ณ ที่แห่งหนึ่งมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ ชื่อมาช่า เธอมักจะไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ากับแม่บ่อยๆ และทุกครั้งที่เดินผ่านแผนกของเล่น เธอจะหยุดนิ่งและจ้องมองตุ๊กตาสวยๆ ชุดตัวต่อขนาดใหญ่ และตุ๊กตาตัวนุ่มๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ
วันหนึ่ง เมื่อแม่กับลูกสาวไปห้างอีกครั้ง มาช่าเห็นตุ๊กตาแพนด้าตัวนุ่มที่สวยงาม มันตัวใหญ่มาก ขาวดำ ขนฟู ดูเหมือนมีชีวิตจริงๆ มองมาที่มาช่าและยิ้มให้เธอ มาช่าอยากได้ตุ๊กตาตัวนี้มาอยู่ที่บ้านของเธอ ในห้องของเธอมากเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อวันเกิดของเธอใกล้เข้ามาแล้ว และนี่คือของขวัญที่เธออยากได้มากที่สุดในวันพิเศษที่รอคอยมานาน
เด็กหญิงร้องไห้และขอร้องให้แม่ซื้อของเล่นให้เธอทันที แต่แม่ถือถุงของหลายใบในมือ และเงินก็หมดไปหลังจากซื้อของแล้ว แม่จึงสัญญากับลูกสาวว่าจะซื้อของเล่นให้ในภายหลัง ในวันเกิดของมาช่า
เมื่อกลับถึงบ้าน เด็กหญิงไม่สามารถลืมตุ๊กตาแพนด้าสวยๆ ที่เธอเห็นในหน้าต่างร้านได้เลย
มาช่าเดินเข้าไปหาแม่อีกครั้งและพูดว่า:
แม่คะ เราไปซื้อตุ๊กตาน่ารักนั้นตอนนี้ได้ไหมคะ เพราะพรุ่งนี้อาจมีคนซื้อให้เด็กคนอื่น แล้วหนูจะไม่มีของขวัญเลย
ลูกรัก เราจะซื้อแพนด้าตัวนั้นให้ลูกแน่นอนเมื่อถึงวันเกิดของลูก ตอนนี้กลางคืนแล้ว ร้านปิดแล้วค่ะ
มาช่ามองแม่ด้วยความเศร้าแล้วเดินไปที่ห้องของเธอ แล้วมาช่าก็ตัดสินใจว่าจะไปร้านและซื้อของเล่นเอง แน่นอนว่าตอนนี้เธอจะไม่ไปไหน ข้างนอกเป็นกลางคืน แต่พรุ่งนี้เด็กหญิงจะคิดอะไรบางอย่างและไปตามหาความฝันของเธอที่ร้านของเล่นเด็ก
เช้ามาถึง และแม่พามาช่าไปโรงเรียนอนุบาล ตามปกติตลอดทั้งวันเด็กๆ ในห้องเรียนฝึกเขียน อ่าน นับเลข ทำงานประดิษฐ์ต่างๆ และเล่นของเล่น แล้วก็ถึงเวลานอนกลางวัน เด็กๆ ทุกคนสวมชุดนอนน่ารักของพวกเขา วางเสื้อผ้าบนเก้าอี้และนอนบนเตียง มาช่าก็นอนให้สบายเพื่อจะได้หลับเร็วๆ แต่ตุ๊กตาแพนด้าตัวนุ่มสวยๆ ยังคงอยู่ในหัวของเธอ
โดยไม่คิดนาน และเมื่อเห็นว่าเด็กๆ ทุกคนหลับสนิทในเตียงของพวกเขาแล้ว มาช่าตัดสินใจค่อยๆ แอบคลานออกจากใต้ผ้าห่มและออกไปตามหาความฝันของเธอที่ร้านของเล่น หลังจากแอบผ่านครูอนุบาลไปได้ เด็กหญิงมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยไปยังร้านที่เธอกับแม่มักจะไป มาช่าวิ่งไปตามทางนานมาก แต่ก็ยังไม่เห็นเคาน์เตอร์ที่มีของเล่นสีสันสดใสมากมายนั้นเลย
แล้วก็ถึงเย็น ข้างนอกเริ่มหนาวมากและมืดเกือบหมดแล้ว มาช่ากลัว และตัดสินใจกลับไปที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อไม่ให้ถูกดุ แต่เมื่อหันกลับ เด็กหญิงตระหนักว่าเธอหลงทาง เธอไม่เคยเห็นร้านค้าและบ้านอื่นๆ ที่อยู่รอบตัวเธอตอนนี้มาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
มาช่าเดินไป ร้องไห้ และทันใดนั้นคุณยายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาและถามว่า:
เด็กน้อย ทำไมเธอถึงเดินคนเดียวตอนเย็นแบบนี้ล่ะ แม่ของเธออยู่ไหน
หนูหลงทางค่ะ หนูกำลังหาร้านของเล่นที่หนูชอบ และคงจะเดินผ่านไปแล้ว ตอนนี้หนูไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
มาช่าตอบ
มาเรามาหาทางออกกัน เธอชื่ออะไร
คุณยายถาม
มาช่าค่ะ
เธออยู่กับใคร
อยู่กับแม่ค่ะ
เธอไปโรงเรียนหรืออนุบาล
ค่ะ หนูไปโรงเรียนอนุบาล
ชื่ออะไร
อนุบาลของหนูชื่อ "สตรอว์เบอร์รี่" และบ้านของหนูกับแม่อยู่ใกล้ๆ กันค่ะ
ดีแล้ว ยายรู้จักที่นั่น มาเถอะ ยายจะพาเธอไปส่งที่อนุบาล แล้วเราจะหาทางออกกัน
ไม่นานนัก มาช่ากับคุณยายก็เดินมาถึงโรงเรียนอนุบาลแล้ว และทันใดนั้นมาช่าก็เห็นแม่ที่นั่งอยู่บนบันไดและร้องไห้อย่างเศร้าโศก
มาช่าวิ่งเข้าไปหาเธอและตะโกนเสียงดังว่า:
แม่คะ แม่ที่รัก หนูอยู่นี่ ไม่ต้องร้องไห้นะคะ
ลูกรัก ลูกไปไหนมา แม่กังวลมากเลย
แม่ที่ร้องไห้ตอบขณะวิ่งไปหามาช่า
แม่คะ หนูอยากได้ตุ๊กตาแพนด้าสวยๆ ที่เราเห็นในร้านมากเลย จึงตัดสินใจว่าจะซื้อมันให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หนูออกจากอนุบาลเองและไปหามัน แต่หลงทาง คุณยายใจดีคนนี้แสดงทางให้หนูและพาหนูมาที่นี่ ข้างนอกน่ากลัวมาก มีลุงป้าที่ไม่รู้จักอยู่รอบๆ อากาศหนาวมาก และหนูคิดว่าจะไม่ได้เจอแม่อีกเลย แม่คะ หนูกลัวมาก อย่าดุหนูนะคะ หนูสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกเลย
แม่กอดเด็กหญิงและเช็ดน้ำตา วันรุ่งขึ้นพวกเขาไปร้านด้วยกันและซื้อตุ๊กตาแพนด้าตัวนั้นที่เด็กหญิงชอบมาก ตั้งแต่วันนั้นมา มาช่าไม่เคยออกไปข้างนอกโดยไม่ได้รับอนุญาตจากแม่ เธอจับมือแม่เสมอและไม่วิ่งหนีไป
และถ้ามาช่าอยากได้อะไรมากๆ เธอจะบอกแม่ และพวกเขาจะไปหาของเล่นที่ชอบด้วยกัน เด็กหญิงเข้าใจว่าถ้าหนีไปแบบนี้ วันหนึ่งเธออาจหลงทางไปตลอดกาลและไม่ได้เจอแม่ที่รักและเพื่อนๆ จากอนุบาลที่เธอเล่นด้วยอย่างสนุกสนานอีกเลย
