แมวน้อยตัวเหงาเศร้าหมองซ่อนตัวอยู่ใต้ม้านั่งไม้เพื่อหลบฝน
ฝนตกปรอยๆ แต่สำหรับน้องฟ้าแล้วกลับรู้สึกชอบใจ
เธอสวมรองเท้าบูทยางสีชมพูอย่างภูมิใจ และร่มลายสตรอว์เบอร์รี่ก็เข้ากับรองเท้าคู่นี้ได้อย่างลงตัวเหลือเกิน! น้องฟ้าเดินเล่นกับแม่ ขณะที่แม่กำลังคุยกับเพื่อนบ้านอยู่หน้าร้านค้า เด็กหญิงจินตนาการว่าตัวเองเป็นนักผจญภัยผู้กล้าหาญ
ฝนหยุดตกแล้ว และรอบตัวก็มีแอ่งน้ำสุดเจ๋งให้เล่น น้องฟ้าถึงกับวัดความลึกของแอ่งน้ำได้ เพราะรองเท้าบูทคู่สวยนี้ก็เพื่อการนี้นี่เอง!
น้องฟ้าสนุกกับภารกิจสำคัญของตัวเองมาก นั่นคือการหาแอ่งน้ำที่ลึกที่สุด จึงไม่ทันสังเกตในทันทีว่ามีเสียงร้องเหมียวๆ ดังมาจากที่ไหน เธอหยุดนิ่งและตั้งใจฟัง เสียงร้องอ่อนแรงดังขึ้นอีกครั้ง ใช่แล้ว เสียงนั้นดังมาจากใต้ม้านั่งข้างๆ นั่นเอง!
สวัสดีจ้ะ น้องน้อยเป็นลูกของใครกันนะ? น้องฟ้าถามลูกแมวสีส้มตัวเล็กที่กำลังแอบมองออกมาจากใต้ม้านั่งอย่างหวาดกลัว
หนูเป็นลูกของแม่! ลูกแมวตอบเสียงสั่นด้วยความกลัว
แล้วแม่ของหนูอยู่ที่ไหนล่ะ?
หนูไม่รู้ค่ะ หนูหลงทาง…
ฟ้า ลูกรัก ถึงเวลากลับบ้านแล้ว โอ้ นั่นลูกของใครกันจ๊ะ? แม่ถามด้วยความประหลาดใจ แม่เพิ่งลาจากเพื่อนบ้านและเดินมาหาลูกสาว
เขาเป็นลูกของแม่ค่ะ! น้องฟ้าตอบอย่างมั่นใจ และเขาหลงทางค่ะ!
น่าสงสารจริงๆ แม่ถอนหายใจ ตัวเปียกไปหมดแล้ว! เอาล่ะฟ้า ตกลงตามนี้ ให้เพื่อนใหม่กลับบ้านไปกับเราก่อน ลูกแมวตัวเล็กขนาดนี้ไม่ควรมาหนาวอยู่ตรงนี้ ส่วนหนู อย่าเพิ่งกังวลไป เราจะช่วยหาแม่ของหนูให้เจอแน่นอน!
จริงเหรอคะ ที่จะช่วยหาให้เจอ? ลูกแมวถามด้วยเสียงอ่อนโยน
แน่นอนค่ะ น้องฟ้าตอบ เธอประคองลูกแมวสีส้มตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม
เมื่อกลับถึงบ้าน ลูกแมวรู้สึกดีขึ้นมาก มันค่อยๆ แห้งตัว เก็บขนให้เรียบร้อย และน้องฟ้าก็ป้อนนมอุ่นๆ ให้ ลูกแมวเล่าว่ามันอาศัยอยู่กับแม่แมวและคุณยายเจ้าของบ้าน และไม่เคยออกมาข้างนอกมาก่อน แต่วันนั้นคุณยายออกไปคุยกับเพื่อนบ้าน แล้วลืมปิดประตูไปคงเพราะเผลอ
แม่แมวกำลังหลับอยู่ ส่วนส้ม ซึ่งเป็นชื่อของลูกแมวตัวนี้ ไม่มีอะไรทำเลย เขาจึงตัดสินใจออกไปข้างนอกแค่แป๊บเดียว เพื่อดูว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง แล้วจะรีบกลับมาทันที
แต่ข้างนอกนั้นมีนกตัวน้อยที่น่าสนใจมาก! ลูกแมวไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตัวเองมาอยู่ในสวนของคนอื่นแล้ว นกบินหนีไปในทันที ฝนก็เริ่มตกลงมาอีกครั้ง
แม่กับยายคงเป็นห่วงแย่เลย และไม่รู้ว่าหนูอยู่ที่ไหน แล้วหนูจะกลับบ้านได้ยังไงล่ะ? ส้มถอนหายใจอย่างเศร้าใจ
ฟ้ารู้แล้ว รู้แล้ว! น้องฟ้านำปากกาเมจิกและสมุดภาพออกมา เราจะเขียนประกาศกันเลย!
เก่งมากลูก แม่ชมลูกสาว แม่แน่ใจว่าครอบครัวของส้มต้องรีบมาหาเจอแน่ๆ ระหว่างนี้ส้มอยู่เป็นแขกที่บ้านเราก่อนได้นะ ส้มไม่ว่าอะไรใช่ไหม?
ไม่ว่าอะไรเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ
วันรุ่งขึ้น มีเสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นแม่แมวกับคุณยายเจ้าของบ้านมารับลูกแมวกลับไป น้องฟ้ารู้สึกทั้งเศร้าและดีใจไปพร้อมกัน เธอผูกพันกับลูกแมวตัวน้อยไปแล้ว แต่ผู้ใหญ่สัญญาว่าจะติดต่อกันบ่อยๆ
น้องฟ้านั่งลงที่โต๊ะ เธออยากวาดรูปเพื่อนใหม่ของเธอมาก และตัวอักษรก็เหมือนเด็กซนที่กระโดดโลดเต้นอยู่บนกระดาษในสมุดของเธอ:
“ลูกของใครหลงทาง?
ลูกแมวน้อยร้องไห้ใต้ม้านั่ง
ฝนทำให้เขาเจ็บปวด
เปียกโชกแต่ไม่อบอุ่นเลย
แมวน้อยสีส้มเป็นของใคร?
เขาเหมือนแสงอาทิตย์ดวงน้อย
ที่หลงทางไปจากอ้อมกอดของแม่
เพราะมีใครบางคนที่รักเขาที่สุด
รักที่สุด น่ารักที่สุด
แมวน้อยดีงาม น่ารักเหลือเกิน
เขาหลงทางไปได้อย่างไร
ยังคงอยู่ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด?
ที่นี่ลูกแมวกำลังหนาวเหน็บ
ลูกแมวสีส้มตัวน้อย
เราต้องรีบออกตามหาเขา เพื่อนๆ เอ๋ย
เราจะเดินผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด
ลูกแมวร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย
ลูกชายของใครสักคน แมวน้อย
ขณะที่เรารับเขาไว้ดูแล
น่ารักเอ๋ย เจ้าไม่ได้อยู่คนเดียว
เราจะให้ความอบอุ่นและอาหารแก่เจ้า
แม้เราจะไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน
แม่ของเจ้าอยู่ไม่ไกลเลย
เขาจะขอบคุณเราด้วยสายตา
เราจะล้างหน้าให้เจ้าตัวน้อย
ส่งลูกแมวและแม่แมวกลับบ้าน
เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นบนโลกนี้
ที่เด็กๆ ต้องหลงทางไป”
ลูกสาว บทกลอนนี้ดีมากเลย ลูกเก่งมาก! แม่พูดกับน้องฟ้า แม่คิดว่าส้ม แม่ของส้ม และคุณยายจะต้องชอบแน่นอน
ค่ะ แต่ฟ้าจะได้เจอเขาอีกเมื่อไรกันนะ น้องฟ้าถอนหายใจ
พรุ่งนี้เย็นพวกเขาจะมาเยี่ยมเราที่บ้าน แม่ยิ้ม เราสัญญากันไว้แล้วนี่นาว่าพวกหนูจะได้คุยกันบ่อยๆ!
ดีจัง! น้องฟ้าร้องด้วยความดีใจ
มิตรภาพระหว่างน้องฟ้ากับส้มเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ข้างหน้ายังมีอีกหลายวันให้เล่นและเดินเล่นด้วยกัน แต่ก็ต้องอยู่ในความดูแลของผู้ใหญ่เสมอ เพราะเด็กๆ ยังต้องโตขึ้นอีกหน่อย ไม่อย่างนั้นอาจหลงทางอีก และเรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นบนโลกนี้ ที่เด็กๆ ต้องหลงทางไป!