บทที่หนึ่ง: ทุกอย่างเริ่มต้นอย่างไร
ลาน้อยจำไม่ค่อยได้แน่ชัดว่าทุกอย่างเริ่มต้นอย่างไร ตอนที่คนในโรงงานประกอบเขาขึ้นมา ตอนที่เย็บขาและติดขาเข้ากับลำตัวนุ่มนิ่ม
สิ่งแรกที่ลาน้อยจำได้คือการลืมตาขึ้นมาพร้อมดวงตาเม็ดกลม แล้วรอบตัวก็มืดสนิท เขามองไม่เห็นอะไรเลย แต่รู้ว่ากำลังเคลื่อนที่ไปที่ไหนสักแห่ง เพราะทุกครั้งที่รถเลี้ยวโค้งก็โยกเยกไปมา
จากนั้นทุกอย่างก็หยุดนิ่ง ลาน้อยได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน ประตูเหล็กของรถตู้เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยด แสงจ้าสาดเข้ามาในดวงตาของลาน้อย แสงไฟนับพันดวงทำให้เขาตาพร่าไปอีกห้านาที เขาจึงไม่ทันเห็นว่าตัวเองถูกยกเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ และไม่ทันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งจัดของเล่นขึ้นชั้น
ข้างลาน้อย เธอติดป้ายเล็กๆ ว่า «Weihnachtselch» ซึ่งแปลจากภาษาเยอรมันว่า «กวางเรนเดียร์คริสต์มาส» เธอหัวเราะคิกแล้วพูดว่า «อะไรกัน ผู้ผลิตของเล่นนี่คิดอะไรแปลกๆ ได้เสมอ เท่าที่ฉันรู้ ซานตาครอสมีแต่กวางเรนเดียร์ เอาเถอะเพื่อนเอ๋ย รอเจ้าของมารับเถอะ»
เธอลูบหูลาน้อยที่เป็นสีเบจนุ่มๆ แล้วก็ไปทำงานต่อ ลาน้อยจึงอยู่ท่ามกลางของเล่นและขนมหวานอีกมากมาย ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้เป็นร้านขายของชำเป็นหลัก แต่ก่อนเทศกาลก็มีของเล่นวางขายบนชั้นด้วย
ข้างๆ มีหมีตุ๊กตา กระต่าย หมา และแมว ซึ่งถูกหยิบไปอย่างรวดเร็ว ลาน้อยจึงไม่ทันได้ทำความรู้จักกับใครเป็นอย่างดี แต่ในร้านมีกลิ่นช็อกโกแลตหอมหวานมาก ลาน้อยจึงพร้อมจะนั่งรอได้อีกนานทีเดียว
เขาไม่ค่อยชอบบทสนทนาของของเล่นตัวอื่น พวกมันถอนหายใจอย่างหนักแล้วบอกว่าเด็กก็คือเด็ก พวกเขาขาดความอดทนและความอยากรู้ มีของเล่นเยอะจนตื่นเต้นกับของใหม่ได้ไม่นาน และสิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับของเล่นคืออะไรล่ะ ก็คือถูกทิ้งไว้ในมุมฝุ่นเกาะที่ไกลลิบ
ลาน้อยฟังแต่ไม่พูดอะไร เขาก็ไม่อยากถูกทิ้งไว้ใน «มุมฝุ่นเกาะ» เหมือนกัน แต่เขาหวังว่าจะมีใครสักคนชอบเขา
ลาน้อยไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่บนชั้นในซูเปอร์มาร์เก็ตนานแค่ไหน อาจจะหนึ่งวัน สองวัน หรือถึงหนึ่งสัปดาห์ เพราะลาน้อยไม่ค่อยรู้เรื่องเวลา จนกระทั่งวันหนึ่งมีผู้หญิงร่าเริงรูปร่างเพรียว ผมสั้น และท่าทางค่อนข้างเด็ดขาด เดินมาหยุดหน้าชั้น
ใช่เลย! เธอพูดขึ้น จ้องมองตุ๊กตาผ่านแว่นตาทรงสี่เหลี่ยมอย่างตั้งใจ แล้วหยิบลาน้อยลงจากชั้น เธอพลิกดูไปมา
นุ่นต้องชอบแน่!
เธอเดินไปที่ตะกร้าของตัวเองอย่างมั่นใจเหมือนตอนที่เดินมาหยิบของ แล้ววางลาน้อยลงไปท่ามกลางข้าวของอื่นๆ ลาน้อยรู้สึกทั้งดีใจและขอบคุณจนหัวใจนุ่มๆ เต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม หวังเพียงว่านุ่นจะไม่มีของเล่นมากเกินไป ลาน้อยนิ่งอยู่ในความรู้สึกตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง
บทที่สอง: ทำไมลาน้อยถึงกลายเป็นลาน้อย
หลายวันที่ลาน้อยอยู่ในบ้านของคนแปลกหน้า บ้านนั้นมีกลิ่นอาหารหอมตลอดเวลา แต่ไม่มีเด็กๆ อยู่ใกล้เลย แม้จริงๆ อาจจะไม่ใช่หลายวันแต่เป็นแค่วันเดียวก็ได้
อย่างที่เคยบอกไปแล้ว ลาน้อยไม่ค่อยรู้เรื่องเวลา
ตอนแรกทุกครั้งที่มีใครเดินเข้ามาในห้องที่วางลาน้อยไว้ เขาจะสะดุ้งเพราะหวังว่าจะเป็นนุ่น แต่ไม่นานเขาก็รู้ว่ารอนุ่นไปก็ไร้ประโยชน์ และเขาก็เศร้าลง
อย่างไรก็ตาม สองสามวันต่อมา หรืออาจเป็นวันถัดไปเลย ลาน้อยก็ถูกใส่กลับเข้าไปในถุง (ในถุงมีกลิ่นช็อกโกแลตอีกแล้ว ซึ่งลาน้อยชอบมากและทำให้นึกถึงความทรงจำดีๆ) แล้วถูกนำขึ้นรถ
ลาน้อยคิดว่าเขาจะต้องนั่งรถนานเหมือนตอนอยู่ในรถตู้เหล็กคันนั้น แต่กลับไม่ใช่ จู่ๆ รถก็หยุด
จากในถุงลาน้อยมองเห็นไม่ค่อยชัดว่าถูกนำไปที่ไหน น่าจะขึ้นบันไดขึ้นไป แล้วมีประตูบานหนึ่ง ต่อด้วยอีกบานและขึ้นไปอีก จากนั้นถุงก็ถูกวางลงบนโต๊ะ และลาน้อยก็มองไม่เห็นอะไรเลย เขาตั้งใจฟัง
Guten Morgen, Studenten. Heute ist ein Wunderschӧner Feier Tag. Heute ist Natalie’s Geburgstag.
ลาน้อยพอเข้าใจภาษาของคนได้บ้างแล้ว เขาเริ่มเข้าใจตั้งแต่อยู่ในโรงงาน ที่คนงานมักพูดคุยกันขณะเย็บของเล่น ดังนั้นเขาจึงเข้าใจได้ไม่ยากว่า: «สวัสดีตอนเช้า นักเรียนทุกคน วันนี้เป็นวันที่พิเศษ วันนี้เป็นวันเกิดของนุ่น»
แต่ขณะที่ลาน้อยกำลังคิดถึงสิ่งที่ได้ยิน เขาก็พลาดส่วนที่เหลือของคำพูดไป และตกใจมากเมื่อถูกจับที่เขาแล้วดึงออกจากถุงมาสู่แสงสว่างจ้า
โอ้ ลาน้อยตกใจสุดขีด! มีคนจ้องมองเขาอย่างน้อยสิบห้าคู่ ตาสีน้ำตาล ดำ ฟ้า และเขียวอมเหลือง
ผมหยักศกสีเข้ม ผมตรงสีแดง ทุกอย่างวิ่งวนอยู่ต่อหน้าลาน้อย เขาจึงหลับตาแน่น พอลืมตาอีกครั้ง ก็พบหญิงสาวผมบลอนด์ที่มองเขาด้วยดวงตาสีเทาอย่างตั้งใจ เขาไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกส่งต่อมาอยู่ในมือเธอตอนไหน
ลาอะไรน่ารักขนาดนี้ เธอพูดขึ้น
นั่นกวางเรนเดียร์คริสต์มาสต่างหาก หญิงในแว่นทรงสี่เหลี่ยมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหมือนพูดติดตลก
ไม่สำคัญหรอกค่ะ ชื่อไหนก็น่ารักทั้งนั้น นุ่นพูดแล้วทุกคนก็หัวเราะพร้อมกัน
ลาน้อยไม่เข้าใจบทสนทนาของพวกเขาเลย ถ้าเขาแปลได้ก็คงรู้ว่าตัวเองได้รับชื่อใหม่แล้ว
นี่คือการพบกันครั้งแรกกับเจ้าของ และสร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างมาก เพราะเจ้าของกลับไม่ใช่เด็กเลยแต่เป็นหญิงสาวชาวไทยที่โตแล้ว ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ลาน้อยก็เริ่มถูกเรียกว่า «ลาน้อย» และการผจญภัยของเขาก็เริ่มขึ้น
บทที่สาม: ลาน้อยเอาชนะข้อบกพร่องของตัวเองได้อย่างไร
กาลครั้งหนึ่งมีลาน้อยตัวหนึ่ง ขาของเขาเรียวบางและห้อยต่องแต่งไปมาไม่เป็นระเบียบ แน่นอนว่าเขาเป็นตุ๊กตาผ้า เขาจึงเดินไม่ค่อยตรงบนขาเล็กๆ ของตัวเอง และมักจะพลาดเหยียบไปในที่ที่ไม่ควรไป
บางครั้งเขาก็เผลอเตะเข้าที่ตาของนุ่นโดยไม่ตั้งใจ บางครั้งก็ชนหมีบุญโตจนล้ม (การรู้จักกับหมีบุญโตเป็นอีกบทหนึ่งต่างหาก) ลาน้อยรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาก...
เขากลัวว่าจะทำให้เพื่อนๆ ทุกคนหมดไป เพราะความซุ่มซ่ามที่มีมาตั้งแต่กำเนิด
แต่วันหนึ่งลาน้อยเห็นไอศกรีมอยู่ในมือของนุ่น เขาแค่อยากดูว่ามันเป็นยังไงในโคนวาฟเฟิลนั่น เพราะรสชาติเป็นเรื่องสำคัญมาก ทั้งสตรอว์เบอร์รี่ ช็อกโกแลต ชาเขียว...
ลาน้อยกระโดดขึ้นแล้วก็... ไปปัดไอศกรีมออกจากมือเธอเสียอย่างนั้น! ป๊อก! ไอศกรีมตกลงบนหัวของหมีบุญโตและจิ้งจอกน้อยจ๋อย เพื่อนๆ ของลาน้อยทุกคนจึงกลายเป็นไอศกรีมรสอร่อยไปหมด

จิ้งจอกน้อยจ๋อยเลียหางของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน หางนั้นตอนนี้ดูเหมือนโคนวาฟเฟิลที่มีลูกไอศกรีมละลายอยู่ตรงปลาย
ส่วนหมีบุญโตก็ใช้ลิ้นยาวเลียความหวานจากจมูกของตัวเอง
และนุ่นก็หัวเราะ
ลาน้อยจึงยอมรับและเอาชนะความไม่มั่นใจที่เกิดจากข้อบกพร่องอันน่าหงุดหงิดนี้ได้ ปรากฏว่ามันสนุกกว่าที่คิดเสียอีก!