มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อนิกิตา เขาเรียนได้แย่มากจนกว่าจะแย่ลง พูดอีกอย่างก็คือเขาเป็นนักเรียนที่ได้คะแนนต่ำสุด และเขายังชอบทำตัวไม่เรียบร้อยอีกด้วย บางครั้งดึงผมเพื่อนหญิง บางครั้งล้อเล่นครูผู้สอน
ในวันหนึ่งที่อากาศอบอุ่นและแดดจ้า เพื่อนของนิกิตาซึ่งอายุมากกว่าเขาสามปีเชิญเขาไปเล่น เขาอยากจะใช้เวลากับนักเรียนชั้นสูงมากเพราะเพื่อนในชั้นเรียนจะอิจฉาเขา แต่ปัญหาคือเขาต้องไปโรงเรียน ไม่มีทางเลือก มีคำว่า "ต้อง" อยู่ เขาจึงเก็บกระเป๋าอย่างไม่เต็มใจและเดินไปโรงเรียนอย่างเคยชิน มาสายเหมือนเสมอ
ในวันนั้น เด็กชายดูเหมือนไม่ตัวตนของตัวเอง เขาไม่ได้ทำตัวไม่เรียบร้อยและไม่ล้อเล่นใครเลย แต่เขาฟังครูสาวชื่อมาเรีย เสตพานอฟนาได้เพียงครึ่งหนึ่ง ตลอดชั่วโมงเรียน เขามองออกไปนอกหน้าต่างและรับแสงแดดที่สดใส เขาจินตนาการว่าเขากับเพื่อนๆ กำลังเตะบอลในสนาม และเขาชนะแน่นอน เมื่อนิกิตาไม่ฟังคำถามของมาเรีย เสตพานอฟนาอีกครั้ง เธอจึงตัดสินใจพาเขาไปหาผู้อำนวยการ ไม่ใช่ทุกคนในโรงเรียนรู้ว่าผู้อำนวยการเป็นพ่อมดที่ใจดี
เขาฟังครูสาวอย่างตั้งใจ ผู้ที่ด่านิกิตาอย่างไม่หยุด แต่ผู้อำนวยการตัดสินใจให้เด็กชายโอกาสสุดท้าย แทนที่จะเรียกพ่อแม่ของนิกิตามาโรงเรียน เขาตัดสินใจสอนเขาด้วยวิธีอื่น ผู้อำนวยการพูดคำมหัศจรรย์: "อิ-นิ-บิ-นิ-ตรา-ลิ-บูม" ในทันทีเด็กชายก็หายไป ด้วยคำสะกดของเขา ผู้อำนวยการส่งเด็กชายที่ทำตัวไม่เรียบร้อยไปยังแดนมหัศจรรย์ที่สามารถทำสิ่งใดก็ได้ตามใจ
เด็กชายไม่ทันกลัว เขาเปิดตาและเห็นว่าเขาอยู่ในห้องผู้อำนวยการเดิม และเขาคิดว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง จนกว่ามาเรีย เสตพานอฟนาจะพูด:
นิกิตาเป็นนักเรียนที่ฉันชอบที่สุดในชั้นเรียน เขาสมควรได้รับการยกย่องสูงสุดจากผู้อำนวยการโรงเรียน ยากที่จะหาเด็กชายที่มีพรสวรรค์เช่นนี้!
คุณพูดถูกแล้ว ผู้อำนวยการพยักหน้า นิกิตาเป็นนักเรียนที่ดีที่สุดในโรงเรียน
ความประหลาดใจของเด็กชายไม่มีขีดจำกัด ไม่มีใครเคยชมเขาแบบนี้มาก่อน และที่สำคัญที่สุด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้รับการชม
ไม่นานเลยถึงเวลากลับบ้าน เมื่อนิกิตาเก็บกระเป๋าเกือบเสร็จ เพื่อนร่วมชั้นหยุดเขา:
นิกิต คุณจะไปไหน? เพื่อนถาม
ไปไหน? ไปบ้านสิ ชัดเจนดี แล้วคุณต้องการอะไร สตาส? เกิดอะไรขึ้น?
ไปบ้านเหรอ! คุณคิดอะไรอยู่! เราอาศัยอยู่ในโรงเรียน สตาสหัวเราะ
หลังจากคำพูดเหล่านี้ นิกิตาซีดเซียว เขาไม่เคยฝันแม้แต่ในฝันร้ายว่าเขาอาศัยอยู่ในโรงเรียน จากนั้นเด็กชายนึกถึงพ่อแม่และรู้สึกเศร้า เขาเข้าใจว่าเขาจะไม่สามารถเห็นพวกเขาได้หากเขาอยู่ในชั้นเรียนตามที่สตาสพูด และเขาไม่อยากจะแยกจากแม่และพ่อ
นิกิตาเดาว่าเขาอยู่ในโลกอื่นที่คล้ายกับโลกที่เขาอาศัยอยู่ แต่ในขณะเดียวกันทุกอย่างก็แตกต่างไปจากเดิม หวังว่าจะแก้ไขสถานการณ์ได้ เด็กชายจึงวิ่งไปหาผู้อำนวยการ
เกิดอะไรขึ้น? ผู้อำนวยการพูดเมื่อนิกิตาวิ่งเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตู
ผ-ผ-ผู้อำนวยการ ฉันจะกลับบ้านได้อย่างไร? เสียงนิกิตาสั่นไหว เขาพูดได้ยากลำบาก
นั่นสิ คุณอยากกลับบ้านแล้วเหรอ? ผู้อำนวยการมองเด็กชายด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วฟังนะ เพื่อให้คุณกลับบ้าน คุณต้องได้คะแนนต่ำ
คะแนนต่ำ? นิกิตาถามซ้ำ คุณไม่สับสนเหรอ?
เชื่อฉันสิ ในโลกนี้การได้คะแนนต่ำนั้นยากกว่าการได้คะแนนสูงสุดในโลกของคุณ คุณต้องเรียนบทเรียนให้ดี
นิกิตาไม่ชักช้า เขาวิ่งไปชั้นเรียนและเอาหนังสือเรียนออกมาจากกระเป๋า เด็กชายไม่คุ้นเคยกับการเรียน และการทำการบ้านนั้นยากสำหรับเขา เนื่องจากไม่คุ้นเคย เขาลืมทุกอย่างที่เขาเรียนได้ทันที แต่ความปรารถนาที่จะเห็นพ่อแม่และกลับไปยังโลกของเขานั้นแรงมากจนนิกิตาเรียนบทเรียนตลอดคืน เช้าวันรุ่งขึ้น เขาดูเหนื่อยและซีดเซียวจากการนอนไม่พอ เขาไม่ได้นอนเลยแม้แต่นาที
ไม่นานเลยกระดิ่งดังขึ้น และชั้นเรียนก็เต็มไปด้วยนักเรียน มาเรีย เสตพานอฟนาเริ่มบทเรียน เมื่อถึงเวลาตรวจการบ้าน นิกิตายกมือขึ้นเป็นคนแรก ครูสาวเรียกเขาไปที่กระดานและถามคำถาม นิกิตาตอบได้อย่างง่ายดาย แต่เขาไม่แน่ใจว่าเขาตอบถูก เพราะข้อมูลทั้งหมดที่เขาจำได้ในคืนนั้นสับสนอยู่ในหัวของเขา เขารอด้วยความหวาดระแหง่ว่าครูจะพูดอะไร
ดีมาก ดูเหมือนคุณเตรียมตัวมาแล้ว นั่งลง ได้คะแนนต่ำ มาเรีย เสตพานอฟนาพูด
ในตอนแรก นิกิตารู้สึกสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้คะแนนต่ำเมื่อเขาเรียนตลอดคืน แต่เมื่อช็อกผ่านไป เขาก็กระโดดด้วยความยินดี และขอบคุณครูสำหรับคะแนนที่ดีนั้น เขาวิ่งไปหาผู้อำนวยการ
ยูเรก! ฉันได้คะแนนต่ำแล้ว! ฉันไม่เชื่อว่าฉันสามารถเตรียมตัวสำหรับบทเรียนได้! เด็กชายกระโดดไปรอบห้องผู้อำนวยการ
ดีมาก นิกิตา คุณพยายามดี เมื่อคุณนอนหลับวันนี้ จำไว้ว่ามันเป็นเรื่องที่ดีแค่ไหนที่ได้รับคะแนนดี และเมื่อคุณตื่นขึ้น คุณจะอยู่บ้านแล้ว
ตอนเย็น นิกิตานอนลงในชั้นเรียนอีกครั้ง เขานึกถึงแม่และพ่อ เขาคิดว่าพวกเขาจะดีใจมากกับ "คะแนนต่ำ" แบบนี้ที่เขาได้วันนี้ เขาไม่รู้ตัวว่านอนไปแล้ว และเมื่อเปิดตา เขาก็รู้จักห้องของเขา นิกิตาเรียกแม่และพ่อทันทีเพื่อให้แน่ใจว่าเขาอยู่ในโลกของเขา และเมื่อพวกเขามา เขาสัญญากับพวกเขาว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะเป็นนักเรียนที่ดีที่สุดในชั้นเรียน
มันจะไม่ง่ายหรอก ลูก พ่อพูดขณะกอดเขา คุณต้องเรียนหนักมาก
บางทีไม่ใช่ทันที แต่ฉันจะพยายาม! เด็กชายสัญญา
และเราจะช่วยคุณแน่นอน แม่พูด
หลังจากนั้นมีวันหยุด และนิกิตาสามารถไปเล่นกับเพื่อนและเล่าเรื่องการผจญภัยให้พวกเขาฟัง พวกเขาแน่นอนว่าไม่เชื่อ แต่เขาไม่พยายามโน้มน้าวพวกเขา หลังจากเล่น เด็กชายนั่งลงเรียน เพราะเขาต้องการเตรียมตัวสำหรับบทเรียนให้ดี และตอนนี้เขาพยายามเรียนให้ได้คะแนนสูงสุดเสมอ