ลูกไก่ซุกซน

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ เอนลงสู่ขอบฟ้าอย่างเชื่องช้า เงาของต้นไม้ยาวขึ้นเรื่อยๆ ความร้อนค่อยๆ คลี่คลาย

สายลมเย็นพัดมา ใบไม้กระทบกันส่งเสียงกรอบแกรบ นกบินวนเวียนอยู่ในอากาศ บ้างก็โบยปีก บ้างก็หยุดนิ่ง บ้างก็ร่อนลอยไป

ดอกเดซี่ตาสีเหลืองที่ขึ้นอยู่บนสนามหญ้าโยกไปมา ยกหัวขึ้นสูง ราวกับพยายามฟังเสียงนกร้องจากเบื้องบนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ฝนฤดูร้อนที่อบอุ่นเพิ่งผ่านไป หยดน้ำที่ยังไม่แห้งระยิบระยับเหมือนลูกปัดสีเงินบนใบหญ้า แม่ไก่ลายพาลูกๆ ออกมาเดินเล่น ที่มุมไกลของสนามหญ้า เธอขุดหาไส้เดือนจากดินชื้นให้ลูกๆ

ลูกไก่ทั้งหลายรุมล้อมแม่ไก่ด้วยความคาดหวังที่จะได้อาหาร ร้องเจี๊ยบๆ ด้วยเสียงเล็กๆ อย่างมีความสุข

เจี๊ยบ เจี๊ยบ เจี๊ยบ

ลูกไก่สองตัวเห็นไส้เดือนที่กำลังคลานไปพร้อมกัน และตัวหนึ่งก็ตะโกนว่า

นี่ไส้เดือนของฉัน! ฉันเห็นมันก่อน!

ไม่ใช่ ฉันเจอมันก่อน!

ตัวที่สองตอบ

ไส้เดือนของฉัน!

ไม่ใช่ ของฉัน!

ขณะที่พวกมันทะเลาะกัน ไส้เดือนก็คลานหนีไปที่ปลอดภัย

ลูกไก่รีบวิ่งไล่ตาม แต่ไส้เดือนหายไปโดยไม่เหลือร่องรอย

ในขณะนั้น ลูกไก่ซุกซนตัวหนึ่งเดินห่างจากแม่ไก่ไปไกล และเมื่อเหลืออยู่ตัวเดียว มันก็หลงทางในหญ้าหนาทึบ จึงร้องเจี๊ยบอย่างน่าสงสาร

เสียงร้องนี้ถูกแมวเพื่อนบ้านที่กำลังอาบแดดอยู่ใต้พุ่มไม้ได้ยิน มันหันมามอง นอนราบกับพื้น แล้วเริ่มเลื้อยไปตามพุ่มไม้เข้าหาลูกไก่สีเหลืองที่ดูเหมือนดอกแดนดิไลอันบาน ในขณะนั้นไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ และไม่มีอะไรขัดขวางแมวจากเจตนาร้ายของมัน มันหยุดนิ่ง เพียงแค่กระดิกปลายหางยาวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมตัวกระโดดใส่

แต่ปรากฏว่าแมวไม่ได้อยู่คนเดียวบนสนามหญ้าในเวลานั้น ใกล้ๆ นั้น บนต้นไม้เก่าที่มีกิ่งก้านมากมาย มีอีกานั่งอยู่ มันรู้เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบริเวณนี้เสมอ รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับทุกคน และแม้แต่แต่งเพลงเกี่ยวกับตัวเองว่า

ฉันคืออีกา รู้ทุกเรื่อง
ทำได้ทุกอย่าง เข้าใจทุกสิ่ง
ฉันจะบอกพวกเธอด้วย
ว่าต้องทำอย่างไร

และตอนนี้มันก็เห็นทุกอย่าง และดูเหมือนจะรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป หรือบางทีมันอาจจะอยากขโมยลูกไก่เอง ซึ่งก็เป็นไปได้ ใครจะรู้ว่าโจรสีดำตัวนี้คิดอะไรอยู่... แต่ทันใดนั้นมันก็ส่งเสียงกาอย่างแหลมคม บินลงจากกิ่งไม้ และพุ่งเข้าใส่แมวสีน้ำตาล

แมวตกใจกระโดดขึ้น ขนบนหลังมันลุกชัน หางตั้งตรง แล้วมันก็วิ่งหนี หลบเข้าไปในพุ่มไม้หนาทึบ

แล้วอีกาล่ะ? ตอนนี้มันคงจะกลับมาหาลูกไก่...

แต่ไม่ใช่ มันโบยปีกกว้าง บินวนรอบสนามหญ้าแล้วบินจากไป

ส่วนแม่ไก่ลายในขณะนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าลูกๆ ไม่ได้อยู่ข้างๆ เธอครบทุกตัว เธอร้องกุ๊กๆ อย่างกังวล วิ่งไปทั่วสนามหญ้า มองดูใต้พุ่มไม้ทุกต้น และเมื่อวิ่งไปที่กอหญ้าสูง ก็เห็นมีอะไรบางอย่างขยับอยู่

ลูกไก่ได้ยินเสียงเรียกของแม่ไก่ จึงใช้เท้าผลักหญ้าออก แล้วโผล่หัวออกมาอย่างกลัวๆ แต่เมื่อเห็นแม่ มันก็วิ่งเข้าหาด้วยกำลังทั้งหมด แม่ไก่ดุมัน แต่ก็หยุดโกรธอย่างรวดเร็ว และขุดหาไส้เดือนตัวอ้วนๆ ให้ลูกไก่สีเหลืองของเธอ

อ่านนิทานแล้วคุณจะรู้เสมอว่าควรประพฤติตัวอย่างไร และควรพึ่งพาใครในยามลำบาก