเทศกาลกำลังมาถึง
อาจจะควรบอกไว้ด้วยว่า ที่เรียกว่าปิปิโตก็เพราะมันชอบน้ำมาก มันดื่มน้ำเก่งเหลือเกิน เจ้าของจะรินน้ำใส่กระถางสีเงินของมัน และภายในไม่กี่วินาที น้ำก็หายไปในต้นปิปิโต เหมือนมายากล ลาน้อยดื่มน้ำแบบนั้นไม่ได้
และที่สำคัญ อยู่กับปิปิโตแล้วก็สบายดีโดยไม่ต้องพูดอะไร เวลาเจ้าของออกไปข้างนอก เธอจะวางลาน้อยไว้ข้างหน้าต่างใกล้ปิปิโตเสมอ เพื่อไม่ให้พวกเขาเบื่อ และทั้งสองก็จะนั่งเงียบๆ เพลิดเพลินกับการอยู่ด้วยกัน ลาน้อยคุ้นเคยกับชีวิตในอพาร์ตเมนต์แสนอบอุ่นนี้อย่างรวดเร็ว มันเกือบจะลืมชีวิตในบ้านที่เยอรมนีอันไกลโพ้นไปแล้ว แต่ความรักในการเดินทางยังคงอยู่ในใจของลาน้อย
น่าเสียดายที่ในบ้านหลังนี้ นอกจากปิปิโตแล้ว ลาน้อยไม่มีเพื่อนสักคนที่จะเล่นด้วยเมื่อเจ้าของไม่อยู่ กระซิบคุยกันก่อนนอน หรือแบ่งปันความคิดของตุ๊กตาให้กันฟัง
แต่แล้ววันหนึ่ง หลังจากเดินทางไปฉลองคริสต์มาสที่เมืองอื่น เจ้าของกำลังเก็บของจากกระเป๋าเดินทางตามปกติ และอยู่ๆ ก็หยิบลูกจิ้งจอกน้อยสีส้มถักด้วยไหมพรมออกมา
ลูกจิ้งจอกทั้งตัวถักจากเส้นด้ายสีส้ม มีปลายหางสีขาวราวกับถูกจุ่มลงในสี มีหูสีขาวและท้องสีขาวสะอาด เจ้าของถือมันไว้ในมือ และมันห้อยลงมานิ่งสนิท “แค่ตุ๊กตาเท่านั้นเอง” ลาน้อยถอนหายใจอย่างหนักใจ
ลาน้อยรู้ว่าตุ๊กตาบางตัวก็เป็นได้แค่ตุ๊กตา ลูกจิ้งจอกถูกวางไว้บนโซฟา และดูเหมือนทุกคนจะลืมมันไป แต่ลาน้อยก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองมันเป็นระยะ คนที่มองจากภายนอกคงคิดว่ามีตุ๊กตาสองตัววางอยู่บนโซฟา แต่ความจริงแล้วมีลาน้อยที่มีชีวิตจริงๆ และลูกจิ้งจอกที่นิ่งสนิทอยู่บนโซฟา
ลาน้อยมองลูกจิ้งจอกนานและจ้องจนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเรืองแสงขึ้นในดวงตาของลูกจิ้งจอก ลาน้อยกะพริบตาสองครั้ง ลูกจิ้งจอกก็กะพริบตาสองครั้งตอบกลับ ลาน้อยขยับขา ลูกจิ้งจอกก็กระดิกหางเบาๆ
ลาน้อยเริ่มพูดด้วยความดีใจ เร็วและรัวด้วยภาษาตุ๊กตาของมัน ส่วนลูกจิ้งจอกก็ตอบกลับเร็วยิ่งกว่า
ส่วนคนในบ้านยังคงคิดว่า บนโซฟามีตุ๊กตาสองตัววางอยู่เหมือนเดิม
ตั้งแต่วันนั้น มิตรภาพระหว่างลาน้อยกับลูกจิ้งจอกก็เริ่มต้นขึ้น และจะยาวนานตลอดชีวิต หรืออาจจะไม่นานพอสำหรับมิตรภาพและชีวิตเช่นนี้ก็เป็นได้