ในป่าแห่งหนึ่งมีกระต่ายตัวน้อยอาศัยอยู่ เขาเป็นตัวเร็วมาก ทันทีที่ตื่นนอน เขาก็วิ่งไปเล่นทันที เขาไม่ชอบแปรงฟันและล้างหน้า แต่เขามักนั่งอยู่ในทุ่งหญ้าและโกรธที่เพื่อนของเขาไม่มาเร็วเท่านั้น
วันหนึ่ง กระต่ายรอเพื่อนอีกครั้ง และในที่สุดเขาก็เห็นเม่นตัวน้อยจากไกล
เม่นคะ ทำไมคุณช้ามากเนี่ย ― กระต่ายถาม
ฉันไม่ชอบรีบเร่น ― เม่นตอบ ― ฉันต้องล้างหน้า ทานอาหารเช้า แปรงฟัน แล้วค่อยไปเล่น
โอ้ มันน่าเบื่อจัง ― กระต่ายพูด ― ฉันไม่ชอบเสียเวลา ทำไมต้องล้างหน้าและแปรงฟัน ดีกว่าวิ่งไปทุ่งหญ้าให้เร็ว
นั่นไม่ถูกต้อง ― เม่นโต้แย้ง ― ฟันของคุณอาจป่วยได้ ถามใครก็ได้
ในเวลานั้น เพื่อนของพวกเขาได้มารวมตัวกันในทุ่งหญ้าแล้ว
กระรอก คุณแปรงฟันของคุณหรือไม่ ― กระต่ายถาม
แน่นอน ฉันต้องการฟันที่แข็งแรงเพื่อกัดถั่ว ― กระรอกตอบ
คุณน่าเบื่อจริงๆ ― กระต่ายพูด ― มาเล่นกันเถอะ
พวกเขาวิ่งเล่นในทุ่งหญ้า กระโดดข้ามลำธาร เก็บดอกไม้สวยๆ เมื่อถึงเวลากลางวัน เพื่อนทั้งหมดก็วิ่งกลับบ้าน
ดีจัง ฉันมีลูกอมเต็มกระเป๋า ― กระต่ายพูด ― ไม่ต้องกลับบ้านเพื่อทานอาหาร กินลูกอมเลยดีกว่า
คุณกินขนมหวานมากเกินไป ฟันของคุณจะป่วยแน่นอน ― เม่นตอบ
ไม่เป็นไร ฟันของฉันแข็งแรง ดูนี่ ― กระต่ายพูด
กระต่ายเด็กเก็บแอปเปิลจากกิ่งไม้ กัดเข้าไป
อ๊ะ ฟันของฉัน เจ็บมากเลย ― เขาร้องไห้ออกมา
เม่นถอนหายใจด้วยเห็นใจ
ฉันเตือนคุณแล้ว ตอนนี้ต้องไปหาป้านกฮูก เธอเป็นหมอ เธอจะช่วยคุณ
ป้านกฮูกรักษาฟันของกระต่ายได้อย่างรวดเร็ว
คุณต้องจำไว้ว่าต้องแปรงฟันทุกวัน ― เธอพูด ― และกินขนมหวานให้น้อยลง บ้วนปาก ถ้าไม่เช่นนั้นฟันจะเจ็บตลอดไป บางทีฟันอาจโกรธคุณและหนีไปเลยก็ได้
นับจากนั้นมา กระต่ายเด็กก็เริ่มดูแลฟันของเขา และฟันของเขาไม่เคยป่วยอีกเลย
